Ο Βασίλης Ζούλιας αποκλειστικά στο Klik

Πάντα θαύμαζα το μοναδικό στυλ του Βασίλη Ζούλια. Την ανεπιτήδευτη φινέτσα του. Φαίνεται, πως αγαπάει τις γυναίκες και θέλει να δημιουργεί το καλύτερο για κείνες, αυτό που τους ταιριάζει.

Για το λόγο αυτό, τον συναντήσαμε στο ατελιέ του, ένα ηλιόλουστο πρωινό καθημερινής. Ήταν υπέρκομψο, με αύρα μιας παλιάς εποχής, όπως το περιμέναμε. Γεμάτο με φωτογραφίες, φορέματα και αξεσουάρ, καθώς βέβαια και με τακτοποιημένες στοίβες παλιών περιοδικών μόδας.

Αγαπημένες λεπτομέρειες της γράφουσας, η κλασική μουσική στη σωστή ένταση και τα λευκά γάντια Balmain, στο μαρμάρινο τραπέζι.

Θα θέλατε να μου πείτε για το πώς ασχοληθήκατε με τον χώρο της μόδας;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, από πολύ μικρό παιδί ήθελα να ασχοληθώ μ’αυτόν τον χώρο. Δεν ήξερα πως, αλλά πάντα η ζωή φέρνει αυτό που θέλεις, δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που είσαι. Από αυτό που είναι γραμμένο να κάνεις. Έτσι, σε πολύ μικρή ηλικία- σε τρυφερή εφηβική ηλικία θα έλεγα- στα 17 μου, τα καλοκαίρια άρχισα να δουλεύω σε οίκους μόδας της Αθήνας, όπως ήταν ο Παρθένης και να κάνω την πρώτη μου επαγγελματική  φωτογράφηση ως στυλίστας, σε ένα περιοδικό του Άρη του Τερζόπουλου, το πολύ πρωτοποριακό τότε το «Εικών».

Αυτό βέβαια συνέβη, επειδή η Κατερίνα Τερζοπούλου, που έκανε styling τότε, ήταν άρρωστη. Οπότε, ο Παρθένης μου λέει, θα πάρεις εσύ τα ρούχα, θα πας στο πάρκο και θα κάνεις το styling μόνος σου. Λέω, οκ. Έτσι, πήγα μόνος μου, με το μοντέλο και έκανα την πρώτη μου φωτογράφηση. Πολύ ρωτάνε, μα πως 16 ετών και έκανες την πρώτη σου φωτογράφηση; Έτυχε! Ήταν γραφτό. Βρέθηκα έτσι στα ατελιέ, μετά στο ατελιέ του Μπίλλυ Μπο, μέχρι το 1984, που με προσέλαβε ο Άρης Τερζόπουλος και η Λάουρα ντε Νίγκρις να κάνω styling στο περιοδικό «Γυναίκα». Αυτό ήταν ένα όνειρο για ένα παιδί που ήθελε να δουλέψει τότε σε περιοδικό μόδας. Γιατί η «Γυναίκα» ήταν το μόνο περιοδικό μόδας στην Ελλάδα, και έτσι στα 20 μου χρόνια βρέθηκα να είμαι ο πρώτος άντρας στυλίστας. Στην κυριολεξία. Ο όρος του styling, δεν υπήρχε τότε. Εν έτει 1984, 30 χρόνια πριν, το λέγαμε «επιμέλεια ρεπορτάζ» αντί για styling. Έτσι λοιπόν, ξεκίνησα.

Διάβασα πως ως στυλίστας, είχε χρειαστεί να ψάξετε μέχρι και στο μπαούλο της γιαγιάς σας!

Ναι, βέβαια τότε, το να κάνεις stylingστην Αθήνα, ήταν μια περιπέτεια. Υπήρχε και πολλή δημιουργία γιατί δεν είχαμε πολλά πράγματα, οπότε έπρεπε να δημιουργήσουμε με ό,τι είχαμε. Οπότε, ψάχναμε και στα μπαούλα της γιαγιάς, σε μαγαζιά που εμπορεύονταν vintage  πράγματα και τα συνδυάζαμε με ό,τι βρίσκαμε στην ελληνική αγορά. Που τότε μόλις είχαν ξεκινήσει να έρχονται οι ξένες φίρμες στην Ελλάδα, μέσω του Λάκη Γαβαλά, μέσω και άλλων μπουτίκ που είχαν ξεκινήσει να υπάρχουν. Μιλάμε για μια εποχή που είχε ξεκινήσει το μπουμ, η μεγάλη έκρηξη των περιοδικών. Μετά το Γυναίκα, ήρθε το  Elle, μετά το Elle, το Votre Beaute, το Madame Figaro, το Μarie Claire και καταλήξαμε στο Vogue. Έκαναν έναν τεράστιο κύκλο, για να αρχίσουν μετά να τον κλείνουν. Ελπίζω τώρα να τον ξανανοίξουν.

Η έμπνευση σας, απ’όσο έχω καταλάβει, είναι οι δεκαετίες του ‘50 και του ‘60. Σωστά;

Πάντα με συγκλόνιζε αυτή η δεκαετία, γιατί πιστεύω είναι η πιο κομψή δεκαετία για τη γυναίκα. Και δεν είναι τυχαίο ότι, πάρα πολλοί και όχι μόνο εγώ, εμπνέονται από αυτήν. Από τα ’50 και τα ‘60, και στη διακόσμηση το βλέπουμε πολύ έντονα, στη μουσική-βλέπε Amy Winehouse- που είχε ένα 60s look στο ντύσιμο και τη μουσική. Πιστεύω πως εκείνη η δεκαετία, επειδή τότε γινόντουσαν πρωτοποριακά πράγματα για πρώτη φορά στον κόσμο και στη μουσική και στην τέχνη και στην διακόσμηση, και στη μόδα, γι’αυτό έχουν μείνει ανεξίτηλα στον χρόνο.

 Έχουν μείνει στη μνήμη μας, όλες αυτές οι ταινίες, με την Audrey Hepburn, με την  Grace Kelly, που πρέσβευαν ένα κλασικό, διαχρονικό στυλ. Εγώ κατά κάποιο τρόπο είχα εμμονή με τον κινηματογράφο, με τις γυναίκες που άφησαν τη σφραγίδα τους με το στυλ τους και επηρεαζόμουν και συνεχίζω να επηρεάζομαι από αυτά φέρνοντας τα στο σήμερα. Και μέσα από το styling είχα επιρροές και μέσα από τη δουλειά μου σαν σχεδιαστής. Έχω ένα συγκεκριμένο ύφος. Πιστεύω πως είναι ιδιαίτερα σημαντικό για έναν δημιουργό να είναι αναγνωρίσιμο το ύφος του.  Ό,τι και αν κάνει.

Πέρα από αυτές τις δεκαετίες, εμπνέεστε και από την προσωπικότητα μιας γυναίκας;

Βέβαια! Πολλές φορές, αναφέρω πως έχω εμπνευστεί από ένα άτομο συγκεκριμένο. Μία επίδειξη την έκανα πάνω στη Μάρα Δεσύπρη, που ήταν ανακάλυψη μου και νομίζω η πρώτη μου επίδειξη ως σχεδιαστής ήταν αφιερωμένη στη Μάρα με τίτλο «All about Mara», όπως το «All About Eve», επηρεασμένος από το έργο. Οι γυναίκες πάντα με καταδιώκουν. Είτε αφορούν το παρελθόν, είτε αφορούν το παρόν, γυναικείες φιγούρες, προσωπικότητες, έντονες προσωπικότητες, όπως είναι και η Μάρα. Οπωσδήποτε και η μουσική παίζει έναν τεράστιο ρόλο. Πάντα τα συνδυάζω, μπορεί να ακούσω ένα τραγούδι και να φανταστώ μια γυναίκα να προχωράει με κάτι στην πασαρέλα και μετά αυτό να γίνει ρούχο. Έχει γίνει πολλές φορές. Η έμπνευση έρχεται από παντού.

Δηλαδή, μπορείτε ακόμη και να δείτε μια γυναίκα να περπατά στο δρόμο και να θαυμάσετε το στυλ της;  

Βέβαια και στο δρόμο αλλά ακόμη και αντικρίζοντας μια κλοσάρ έχω πάρει ιδέες. Από κλοσάρ στο Παρίσι, από μια άστεγη που κυκλοφορεί εδώ και δεν έχει τι να βάλει, αλλά έχει βάλει τα ρούχα της με έναν ιδιαίτερο τρόπο, είναι και αυτό έμπνευση. Και στα περιοδικά που έπρεπε να παραδίδω κάθε μήνα διαφορετικά θέματα, είχε μάθει το μυαλό μου να δημιουργεί εικόνες, να δημιουργεί ιδέες και έτσι συνεχίζω.

Τώρα, τελευταία, στη μόδα βλέπουμε και πιο «γεμάτες» γυναίκες, αν και στην πασαρέλα θα ήταν λίγο δύσκολο.

Και στην Πασαρέλα έχουν ανέβει πληθωρικές γυναίκες πολλές φορές, όπως στα σόου του Ζαν-Πολ Γκοτιέ.  

Θα χρησιμοποιούσατε και εσείς τέτοια μοντέλα;  

Εγώ είμαι εναντίον των άκρων. Η μόδα με τις γυναίκες στο όριο της ανορεξίας έχει κάνει και πολύ κακό, και είναι τα πρότυπα που δίνουμε μερικές φορές τελείως λανθασμένα. Τα ρούχα δείχνουν ωραία σε υγιείς ανθρώπους, σε υγιείς γυναίκες, με κανονικό σωματότυπο. Εξάλλου, η μόδα είναι για όλους, έτσι;  Αλίμονο, δεν απευθυνόμαστε στις γυναίκες που είναι 50 κιλά. Οι γυναίκες με κανονικό σωματότυπο είναι το κοινό μας, παγκοσμίως. Τώρα για ποιον λόγο διαλέγουν, όλοι οι σχεδιαστές, σε όλο τον κόσμο τόσο αδύνατα μοντέλα, με την πρόφαση πως δείχνει καλύτερα το ρούχο, τι να πω. Ελπίζω να αλλάξει κάποια στιγμή αυτό.

Είχατε γράψει στο Facebook σας, πως λόγω της πολιτικής κατάστασης και των capital controls, ήταν δύσκολο να κρατήσετε την επιχείρηση σας.

Κάθε επιχείρηση πέρασε δύσκολα, όπως και ο κάθε Έλληνας περνάει τον Γολγοθά του. Το να επιβιώσει μια επιχείρηση με τα 420 μετρητά, που μπορεί να σηκώνει από την τράπεζα την εβδομάδα, είναι λίγο δύσκολο. Δεν ξέρω αν φταίει ακριβώς ο Τσίπρας ή η προηγούμενη κυβέρνηση και δεν με ενδιαφέρει, εγώ νούμερα βλέπω κάθε φορά στη δουλειά. Χαίρομαι που τους δύο τελευταίους μήνες, βρίσκεται η επιχείρηση μου στο 2% των επιχειρήσεων που σημείωσαν άνοδο την περίοδο των εκπτώσεων και δεν είναι στο 80% των άλλων που είχαν πτώση 30-70%.

Έδωσα μεγάλο προσωπικό αγώνα, μέσα στην κρίση και το καλό από αυτό είναι, ότι μάθαμε όλοι πώς να γίνουμε καλύτεροι επιχειρηματίες, μέσα από τη δυσκολία και να αντέξουμε. Ήταν ένα μεγάλο, τεράστιο μάθημα, για όλους. Πολλές φορές και να δημιουργήσουμε έχοντας τίποτα!  Όπως, όταν έκανα μία επίδειξη για τα δέκα μου χρόνια, πριν 2 χρόνια στη Μεγάλη Βρετανία και αγόρασα ύφασμα μόνο για 5 ρούχα. Όλα τα υπόλοιπα 25 έγιναν από «υπόλοιπα» υφασμάτων που είχα εδώ. Έγινα πολύ δημιουργικός σε αυτή την επίδειξη, χρησιμοποιώντας 3 υφάσματα για ένα φόρεμα-αυτά τα φορέματα έγιναν best seller-για το λόγο πως δεν έφτανε το ύφασμα.  Η κρίση και η δυσκολία, εμένα με έκαναν πιο δημιουργικό και καλύτερο επιχειρηματία.

Γενικά πιστεύετε πως έχουμε γίνει πιο επιλεκτικοί πλέον, στο που και πως θα ξοδέψουμε τα χρήματα μας; Επενδύουμε περισσότερο σε ποιοτικά πράγματα; Σαφώς πιο επιλεκτικοί και έχει επιστρέψει η καταναλώτρια και ο καταναλωτής, με φόρα στα ελληνικά προϊόντα. Εγώ έχω ένα brand  που παράγει στην Ελλάδα, όλα γίνονται εδώ. Οι τσάντες, τα παπούτσια, τα φορέματα, γίνονται από ελληνικά χέρια και χαίρομαι όταν έρχονται πελάτισσες και μου λένε πως «ήρθαμε εδώ γιατί θέλουμε να δώσουμε τα χρήματα μας σε ελληνική επιχείρηση». Τους απαντώ και εγώ με τη σειρά μου, πως «πολύ καλά κάνετε, γιατί με τον τρόπο αυτό τα χρήματα σας επιστρέφουν και στην τσέπη σας».  Αυτό είναι άλλο ένα τεράστιο καλό που έχει κάνει η κρίση. Η στροφή στην ελληνική αγορά. Άλλαξε κάτι στο σκεπτικό της καταναλώτριας. Ακόμη και σε σούπερ μάρκετ, έχω ακούσει να ρωτάνε «είναι ελληνικό αυτό;».  Έχω ακούσει γυναίκες να το ρωτάνε αυτό, που σημαίνει ότι έχουμε αφυπνιστεί επιτέλους και στηρίζουμε τα ελληνικά προϊόντα. Τι πιο φυσικό; Είχαμε χαθεί μέσα στην ξενομανία και στην υπερκατανάλωση.

Πιστεύετε πως ο Τύπος, τα περιοδικά μόδας συγκεκριμένα, επιμένουν σε αυτή την ξενομανία που μόλις αναφέρατε;  

Βεβαίως και έχω κάνει και σοβαρή καταγγελία στο παρελθόν. Είναι απαράδεκτο να γίνεται Εβδομάδα Μόδας στην Ελλάδα και να βγαίνουν αφιερώματα των κολεξιόν στα περιοδικά και να μην υπάρχει η Αθήνα πουθενά, ενώ υπάρχει το Λονδίνο, το Παρίσι, η Νέα Υόρκη και το Μιλάνο. Ενώ, γίνεται Fashion Week στην Αθήνα. Είναι απαράδεκτο αυτό. Έγκειται σε αυτή την ξενομανία των πολλών ετών και σαν άνθρωπος των περιοδικών που είμαι, αυτό με πονάει. Πάντα στήριζα τους Έλληνες δημιουργούς και έχω κάνει και συζητήσεις πολλές φορές άκαρπες, επειδή είναι παγιωμένες αντιλήψεις που δυστυχώς δεν μπορούν να αλλάξουν. Όμως παρόλα αυτά, εγώ θα συνεχίσω να παλεύω, ώστε να εμφανιστούν στα περιοδικά,κάποια στιγμή, οι ελληνικές τάσεις και οι Έλληνες δημιουργοί. Γιατί σαφώς δεν μιλάω για τον εαυτό μου, μόνο.  

Το έχω παρατηρήσει αυτό, που στηρίζετε και τους άλλους σχεδιαστές και μου έκανε μεγάλη εντύπωση.

Αλίμονο, αφού είναι «η ισχύς εν τη ενώσει». Εγώ θέλω να πάμε όλοι καλά, μαζί. Γιατί δεν υπάρχει ανταγωνισμός, ο καθένας απευθύνεται στο κοινό του και υπάρχει χώρος για όλους, για τον καθένα που κάνει κάτι μοναδικό και όμορφο. Υπάρχουν και πάρα  πολλοί Έλληνες δημιουργοί, που κάνουν πολύ ωραία πράγματα και παλαιότεροι αλλά και πολλοί νεότεροι.

Πριν, αναφερθήκατε στον Μπίλλυ Μπο, ο οποίος είχε επεκταθεί και στο εξωτερικό, με κατάστημα στην 5^η λεωφόρο της Νέας Υόρκης. Εσείς θα κάνετε ένα αντίστοιχο βήμα στο εξωτερικό; Είναι στα σχέδια σας;

Ήδη δίνουμε κάποια ρούχα στη Ζυρίχη και το businessplan το δικό μας, είναι να ανοίξουμε μικρές μπουτίκ σε όλο τον κόσμο.  

Ας πάμε και στα μελλοντικά σας σχέδια. Σκοπεύετε να κάνετε και ανδρική συλλογή;

Είναι μέσα στα σχέδια μου. Είναι κάτι που σκέφτομαι εδώ και καιρό και ελπίζω να ευοδωθεί.

Θα σχεδιάσετε και υποδήματα για άνδρες;

Ναι, το ανδρικό conceptείναι παπούτσια, πουκάμισα και αξεσουάρ.

Είχατε πει πως η Ελληνίδα είναι από τις πιο κομψές στην Ευρώπη, μαζί με τη Γαλλίδα και την Ιταλίδα. Όμως, πιο στιλιστικό παράπτωμα εντοπίζετε στις Ελληνίδες;

Το πιο σοβαρό στυλιστικό παράπτωμα είναι ότι φορτώνονται υπερβολικά. Είχε πει η Chanelκάτι πολύ σωστό που ταιριάζει στην Ελληνίδα: «πριν βγεις από το σπίτι, κοίτα στον καθρέφτη και αφαίρεσε κάτι». Μπορεί να είναι αυτό η σκιά που έχεις βάλει παραπάνω, κάποιο περιττό κόσμημα ή το «υπερβολικό» μαλλί. Οι Ελληνίδες πρέπει να πιστεύουν περισσότερο στον εαυτό τους, είμαστε ένας όμορφος λαός και δεν χρειαζόμαστε περιττά στολίδια. Απλότητα. Απλότητα και να μην θέλουν να είναι σαν τις σελίδες του περιοδικού, αυτό είναι κάτι που δεν επιτυγχάνεται. Εγώ εμμένω στο προσωπικό στυλ και όχι στην αντιγραφή κάποιας τάσης.  

Ναι, γιατί άλλωστε το ρούχο πρέπει να το φοράς, να μην σε «φοράει».

Ακριβώς, Για παράδειγμα μπορεί να είναι μόδα το boho, αλλά δεν ταιριάζει σε όλους. Αν και, ζούμε την εποχή  μετά από το «Sex & City», όπου –και στην κυριολεξία- τα πάντα πάνε αυτή τη στιγμή. Γι’αυτό και η τελευταία μου επίδειξη, σε σχέση με τη Μύκονο, ήταν για τις γυναίκες μέσα στις δεκαετίες από το 1930 μέχρι το 1980. Γιατί πιστεύω αυτό, πως σήμερα «everythinggoes», τα πάντα πηγαίνουν.  

Μιας και αναφερθήκατε, αυτή είναι η νέα σας συλλογή, «Women in Mykonos through the decades».

Ναι, η καλοκαιρινή.

Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια;

Πατήσαμε και το πόδι μας στη Μύκονο, πέρυσι ήμασταν στη Σαντορίνη, οπότε η φετινή κολεξιόν ήταν αφιερωμένη στη Μύκονο και στις γυναίκες που πέρασαν από το νησί, μέσα στις δεκαετίες. Και επειδή σε αυτό το νησί πάτησαν το πόδι τους, πραγματικά, όλες οι πανέμορφες γυναίκες του πλανήτη, ξεκινώντας από την Μελίνα Μερκούρη που έκανε διακοπές εκεί το 1940, τη Φαράχ Ντιμπά, την Γκρέις Κέλι, την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, όλες πέρασαν από αυτό το νησί. Οπότε, είχα έμπνευση αρκετή.

 Ήταν μια πολύ εντυπωσιακή επίδειξη, γιατί είχε 44 μοντέλα, έξι δεκαετίες, όπου ήταν και πολλές φίλες μου, που τους έχω κάνει την πρώτη τους φωτογράφηση, σαν τη Τζένη Μπαλατσινού, τη Βίκυ Καγιά, τη Βίκυ Κουλιανού, τη Μάρα Δεσύπρη, που περπάτησαν για μένα στην πασαρέλα και ήταν μια πολύ ωραία στιγμή.

Περισσότερα στην προσωπική του ιστοσελίδα:  http://www.vassiliszoulias.com/