Common People? || Η Ειρήνη Βιτώρου και το Κουμπάκι της.

Την Ειρήνη την γνώρισα όταν σε ένα Meet Market που δούλευα, ήρθε να αγοράσει ένα χαβανέζικο πουκάμισο που μέχρι σήμερα λέει πως το αγαπά. Λίγο καιρό μετά βρέθηκα να δουλεύω σχεδόν απέναντι από το μαγαζί της, είχαμε κι εμείς μαγαζί τότε, και ήμασταν σχεδόν μια γειτονιά. Το ότι ήταν υπέροχο κορίτσι το κατάλαβα από την αρχή. Έμελε μόνο να δώ από κοντά τι ακριβώς κάνει το Ειρηνάκι μέσα στο Κουμπάκι της, για να την αγαπήσω.

Στο μαγαζί της Ειρήνης, το «Κουμπάκι», θα βρείτε άπειρα πράγματα. Από τσαντούλες, πορτοφολάκια και γιακάδες, μέχρι βιβλία ευχών για γάμους, βαφτίσεις και πάρτι, έως κούπες και μπλουζάκια. Μπορείτε επίσης να της παραγγείλετε τα πάντα, γιατί αγαπάει το custom made, έχει φτιάξει μπομπονιέρες, έχει φτιάξει «μαρτάκια» και τώρα κάνει και πασχαλινές λαμπάδες-έκπληξη.

Το Κουμπάκι ξεκίνησε πριν περίπου 3 χρόνια.  Καθώς πίνουμε τσάι (η Ειρήνη δεν πίνει καφέ) μου διηγείται: «Απ’ όταν θυμάμαι  τον εαυτό μου, με θυμάμαι να κρατάω τον κίτρινο μαρκαδόρο και να ζωγραφίζω στους τοίχους του σπιτιού μας. Δεν ξέρω γιατί το κίτρινο αλλά παλιά μόνο μ’ αυτό ζωγράφιζα. ίσως γιατί ντρεπόμουν να φανεί αυτό που κάνω και διάλεγα το πιο απαλό χρώμα να εκφραστώ. Να εκφραστώ, αυτό ήθελα πάντα. Με χρώματα, με πλαστελίνη, με χάντρες, μ’ εφημερίδες  με τα πάντα. Είναι οι μόνες στιγμές που νιώθω αυτό που λένε καθαρή ευτυχία. Όχι πάντα αλλά ξέρεις αυτή η στιγμή που αρχίζει το μυαλό και φαντάζεται κάτι και αρχίζουν τα χέρια να το κάνουν πραγματικότητα. Αυτό ένιωσα και όταν άρχισα να φτιάχνω κοσμήματα. Περνούσε η ώρα και δεν ένιωθα πώς. ήμουν απλά χαρούμενη με ς την κουζίνα, εκεί ήταν το πρώτο εργαστήριο. Τώρα το νιώθω ξανά που άρχισα να ζωγραφίζω, νιώθω πως εκείνη την ώρα είμαι μόνη μου με τη φαντασία μου. Νομίζω αυτό κ μόνο το συναίσθημα μας έφτασε εδώ!»

Από το 2009, έφτιαχνε διάφορα πράγματα και συμμετείχε σε εκθέσεις. Κάποια στιγμή, εν μέσω κρίσης, αποφάσισε να ανοίξει το μαγαζί που ακούει στο όνομα Κουμπάκι. Ο καλός της ο μπαμπάς, της βρήκε το χώρο, και έτσι σιγά σιγά ξεκίνησε. Η Ειρήνη ισχυρίζεται, πως το μαγαζί σου δίνει άλλες ευκαιρίες απ’ ο,τι το να είσαι σε εκθέσεις και στο internet. Όμως έχει και δεσμεύσεις που σου αλλάζουν τη ζωή.

«Όπως προσπαθώ να εξηγήσω και στους γνωστούς και φίλους, το να έχεις ένα μαγαζί είναι σαν να έχεις παιδί. Είμαι κουμπομάνα πια. Δεν μπορώ να έχω τα δικά μου ωράρια, πρέπει να είμαι εκεί σχεδόν συνέχεια, να παίρνω δουλειά και για το σπίτι, είναι η προτεραιότητά μου. Αυτό σημαίνει σίγουρα λιγότερο προσωπικό χρόνο ,περισσότερο άγχος αλλά ταυτόχρονα και ενθουσιασμό γιατί κάθε μέρα είναι διαφορετική και ποτέ δεν ξέρεις τι θα προκύψει επαγγελματικά. Γνωρίζω ανθρώπους πιο εύκολα και αυτό είναι το πιο ωραίο κομμάτι απ’ όλα.»

Παρόλο που η Ειρήνη έχει ανοίξει το μαγαζί, ισχυρίζεται πως η καλλιτεχνική πλευρά της ουρλιάζει, έναντι της επιχειρηματικής που είναι πιο ήσυχη. Πράγματι, αν τύχει και μπείτε στο μαγαζί της, αρχικά θα σας ρωτήσει αν μπορεί να σας προσφέρει νερό ή τσάι, δε θα σας ενοχλήσει όσο χαζεύετε, δε θα προσπαθήσει να σας πουλήσει τίποτα. Δεν της αρέσει εκείνης αυτή η συμπεριφορά σε μαγαζιά, και έτσι την αποφεύγει. Θέλει ο πελάτης της να νιώθει σαν να μπήκε στο σπίτι του. Όχι να βγάλει λεφτά από αυτόν.

Το πρώτο πράγμα που έφτιαξε ήταν ία καρφίτσα με χαρτόνι ντυμένη με ύφασμα και ένα ξύλινο αλογάκι πάνω της. «Νομίζω την έχω ακόμα», προσθέτει. Τη ρωτάω αμέσως ποιο είναι το αγαπημένο αντικείμενο που έχει φτιάξει και απαντά: «Αχ  δύσκολη ερώτηση. Ο,τι φτιάχνεται εκείνη τη στιγμή το αγαπάω φουλ αλλά μετά χάνω τον ενθουσιασμό μου κλασικά, γιατί βαριέμαι κ εύκολα. Αλλά επειδή τώρα έχω ξαναχαρεί με τη ζωγραφική πολύ, θα σου πω το σχέδιο με την ανατομική καρδιά που λέει serial killer ίσως γιατί μ’ αυτό ένιωσα έτσι ξανά μετά από πολύ καιρό αυτό το συναίσθημα της απόλυτης ευτυχίας.»

Στο Κουμπάκι, έχουν έρθει άτομα σαν πελάτες και τελικά κατέληξαν φίλοι. «Γενικά έρχονται διάφοροι περίεργοι τύποι εδώ στο μαγαζί οπότε κάθε μέρα είναι μια ιστορία μικρής καθημερινής τρέλας. Αλλά ο καλύτερος μακράν ήταν ένας τύπος που ήρθε και μου ζήτησε κόκκαλα νυχτερίδας και κρανία από πιθήκους και το εννοούσε γιατί είχε στην τσάντα του ήδη ένα κρανίο. Είναι ο,τι πιο περίεργο έχουν ζητήσει μέχρι τώρα.»

Πέρα από το πόσο δημιουργική είναι η Ειρήνη, της αρέσει πάρα πολύ να χορεύει. Είναι άλλωστε ένα πολύ χαρούμενο και χαμογελαστό πλάσμα, θα έπρεπε να το περιμένω. Δε χορεύει οποιονδήποτε χορό όμως. «Με τη χορευτική ομάδα μας τους Athens Boogie χορεύουμε κυρίως rock n roll που εμένα προσωπικά μ’ αρέσει πιο πολύ γιατί έχει ένα νεύρο, υπέροχα τραγούδια και είναι έτσι και καλά λίγο πιο αλήτικο. Έχει πλάκα γιατί και ο χορός τρόπος έκφρασης είναι ,μαθαίνεις πολλά και για τον εαυτό σου μέσα από αυτό, είναι και αυτός ένα είδος ψυχοθεραπείας.»

Η αγαπημένη της βόλτα στην Αθήνα είναι μες τα στενάκια της Πλάκας: «Ξέρεις από Ακρόπολη μέχρι να φτάσεις Μοναστηράκι. Το κάνω κάποια πρωινά που θέλω να νιώσω πως δεν είμαι σε πόλη, είμαι σε νησί και ανά πάσα στιγμή αν γυρίσω και κοιτάξω αλλού θα βρω θάλασσα, θέλω να ζω με την ψευδαίσθηση κοινώς.. Αλλά και τα στενάκια στου Ψυρρή έχουν αρχίσει να κερδίζουν έδαφος έχει 875647 πράγματα να ανακαλύψεις.»

Παρότι εργάζεται στου Ψυρρή το κορίτσι αυτό είναι από τη Δάφνη, που μου φαίνεται απίστευτα μακριά. Μοιράζει τη ζωή της μεταξύ δύο γειτονιών. Η Δάφνη είναι η περιοχή που μεγάλωσε, που πριν το μετρό ήταν όντως ένα μικρό γαλατικό χωριό. «Είναι ακόμα γειτονιά, αν και εκσυγχρονίζεται κ αυτή με τα χρόνια. Την αγαπώ, είναι το σπίτι μου, έχω άπειρες αναμνήσεις σε κάθε δρόμο αλλά θα μετακόμιζα κιόλας αν είχα την ευκαιρία. Έτσι για την αλλαγή. Το Ψυρρή από την άλλη τώρα το γνωρίζω, έχω ζήσει μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και καλά και άσχημα σκηνικά αλλά είναι κ αυτό γειτονιά, λέμε καλημέρα το πρωί μεταξύ μας, χαιρόμαστε, είναι το βασικό μου σπίτι πλέον, στο άλλο απλά κοιμάμαι.»   

Η κύρια πηγή έμπνευσης της είναι φυσικά ο έρωτας. Ξεκάθαρα ο έρωτας. Δεν ερωτεύεται εύκολα, μα αν ερωτευτεί τελείωσε, ως Ιχθύς, είναι απίστευτα δοτική και αφήνεται. Με τον ίδιο τρόπο που ερωτεύεται, έτσι αντιμετωπίζει και την δημιουργική διαδικασία. Ζορίζεται μέχρι να καταφέρει να μπεί σε αυτό το mode, μα όταν της έρθει η ιδέα, μπορεί να δουλεύει για μέρες σερί χωρίς να βγαίνει από το σπίτι. Είναι που αγαπάει τη δουλειά της, μην απατάστε. Είναι από τους τυχερούς ανθρώπους και τους λίγους πλέον που αγαπάνε πραγματικά αυτό που κάνει. Αυτό που όμως αγαπάει πιο πολύ, είναι ότι μέσω της δουλειάς της μπορεί και είναι ο εαυτός της.  Και αυτό αγαπητοί μου, σας το επιβεβαιώνω. Αν περνάτε από του Ψυρρή, όποιος κι αν είστε, να περάσετε από την οδό Παλλάδος, να μπείτε στο Κουμπάκι, και να κάτσετε να πιείτε τσάι με την Ειρήνη, να αναλύσετε τα ερωτικά σας (έχει να σας δώσει εξαιρετικές συμβουλές), να μιλήσετε για το τι ωραία που είναι η ζωή, καθώς εκείνη μπορεί να σας το επιβεβαιώσει.

Φεύγοντας, μη παραλείψετε να αγοράσετε ένα από τα μπλουζάκια της, τα σχέδια των οποίων το Ειρηνάκι ζωγράφισε μόνο του καθισμένη σε ένα μπάρ, κάτι που ήθελε πάντα να κάνει μα ντρεπόταν. Τελικά το έκανε, και η καινούργια σειρά με μπλουζάκια, έρχεται πολύ σύντομα, και είναι φοβερή.

Φεύγοντας από την Παλλάδος, σκέφτομαι πως είναι πολύ ωραία να γνωρίζεις τόσο χαρούμενα και θετικά άτομα, που αγαπούν όντως τη δουλειά τους, αγαπούν να δημιουργούν και δεν το κάνουν με τουπέ ή καταπατώντας πράγματα και ανθρώπους στην πορεία τους για επιτυχία. Τέτοιος άνθρωπος είναι κι εκείνη, αγνός. Έφυγα κρατώντας την κουμποσακούλα που η Ειρήνη μου έδωσε, η οποία έκρυβε μέσα της την κουπίτσα «Partey Animal» που μου χάρισε, αμπαλαρισμένη με αστεράκια και καραμελίτσες. Από αυτή την κούπα πίνω καφέ καθώς γράφω το νέο αυτό τεύχος του #CommonPeople και κάθε επόμενο.

Το κουμπάκι θα το βρείτε: Παλλάδος 24-26 στου Ψυρρή και μπορείτε να ενημερώνεστε για τα νέα του από τη σελίδα του στο Facebook, που θα τη βρείτε εδώ.