Όταν ο Bob Dylan έπαιξε το ρόλο του κακού σε γουέστερν
Το 1973, ο Sam Peckinpah σκηνοθέτησε το φιλόδοξο γουέστερν «Pat Garrett and Billy the Kid» (στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον «σίγουρο» τίτλο «Η Μεγάλη Μονομαχία»). Ο Bob Dylan εκτός από το soundtrack έβαλε τη σφραγίδα του με έναν μικρό αλλά αποφασιστικό ρόλο
Ελπίδα του σκηνοθέτη ήταν να επαναλάβει την επιτυχία του «The Wild Bunch» («Η Άγρια Συμμορία») που το 1969 είχε προταθεί για δύο Όσκαρ. Η ιστορία ήταν «πιασάρικη» και θρύλος της Άγριας Δύσης. Ο άνθρωπος του Νόμου και ο παράνομος που είναι φίλοι μεταξύ τους και αναγκάζονται να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου σε μια αναπόφευκτη τραγωδία.
Πρωταγωνιστές ο βετεράνος του είδους James Coburn ως Pat Garrett, και ο τραγουδιστής-τραγουδοποιός Kris Kristofferson ως Billy the Kid.
Ο σεναριογράφος Rudy Wurlitzer ήταν φίλος του Bob Dylan, και του ζήτησε να γράψει κάποια τραγούδια για την ταινία. Ο Dylan περνούσε μια νέα μουσική φάση τότε, έχοντας αφήσει στην άκρη την ροκ εποχή του- μετά και από ένα ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του- και εξερευνώντας πλέον πιο φολκ μονοπάτια.
Έγραψε ένα θέμα για την ταινία και το έπαιξε live μπροστά στον Peckinpah ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο που του πρότεινε έναν ρόλο στην ταινία.
Ο Dylan έπαιξε ένα μυστηριώδη χαρακτήρα που ονομαζόταν Alias, που δεν έλεγε και πολλά λόγια, αλλά βρισκόταν στο πλευρό του Billy the Kid (άλλωστε ήταν και συνάδελφοι στην πραγματική ζωή).
Σε μια σκηνή που τη θυμούνται όλοι οι οπαδοί του Dylan, παίρνει πρωτοβουλία και πετάει ένα στιλέτο στο λαιμό κάποιου που απειλούσε τη ζωή του Billy the Kid.
Ο Dylan εκτός από τη συνδρομή του ως Alias, υπέγραψε και το soundtrack το οποίο ήταν κυρίως instrumental περιλαμβάνοντας όμως και κάποια τραγούδια.
Ένα από αυτά τα τραγούδια ήταν το περίφημο “Knockin’ on Heaven’s Door” το οποίο ακούγεται σε ένα πιστολίδι όπου ο σερίφης της πόλης ήταν ο χαμένος και ψυχορραγεί μπροστά στα μάτια της έντρομης γυναίκας του.
Η παραγωγή της ταινίας δεν ήταν και από τις πιο εύκολες υποθέσεις καθώς ο σκηνοθέτης είχε να παλέψει με την κατάχρηση αλκοόλ αλλά και με τις αντιρρήσεις του στούντιο να ανταποκριθεί στο όραμά του και να αυξήσει τον προϋπολογισμό της ταινίας.
Η ταινία όταν κυκλοφόρησε είχε υποστεί δραστική περικοπή από το στούντιο και αποκηρύχθηκε από τον Peckinpah. Τελικά ήταν μια αποτυχία τόσο από εμπορικής πλευράς όσο και από την πλευρά των κριτικών. Όμως το Director’s Cu tπου προβλήθηκε αργότερα άλλαξε δραστικά την εικόνα.
