Σταμάτης Κραουνάκης | Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Ένα από τα πιο σπαρακτικά ερωτικά τραγούδια που γράφτηκαν ποτέ για τον κινηματογράφο και γενικά στην ελληνική μουσική. Ο αγαπημένος μουσικοσυνθέτης Σταμάτης Κραουνάκης, γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου του 1955.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Είναι κάποιοι άνθρωποι που γεννιούνται με ένα “άστρο”… Ο χαρακτηρισμός “ιδιαίτερο ταλέντο” νομίζω ότι δεν επαρκεί… Πρόκειται για κάτι βαθύτερο, “μαγικό”…
Ένα θείο χάρισμα να δημιουργούν “έργα” που αγγίζουν τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής. Αυτή είναι και η περίπτωση του μουσικοσυνθέτη Σταμάτη Κραουνάκη.
Είχα την τύχη να τον συναντήσω αρκετά χρόνια πριν, όταν ακόμα σπούδαζα στη σχολή δημοσιογραφίας, και μου παραχώρησε συνέντευξη.
Χαμηλών τόνων, με απίστευτη πραότητα, ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ, διορατικός, προσιτός, αφοπλιστικά ειλικρινής… Μια πληθωρική προσωπικότητα, ένας άνθρωπος που λατρεύει την τέχνη, το θέατρο.
Μια βασική -για εμένα- λεπτομέρεια που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι ενώ ήμουν ακόμα μια νεαρή σπουδάστρια, μου μιλούσε στον πληθυντικό, με ιδιαίτερη προσοχή, κάνοντάς με δε,να έχω την υπέροχη ψευδαίσθηση ότι ήμουν ήδη μια έμπειρη δημοσιογράφος… Ενώ περίμενα με δέος και αγωνία τη συνάντηση μας, μέσα στα πρώτα λεπτά της συζήτησής μου μαζί του, το τρακ πήγε περίπατο…Χάρις στον Σταμάτη Κραουνάκη φυσικά.
Σημαντική στιγμή στην καριέρα του υπήρξε η συνεργασία του με τη στιχουργό Λίνα Νικολακοπούλου,τη “γεννημένη ποιήτρια” όπως τη χαρακτηρίζει. Γνωρίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας τoυ `70, όταν ήταν συμφοιτητές στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. “Η συνάντησή μας ήταν μοιραία, ήμουν πάρα πολύ ήσυχη μαζί του. Ο άνθρωπος αυτός καταλάβαινε τι έλεγα και αυτό με γέμιζε ευτυχία…” λέει η ίδια για τον Σταμάτη Κραουνάκη. Ήταν το 1981, όταν τη γνωρίσαμε μαζί του, με το τραγoύδι “Να σoυ λερώvω τo φιλί” που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού, από το οποίο και πήρε το όνομά του ο συγκεκριμένος δίσκος, “Σκoυριασμέvα Χείλια”.
`Ενα χρόνο αργότερα, το 1982, ο Σταμάτης Κραουνάκης και η Λίνα Νικολακοπούλου παρουσιάζουν τηv πρώτη oλoκληρωμέvη τους δoυλειά- το δίσκο “Σαριμπιντάμ… θα πει τρελλαίνομαι” με ερμηνεύτρια τη Χριστιάνα.
Οι συνεργασίες αυτών των δύο σπουδαίων ανθρώπων είναι εκπληκτικές και με μεγάλη εμπορική επιτυχία…Ανάμεσά τους… ο δίσκος “Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ” (1985), “Μαμά γερνάω” (1988), “Ανθρώπων έργα” που θεωρείται το magnus opus του Σταμάτη Κραουνάκη.
Το 2005, ύστερα από αρκετά χρόνια χωρίς ολοκληρωμένη συνεργασία, γράφουν μαζί το δίσκο “Ισόβια” με ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, το εξώφυλλο του δίσκου φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Αλέκος Φασιανός.
Έχει συνεργαστεί με σπουδαίες φωνές του ελληνικού τραγουδιού (ανάμεσά τους οι: Ελένη Βιτάλη, Μανώλης Μητσιάς, Δήμητρα Γαλάνη, Τάνια Τσανακλίδου, Ελευθερία Αρβανιτάκη) ενώ ανέδειξε νέους καλλιτέχνες (ανάμεσά τους οι: Κώστας Μακεδόνας, Δημήτρης Μπάσης, Στέλιος Διονυσίου)
Eκτός από τη δισκογραφική του δουλειά, είναι ιδιαίτερη η έμπνευσή του στην παρουσίαση μουσικών παραστάσεων, χρησιμοποιώντας τα τραγούδια ως μουσικό θεατρικό κείμενο και τους τραγουδιστές σαν ήρωες ενός φανταστικού έργου.
Όλα τα τραγούδια του είναι εκπληκτικά… Εκείνο, όμως, που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό μου όταν ακούω το όνομα του Σταμάτη Κραουνάκη, είναι “Αυτή η νύχτα μένει” που ερμήνευσε μοναδικά η Δήμητρα Παπίου. Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα από τα πιο σπαρακτικά ερωτικά τραγούδια που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο και γενικά στην Ελληνική μουσική. Ένα εξαιρετικό ζειμπέκικο για ραγισμένες καρδιές που έχουν αγαπήσει…
Πριν λίγο καιρό, με αφορμή τη συνέντευξη για το εξαιρετικό δοκίμιο του Ευάγγελου Λεμπέση που σκηνοθετεί “Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω”, τον ρώτησα…
” “Ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.” λέτε στο τραγούδι σας “Αυτή η νύχτα μένει.. Τί θεωρείτε ότι είναι καλύτερο; Να ζήσεις έναν καταδικασμένο έρωτα που πονάει με το τέλος του ή να μην ζήσεις πότε τον πόνο αλλά και ούτε το συναίσθημα του έρωτα; “
Και μου απάντησε :
“Μέχρι τέλους με όλα .Φουλ. Πόνοι, γεννητούρια, χαρές, δάκρυα, ταξίδια… όλα με τον ΄Ερωτα. Με κεφαλαία. Δεν υπάρχει καταδικασμένος Έρωτας. Καταδικασμένες είναι οι Ζωές χωρίς τον Έρωτα.”
Το εν λόγω τραγούδι, γράφτηκε για την για την ομώνυμη ταινία του 2000, σε σκηνοθεσία του Νίκου Παναγιωτόπουλου και σενάριο Θάνου Αλεξανδρή.
Μια απλή ερωτική ιστορία πρωταγωνιστές της δύο διαφορετικούς ανθρώπους που με ένα μαγικό τρόπο, συμπληρώνει ο ένας τον άλλον.
Ο συντηρητικός και συνεσταλμένος Ανδρέας που περιορίζεται στο να εργάζεται στο ψιλικατζίδικο του πατέρα του και σημειώνει στο μπλοκάκι του λόγια αρχαίων φιλοσόφων. Τον γοητεύει να βλέπει τα αεροπλάνα να έρχονται και να φεύγουν, αλλά διστάζει και τρομάζει να ονειρευτεί.
Ερωτευμένος με τη γοητευτική και φιλόδοξη Στέλλα (άραγε, τυχαία η επιλογή του ονόματός της;) μπορεί να κάνει τα πάντα για εκείνη. Η Στέλλα όμως, τολμά να “ανέβει” τα αεροπλάνα που ο Ανδρέας βλέπει από απόσταση… Θέλει να διεκδικήσει όλα όσα επιθυμεί στη ζωή της. Νιώθει ταυτόχρονα, αγάπη και “μίσος” για το νεαρό άνδρα γιατί αντιπροσωπεύει αυτά από τα οποία θέλει να ξεφύγει. Τη στασιμότητα, το ψιλικατζίδικο, τις βόλτες με το μηχανάκι, το αβέβαιο μέλλον… Όταν η κοπέλα φεύγει, ο κόσμος του Ανδρέα αναποδογυρίζεται. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ωριμάζουν και οι δύο, βλέποντας με διαφορετική ματιά τις καταστάσεις…
Οι ερμηνείες τόσο των πρωταγωνιστών όσο και των δεύτερων ρόλων είναι μοναδικές. Η Αθηνά Μαξίμου ακτινοβολεί στη μεγάλη οθόνη, ενώ ο Νίκος Κουρής γοητεύει.
Το εκπληκτικό τραγούδι του Σταμάτη Κραουνάκη με τη σπαρακτική ερμηνεία της Δήμητρας Παπίου, δημιουργεί ένα συγκλονιστικό κλίμα που σε καθηλώνει. Ο ανεπανάληπτος μουσικοσυνθέτης, περιγράφει την έντονη επιθυμία να “ζήσουμε έναν έρωτο επιγειο” κι ένα πέλαγο που θα φιλοξενήσει “ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο”. Όσο και αν φαίνεται ένα άπιαστο όνειρο, πολύ ρισκάρουν να το ζήσουν… Ακόμα και αν είναι μεγάλη η πιθανότητα να τους εκδικηθεί…
Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω
Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
Χάθηκα και γω κάποια βραδιά πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη πέφταν τ’άστρα μες στην λασπουργιά μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι μου’γνεφε η καρδιά πάρε μυρωδιά το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι
Αυτή η νύχτα μένει αιώνες παγωμένη που δυο ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο
