Περπατούσε σα να χορεύει ζωντανό το ιλουστρασιόν κορίτσι των εξωφύλλων, η καθολική προβολή της τέλειας, προσωπικής, αλλά άπιαστης, ινδαλματικής γυναίκας.
Η Αλεξάνδρα Τσόλκα γράφει για τη δική της Γωγώ Μαστροκώστα, τη φίλη, το σύμβολο ομορφιάς μιας γενιάς, τη σύζυγο, τη μητέρα, την αγωνίστρια...
Γωγώ Μαστροκώστα: Αντίο στην πιο όμορφη
Η Αλεξάνδρα Τσόλκα γράφει για τη δική της Γωγώ Μαστροκώστα, τη φίλη, το σύμβολο ομορφιάς μιας γενιάς, τη σύζυγο, τη μητέρα, την αγωνίστρια...
Ήταν για μένα, εξώφυλλα, φωτογραφήσεις, κείμενα, συνεντεύξεις, η Μύκονος σε μεγάλες παρέες και γέλια με μια ανεμελιά, που βουτηγμένα στην αφέλεια λέγαμε θα κρατήσει για πάντα. Και ήταν και μια εκπομπή με τον Θέμο Αναστασιάδη, ο Πυρετός το Σαββατόβραδο, που αφού δουλεύαμε, με πήγαινε μετα σε κάτι ταβέρνες με λαδόκολλες και τον καλύτερο μεζέ της εποχής, που όταν έμπαινε μέσα, ένιωθες τις ανάσες να κόβονται και τον αέρα γύρω της να γίνεται πιο ανάλαφρος και σα φτερούγισμα από πεταλούδες τα βλέμματα πάνω της.
Ήταν και η κοινή καταγωγή απ το Μεσολόγγι και που με έκανε να γελάω όταν έπιανε να μιλά με προφορά. Ήταν και ένα σίριαλ, το Eurovision Club, που με τον Νίκο Μουρατίδη είχαμε γράψει και παίχτηκε για λίγο στην ΕΡΤ και μόνο εκείνη θέλαμε πρωταγωνίστρια, που ήταν υπάκουη και συνεπής και η πρώτη στην ώρα της και πάντα διαβασμένη. Ήταν και εκείνη η ξεδιάντροπη, αλαζονική, αυθάδικη, γελασμένη από τα αποδυτήρια κιόλας, νιότη, που δεν ήξερε πως η ζωή μας την έχει στημένη σε αγώνες για όλους χαμένους, διαψεύσεις, ήττες, πίκρες, ασθένειες, πόνους, βουρκωμένα μάτια όσων αγαπήσαμε πολύ, οριστικότητες, αποκλεισμούς, μεγάλους, ασήκωτους αποχαιρετισμούς.
Γωγώ Μαστροκώστα: Μάγκας με μπέσα
Περπατούσε σαν να χορεύει ζωντανό το ιλουστρασιόν κορίτσι των εξωφύλλων, η καθολική προβολή της τέλειας, προσωπικής, αλλά άπιαστης, ινδαλματικής γυναίκας, που θα έμενε καθισμένη σε θρόνο στο ξέφωτο των ανδρικών ονείρων. Και την ίδια στιγμή ήταν ένα μάγκας με μπέσα, με φιλότιμο, με χιούμορ εκρηκτικό, με αυτοσαρκασμό, με όρεξη για ζωή, για μοίρασμα και ένα γέλιο που έβγαινε από την καρδιά της και γέμιζε τον κόσμο και ακόμα ακούω στα αφτιά μου και ας χαθήκαμε μες στο ακατανόητο χρόνο και κάτι υποσχέσεις που κρέμονται στην πλάνα βεβαιότητα του «τα λέμε» και «να κανονίσουμε ε;».
Ήταν, λοιπόν, μέχρι αυτή τη μαγιάτικη Κυριακή σε μια -κόκκινη από τη νίκη του Ολυμπιακού-, Αθήνα, που ξημέρωνε Δευτέρα, η Γωγώ Μαστρόκωστα και ο παρατατικός δίπλα στο όνομα της, μοιάζει με αβάσταχτο παραλογισμό, όπως το «πάντα» και, κυρίως, το «ποτέ πια». Ήταν γυμνάστρια και παρουσιάστρια, την εποχή που η ιδιωτική τηλεόραση ήταν παντοδύναμη. Η Γωγώ Μαστροκώστα, αγοροκόριτσο σαν παιδί, αεικίνητη και αθλήτρια σαν έφηβη, που δεν νοιαζόταν να είναι λεπτεπίλεπτη, αέρινη καλλονή και αυτό την έκανε αφοπλιστικά γοητευτική, ακαταμάχητη σχεδόν και την πιο ποθητή γυναίκα της εποχής.
Μεγαλωμένη στην επαρχία, γέννημα – θρέμμα Μεσολογγίτισσα, κοίταζε κατάματα και έκανε σφιχτή χειραψία, με μια περηφάνεια, που και μόνη της αρκούσε, ακόμη και αν δεν ήταν τόσο αποσβωλωτικό το κάλλος της, για να την κάνει άπιαστη και ξεχωριστή. Με σπουδές στην Γυμναστική Ακαδημία, αντιπαθούσε τις «δηθενιές» και τα μισόλογα, δεν κουτσομπόλευε, δεν βολευόταν στο μικρόψυχο και προδιαγεγραμμένο και όσο θαυμασμό και να προκαλούσε, εκείνη κοιτάζει προκλητικά με πράσινο βλέμμα, πάνω απ’ τον ώμο της!
Αποθεώθηκε, λατρεύτηκε, αναγορεύτηκε σε sex symbol, τίτλο που την διασκέδαζε, αν και όλοι ξέραμε πως την αδικούσε.
Και κάποτε τους έδειξε την περιφρόνηση της και τους γύρισε την πλάτη, χωρίς να τα καταδεχτεί, καν, να ξαναρίξει ένα από εκείνα τα περιβόητα βλέμματα πάνω απ’ τον ώμο της, που λέγαμε πιο πάνω.
Κεφάλαιο Τραϊανός Δέλλας
Ερωτεύτηκε. Και αυτό αρκούσε. «Ο Τραϊανός είναι τα πάντα για εμένα και θέλουμε να κάνουμε πολλά παιδιά. Παντρεύτηκα σε ώριμη ηλικία, οπότε είχα κατασταλάξει σε αυτό που ήθελα στη ζωή μου. Όταν ξέρω ότι αυτό που έχω είναι αυτό που θέλω θα κάνω τα πάντα για να το κρατήσω – όχι τυπικά, αλλά ουσιαστικά. Δεν θα παντρευόμουν ποτέ από συμφέρον, ούτε θα συμβιβαζόμουν. Θα παντρευόμουν μόνο από μεγάλο έρωτα και μεγάλη καψούρα».
Ήταν εκείνο το φτιαγμένο όλο θηλυκότητα πλάσμα, που συγκλόνισε τη γενιά της, που δεν μπορούσε κανείς να πάρει τα μάτια από πάνω της, που οι άντρες φαντασιώνονταν, οι γυναίκες μυστικά την έχρηζαν εντός τους βασίλισσα της κυψέλης, τα αγόρια στα συνεργεία, οι φαντάροι στους στρατώνες και οι οδηγοί στις καμπίνες απ τις νταλίκες έβαζαν τις φωτογραφίες της στους τοίχους, ενώ οι κύριοι με τα κοστούμια, όλο και φύλαγαν τα τεύχη με τα εξώφυλλα της.
Δεν την ένοιαξε τίποτα απ’ αυτά και μόλις πήρε τις αποφάσεις της δεν κινδύνεψε να γίνει στήλη άλατος κοιτάζοντας πίσω, γιατί ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτό μπροστά το ουσιώδες της. «Εγώ με την καριέρα είμαστε δυο αντίθετα πράγματα. Δεν ήθελα να εγκλωβιστώ σε καμιά καριέρα» θα πει. Και κάνει το παιδί της. Τη Βικτώριά της. «Μ’ αρέσει να αφιερώνω χρόνο στην κόρη μου, να φροντίζω τον άντρα μου. Είμαι τόσο γεμάτη στη ζωή μου, δεν νιώθω ότι μου λείπει τίποτα», τελειώνει με την αλήθεια της, δηλώσεις, συνεντεύξεις και παρουσία στο τύπο.
Ένα πρόβλημα υγείας. Μεγάλο. Αγωνίστρια. Νικήτρια. «Θέλω πολλά παιδιά» είχε παραδεχτεί, «σίγουρα το ότι δεν έχω προχωρήσει σε ένα ακόμη παιδί δεν είναι προσωπική μου επιλογή. Μετά το πρόβλημα με την υγεία μου, υπάρχουν κάποιοι παράγοντες που προς το παρόν δεν μας το επιτρέπουν, αλλά ευχόμαστε με τον Τραϊανό, στο μέλλον να συμβεί». Είχε και άλλο περίσσευμα από τόση αγάπη, μα χώρεσε όλοι στα δυο πολύτιμα της πλάσματα. Τον Τραϊνό και την Βικτώρια της.
Αφοσιώθηκε στις αγάπες της. Μέτρησε τα σπουδαία της. Ωραία ήταν πάντα μα έγινε ακόμα περισσότερο και αν είναι δυνατόν αυτό και πόσο πια! Αρρώστησε πάλι. Αγωνίστηκε ξανά. Νοσηλεία. Εντατική. Η παράκληση της οικογένειας, για σεβασμό στις στιγμές που αιωρείται ο αποχαιρετισμός σε ελπίδες. Κάποτε μηχανική υποστήριξη και η επιστροφή σε ένα δωμάτιο για να είναι με τους δικούς της τις τελευταίες νύχτες. Πεταλούδες, όπως είπαμε ήταν και οι τελευταίες ανάσες και πέταξαν μακριά μας.
Και λοιπόν, -ας το επαναλάβουμε ξανά, μήπως και το συνηθίσουμε- ήταν η Γωγώ Μαστροκώστα. Για μας εξώφυλλο, συνέντευξη, δήλωση, φωτογράφιση, σίριαλ, εκπομπή, παρέα, το γέλιο στα πάρτι, η πιο ωραία μιας γενιάς. Μα θα είναι πάντα, η μάνα για την κόρη της, που θα προσπαθεί να μη ξεχάσει πως μύριζε, πως άγγιζε, πως χάιδευε, πως την φιλούσε.
Και ο αποχαιρετισμός της, μας ράγισε ένα κομμάτι καρδιάς… «σήμερα έφυγε ο αγαπημένος μου άνθρωπος, η πιο καλή ψυχή, η κολλητή μου, η καλύτερη γυναίκα που ήμουν τυχερή να αποκαλώ μαμά. Η μαμά μου ήταν μια μαχήτρια, ένας βράχος που δεν λύγισε ποτέ. Δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν αναστέναξε. Πέρασε πολλά στη ζωή της, αλλά τα αντιμετώπισε με δύναμη και αξιοπρέπεια. Μαμά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να είμαι περήφανη για σένα και να σε θαυμάζω. Στη ζωή μου ελπίζω να σου μοιάσω έστω και λίγο. Θα είσαι πάντα το αιώνιο πρότυπο μου. Και τώρα ξέρω πως θα έχω πάντα τον φύλακα άγγελο μου να με προσέχει. Σ’ αγαπάω πολύ».
