Edward Hopper | Ο βασιλιάς του αμερικανικού ρεαλισμού & της μοναξιάς

Ο Edward Hopper είναι περισσότερο γνωστός για έργα που αναδεικνύουν την ατομικιστική πλευρά της αμερικανικής κοινωνίας, αντιμετωπίζοντας την απομόνωση, τη μοναξιά και την αμερικανική αποξένωση.

 

Ο Αμερικανός καλλιτέχνης Edward Hopper γεννήθηκε στη μικρή πόλη Nyack, περίπου σαράντα λεπτά βόρεια της Νέας Υόρκης. Είχε μια άνετη ζωή μεγαλώνοντας και έλαβε ενθάρρυνση από τους γονείς του να ακολουθήσει τον δημιουργικό τομέα ως καριέρα. Παρακολούθησε το New York School of Art and Design όπου σπούδασε για έξι χρόνια. Συχνά εμπνεόταν από τον καθηγητή του Robert Henri. Αρχικά δυσκολεύτηκε να κάνει δουλειά με καλή αποδοχή, και έπρεπε να ασχοληθεί με άλλα επαγγέλματα για να τα βγάλει πέρα. Η δουλειά του άρχισε να αποκτά ενδιαφέρον όταν παντρεύτηκε τη σύζυγό του, Josephine. Ο Hopper έφυγε από τη ζωή στις 15 Μαΐου 1967 στο στούντιο του στην πλατεία Ουάσιγκτον της Νέας Υόρκης. Όπως πολλοί καλλιτέχνες, το έργο του γιορτάστηκε περισσότερο μετά το θάνατό του παρά κατά τη διάρκεια της ζωής του, αν και είχε σχετική επιτυχία. Τα έργα του βρίσκονται σε πολλές μεγάλες συλλογές μουσείων στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι πίνακες του Edward Hopper με την κοινωνική απομόνωση

Οι πίνακες του Edward Hopper εξετάζουν τη σχέση μεταξύ του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης φιγούρας. Πολλές φορές στις συνθέσεις του εμφανίζεται μόνο ένα πρόσωπο. Στην εποχή τους, αυτά τα έργα ήταν επιτυχημένα στην απεικόνιση των συναισθημάτων των Αμερικανών τόσο κατά τους Παγκόσμιους Πολέμους όσο και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης. Τον τελευταίο καιρό, το έργο του έχει λάβει ιδιαίτερη δημοτικότητα καθώς μιμείται τη ζωή σε έναν κόσμο με COVID-19, γεμάτο απομόνωση, κοινωνική απόσταση και μοναξιά. Κάποιοι υποστηρίζουν ωστόσο ότι αυτό δεν ισχύει. Ότι οι πίνακες του Hopper δείχνουν ανθρώπους που επιλέγουν να είναι μόνοι, παρά εκείνους που πρέπει να είναι μόνοι. H αίσθηση της μοναξιάς όμως και της αποξένωσης μέσα στα έργα του είναι αδιαμφισβήτητη. Οι πίνακές του αντιπροσωπεύουν την εσωστρέφεια και τη μοναξιά, εκθέτοντας σκηνές της καθημερινότητας μοναχικών ατόμων. Ακόμη και στις συνθέσεις του με πολλούς ανθρώπους, κατάφερε με κάποιο τρόπο να αποδείξει ότι στο τέλος της ημέρας είμαστε όλοι μόνοι. 

Άρχισε να δημιουργεί τέχνη σε νεαρή ηλικία

Study for office at night, 1940 

Ο Edward Hopper έχει εκδηλώσει ενδιαφέρον για την τέχνη ως καριέρα από νωρίς. Στα πέντε του χρόνια το ταλέντο του στο σχέδιο ήταν φανερό, ενώ στα δέκα του μόλις χρόνια ολοκλήρωσε το πρώτο του υπογεγραμμένο σχέδιο. Οι γονείς του ενθάρρυναν το ενδιαφέρον του για την τέχνη, παρέχοντάς του υλικό και εκπαιδευτικά βιβλία. Σε όλη την παιδική του ηλικία έκανε τέχνη, ασκώντας συνήθως τις δεξιότητές του με νεκρές φύσεις και γεωμετρικά σχέδια. Κατά την εφηβεία του, εργάστηκε σε διάφορα υλικά, όπως ακουαρέλα, λαδομπογιές, κάρβουνο και μελάνι. Δημιούργησε την πρώτη του υπογεγραμμένη ελαιογραφία, Rowboat in Rocky Cove, το 1895 όταν ήταν μόλις 13 ετών. 

Η αγάπη του για την αρχιτεκτονική

Rooms for tourists 

Το ενδιαφέρον του Hopper για την αρχιτεκτονική ξεκίνησε από νεαρή ηλικία, όπως και τα ενδιαφέροντά του για την τέχνη. Όταν ήταν έφηβος, εκδήλωσε ενδιαφέρον να γίνει ναυπηγός. Αν και δεν ακολούθησε ποτέ την καριέρα του αρχιτεκτονικής, τα ενδιαφέροντά του για αυτήν είναι εμφανή μέσα στα έργα του. Τα έργα των κτιρίων του λένε παρόμοια ιστορία με τους πίνακές του όπου υπάρχουν άνθρωποι. Αυτές οι δομές γίνονται ένα είδος προσωπογραφίας με αόρατη ανθρώπινη παρουσία. Ο διάλογος μεταξύ της ατμόσφαιρας και της αρχιτεκτονικής καθρεφτίζει τους διαλόγους του Hopper μεταξύ των ανθρώπων και των περιβαλλόντων που καταλαμβάνουν. Το βασικό θέμα του έργου του Hopper είναι η διασύνδεση μεταξύ κάθε στοιχείου μέσα στους πίνακές του. Η εστίασή του στην αρχιτεκτονική του επέτρεψε να βελτιώσει τη χειραγώγηση των περιβαλλόντων στο μέγιστο των δυνατοτήτων τους όσον αφορά τη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας. 

Το ξεκίνημα της καλλιτεχνικής του καριέρας 

Girl at a sewing machine 

Ο Edward Hopper ξεκίνησε την καλλιτεχνική του καριέρα ως εμπορικός εικονογράφος μερικής απασχόλησης. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημιούργησε εξώφυλλα για εμπορικά περιοδικά. Η εργασία ως εμπορικός εικονογράφος δεν ήταν ικανοποιητική για εκείνον αν και  αυτή ήταν η μόνη πηγή εισοδήματός του. Τελικά, επέλεξε να εγκαταλείψει τη δουλειά του ως εικονογράφος, αποφασίζοντας να εργαστεί ως εν ενεργεία καλλιτέχνης. Αυτή η μεταβατική περίοδος στη ζωή του πέρασε με ταξίδια σε όλη την Ευρώπη και με σπουδές στη Σχολή Τέχνης και Σχεδίου της Νέας Υόρκης. Ο χρόνος του στην Ευρώπη του επέτρεψε να αντλήσει έμπνευση από μια ποικιλία πηγών που αργότερα θα καταστούν απαραίτητες για τη δημιουργική του διαδικασία και τους πίνακές του. Η φοίτηση στη Σχολή Τέχνης και Σχεδίου της Νέας Υόρκης έδωσε ευκαιρίες να καλλιεργήσει την τέχνη του και τον οδήγησε να γνωρίσει τη μούσα και τη μελλοντική σύζυγό του. 

Εμπνεύστηκε από τη γαλλική τέχνη

Soir Bleu  

Όπως πολλοί Αμερικανοί καλλιτέχνες,  έτσι και ο Edward Hopper βρήκε έμπνευση από την ευρωπαϊκή τέχνη και πιο συγκεκριμένα τη γαλλική τέχνη. Από το 1906 έως το 1910, ταξίδεψε στην Ευρώπη τρεις φορές, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του στη Γαλλία. Όσο ήταν εκεί, συνέχισε να αναπτύσσει τις καλλιτεχνικές του δεξιότητες, εστιάζοντας κυρίως στα τοπία. Μετά το 1910, δεν επέστρεψε ποτέ στη Γαλλία. Αντί να παρακολουθήσει μια ακαδημία, επισκέφτηκε μουσεία, παρατηρώντας το έργο των Edgar Degas, Claude Monet, Edouard Manet, Vincent Van Gogh, Paul Cezanne, Camille, Pissarro.  

Η σύντροφος ζωής  & μούσα του

Σε αντίθεση με πολλούς  καλλιτέχνες του 20ού αιώνα,  ο Edward Hopper είχε μία ισόβια σύντροφο η οποία υπήρξε και μοντέλο του στους πρώτους πίνακές του. Η σύζυγος του Hopper, Josephine Verstille Nivison “Jo” Hopper, ήταν επίσης καλλιτέχνης. Αν και το ενδιαφέρον για την τέχνη και την καριέρα της μειώθηκε τη δεκαετία του 1920, συνέχισε να δημιουργεί έργα μέχρι τον θάνατό της. Πέρασε  μεγάλο μέρος του χρόνου της καταγράφοντας τη ζωή της σε ημερολόγια. Το ζευγάρι γνωρίστηκε ενώ σπούδαζε τέχνη. Το 1924, οι δυο τους παντρεύτηκαν. Δυστυχώς, η καριέρα και η δουλειά του Hopper κυριάρχησαν στη Josephine , όπως έκανε και σε εκείνη. Η σχέση τους κάθε άλλο παρά ιδανική ήταν. Ο Hopper ήταν απίστευτα καταχρηστικός και εμμονικός. Η Josephine πέθανε λίγο μετά τον σύζυγό της. Δώρισε τα έργα τέχνης του συζύγου της και της στο Μουσείο Whitney στη Νέα Υόρκη. Ενώ οι Whitney διατήρησαν το έργο του Edward, απέρριψαν σχεδόν όλη την τέχνη της Josephine. 

Chop Suey

Το αριστούργημα του 1929, Chop Suey έγινε το πιο ακριβό έργο της προπολεμικής αμερικανικής τέχνης όταν πουλήθηκε για $91.875.000 (συμπεριλαμβανομένου του ασφάλιστρου του αγοραστή) στις 13 Νοεμβρίου του 2018 ως μέρος του An American Place: Η Συλλογή Barney A. Ebsworth. Η πώληση αποτελεί ρεκόρ για τον καλλιτέχνη και παγκόσμιο ρεκόρ δημοπρασίας για την κατηγορία της Αμερικανικής Τέχνης.

  To έργο “Chop Suey” παρουσιάζει δύο γυναίκες να κάθονται σε ένα τραπέζι στη μέση ενός καφέ. Στο βάθος είναι ένας άντρας σε ένα τραπέζι με μόνο το κεφάλι μιας γυναίκας που κάθεται απέναντί ​​του. Τα τραπέζια είναι δίπλα σε παράθυρα, ένα από τα οποία δείχνει μέρος του ονόματος του καφέ. Το φως λάμπει στο τραπέζι στο οποίο κάθονται οι δύο γυναίκες, κάνοντας τη γυναίκα που βλέπει μπροστά να έχει μια πολύ λαμπερή εμφάνιση. Ο άντρας στο βάθος είναι σκοτεινός επειδή βρίσκεται σε μια γωνία χωρίς φως παραθύρου.

Τα μόνα χαρακτηριστικά που παρουσιάζονται με ιδιαίτερη λεπτομέρεια είναι το ζωγραφισμένο πρόσωπο της γυναίκας, το παλτό που κρέμεται από πάνω της, η πλάτη του συντρόφου της στο θεατή, τα χαρακτηριστικά του ζευγαριού στο βάθος, το μπρίκι στο τραπέζι και η πινακίδα του εστιατορίου έξω. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά είναι τόσο παραστατικά που φέρνουν ένα αισθητήριο στοιχείο στη μνήμη : τον θόρυβο του εξωτερικού φωτός, τις φωνές των ανθρώπων στο βάθος, τη γεύση του τσαγιού, τη μυρωδιά του καπνού του τσιγάρου, το αχνό φως από το παράθυρο. 

 Ο πίνακας “Chop Suey” αποτυπώνει την έννοια της μνήμης, κάνοντας τον θεατή να εστιάσει σε συγκεκριμένα στοιχεία της αισθητηριακής εικονογραφίας, ενώ απεικονίζει ένα θέμα απομόνωσης λόγω του εαυτού του.

People in the Sun  

Two comedians – o τελευταίος πίνακας του Hopper που ανήκε στον Frank Sinatra

«Τόσο συχνά ένας ζωγράφος της απουσίας, να απεικονίζει μια παρουσία, αλλά είναι η παρουσία εκείνων που πρόκειται να εξαφανιστούν», γράφει ο συγγραφέας, ιστορικός και ποιητής Bernard Chambaz για το τελευταίο έργο του Edward Hopper. 

Ένας άντρας και μια γυναίκα, σε μια άδεια σκηνή, κρατιούνται χέρι χέρι.

Το έργο “Two Comedians”, ο τελευταίος πίνακας του Edward Hopper , αναφέρεται άμεσα στον επικείμενο θάνατο του καλλιτέχνη. Ο ζωγράφος και η σύζυγός του Josephine – η οποία και η ίδια ήταν καταξιωμένη ζωγράφος- απεικονίζονται με τα κλασικά λευκά ρούχα ενός κλόουν.

Στα ογδόντα τρία του χρόνια, ο Ηοpper ζωγράφισε τους “Two Comedians”, μέσα από το οποίο είχε σκοπό να κάνει ένα είδος αποχαιρετισμού. Όπως επιβεβαίωσε αργότερα η Jo, ο πίνακας αντιπροσώπευε τους δυο τους να υποκλίνονται με χάρη. Και οι δύο ήταν στα ογδόντα τους και ήταν άρρωστοι. Ο Ηopper θα πέθαινε λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα και η Jo τον επόμενο χρόνο. Σε αντίθεση με τις επαναλαμβανόμενες απεικονίσεις του με τα μη επικοινωνιακά ζευγάρια, όπως στο Room in New York και στο Cape Cod Evening, εδώ ο ψηλός κωμικός, που εκπροσωπεί τον Hopper, κρατά το χέρι της μικρόσωμης κωμικού, που εκπροσωπεί η Jo. Είναι σαν τους νεαρούς εραστές Pierrot και Pierrette από την commedia dell`arte. Στον θάνατο, όπως φαίνεται, ο Hopper προτίμησε την παρέα, θέλοντας την Jo στο πλευρό του. Περιέγραψε τους “Two Comedians” ως «μια σκοτεινή σκηνή (και τι σκηνή, δυνατή σαν το κατάστρωμα ενός πλοίου) και δύο μικρές φιγούρες από μια παντομίμα». Με την επιλογή του θέματος, ο Hopper πρότεινε την αποδοχή των ειρωνειών της ζωής – τη συνειδητοποίησή του για την ανοησία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο Hopper παρατήρησε κάποτε για τους καλλιτέχνες γενικά: «Το ενενήντα τοις εκατό από αυτούς ξεχνιούνται δέκα λεπτά αφότου έχουν πεθάνει». Ο κυνισμός του σίγουρα δεν προέβλεψε με ακρίβεια τη διαρκή και αυξανόμενη φήμη του. Ωστόσο, ήξερε επίσης τι ήταν αξιομνημόνευτο: “Η μόνη ιδιότητα που αντέχει στην τέχνη είναι ένα προσωπικό όραμα του κόσμου. Οι μέθοδοι είναι παροδικές: η προσωπικότητα είναι διαρκής.” 

O  τελευταίος πίνακας του Edward Hopper, είχε δανειστεί από το μουσείο Currier μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου του 2020.  

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αντιπροσωπεύει το αποκορύφωμα της λαμπρής καριέρας του Hopper. Είναι ένα θεμελιώδες και συγκινητικό έργο που ενσωματώνει τα πιο σημαντικά και καθοριστικά θέματα της τέχνης του Hopper.

Στους “Two Comedians”, ο Hopper παρουσιάζει τον εαυτό του και τη σύζυγό του Jo, στη σκηνή, έτοιμους να κάνουν την τελευταία τους υπόκλιση πριν στρίψουν για να περπατήσουν στο άγνωστο. Ο πίνακας αποτίει φόρο τιμής στην πρώιμη υποκριτική καριέρα της Jo και την αναγνώριση που αναζητούσε εδώ και καιρό- τη συνεργασία της ως μοντέλου του Edward και πρωταγωνίστριας σε πολλούς από τους πίνακές του, και τη σχέση της καλλιτέχνιδας με το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Οι “Two Comedians” πουλήθηκαν για 12,5 εκατομμύρια δολάρια σε δημοπρασία του Sotheby`s το Νοέμβριο του 2018. Ενώ ο νέος ιδιοκτήτης παραμένει ανώνυμος, ένας προηγούμενος ιδιοκτήτης του πίνακα  ήταν εξαιρετικά διάσημος. 

«Ο Frank Sinatra ήταν ιδιοκτήτης αυτού του πίνακα για σχεδόν 20 χρόνια. Νομίζω ότι μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Frank Sinatra γοητεύτηκε από αυτή την εικόνα: αυτή η ιδέα του ερμηνευτή, του ατόμου που είναι πάντα στο επίκεντρο, από το οποίο η κοινωνία προσπαθεί πάντα να πάρει κάτι», έχει σχολιάσει ο Sundstrom.

H επιρροή στον κινηματογράφο 

Cape Cod Morning 

Οι πίνακες του Edward Hopper ενδιαφερόταν πολύ για τον κινηματογράφο κι αυτό τον οδήγησε άθελά του στο να επηρεαστούν οι σκηνοθέτες του κινηματογράφου από τη δουλειά του. 

House by the Railroad by Edward Hopper, 1925

O Alfred Hitchcock  ήταν ένας σκηνοθέτης του 20ου αιώνα, ο οποίος συχνά αποκαλείται ο «Δάσκαλος της αγωνίας». Είναι περισσότερο γνωστός για τις εμβληματικές ταινίες του που βασίζονται στην ενστάλαξη άγχους και φόβου στους θεατές τους. Το σπίτι του Norman Bates στο Psycho διαμορφώθηκε απευθείας από το έργο του Hopper “ House by the railroad”. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι πίνακες του Hopper ήταν εμπνευσμένοι για πολλούς κινηματογραφιστές ενώ το έργο του αντανακλούσε συχνά το σινεμά και film noir, καθιστώντας το στυλ του μια προφανή επιλογή έμπνευσης. 

House by the railroad, 1925, μέσω MoMA, Νέα Υόρκη

Η καριέρα του Edward Hopper άρχισε να είναι επιτυχημένη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Αν και είχε δείξει τη δουλειά του, πάλευε να πουλήσει τους πίνακές του. Το 1929, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) παρουσίασε την έκθεση Hopper`s House by the Railroad in the Paintings by 19 Living Americans . Αυτή η έκθεση ήταν η πρώτη από το MoMA`s που παρουσίασε αποκλειστικά αμερικανική τέχνη. Η  σύλληψη του ΜοΜΑ έγινε το 1928 και ήταν ένα από τα πρώτα μουσεία στις Ηνωμένες Πολιτείες αφιερωμένο αποκλειστικά στη σύγχρονη τέχνη. Το 1930, ο συλλέκτης έργων τέχνης Stephen C. Clark, δώρισε το Hopper`s House by the Railroad στο MoMA. Το House by the Railroad ήταν το πρώτο αμερικανικό έργο της συλλογής.  

 Αν και ο Hopper άρχισε να δημιουργεί τέχνη σε νεαρή ηλικία, δυσκολεύτηκε να βρει την πρόωρη επιτυχία. Δεν πούλησε τον πρώτο του πίνακα παρά μόνο στα 30 του. Χρησιμοποίησε τους δεσμούς της με επιμελητές στη Νέα Υόρκη για να εντάξει τη δουλειά του στην ομαδική της έκθεση στο Μουσείο του Μπρούκλιν. Αυτή η εύνοια θα οδηγούσε τελικά στην επιτυχία του Edward Hopper ως καλλιτέχνη. Ο Χόπερ έλαβε τελικά κριτικές από κριτικούς τέχνης, οι οποίοι λάτρεψαν το έργο του. Το 1931, η καριέρα του συνέχισε να ανεβαίνει καθώς κέρδιζε χιλιάδες δολάρια ανά κομμάτι της δουλειάς του. Η δημοτικότητα του συνέχισε να αυξάνεται, παρά την αλλαγή στα καλλιτεχνικά γούστα, μέχρι το τέλος της ζωής του.

Night Windows, 1928, μέσω MoMA, Νέα Υόρκη

Παρά το γεγονός ότι έφτιαξε περίπου 800 έργα, πολλοί δεν τον θεωρούν παραγωγικό. Στην πραγματικότητα, ζωγράφισε μόνο κάπου 366 πίνακες. Ο Edward Hopper άρχισε να ζωγραφίζει σε νεαρή ηλικία και συνέχισε να κάνει τέχνη σε όλη του τη ζωή, αλλά ήταν μια χρονοβόρα διαδικασία. Η διαμόρφωση ιδεών για νέα έργα δεν του ήρθε εύκολα. συχνά έκανε πολλά προσχέδια ιδεών πριν καν αρχίσει να ζωγραφίζει. Κοντά στο τέλος της ζωής του, η παραγωγή του συνέχισε να μειώνεται. Στα 70 του, δημιουργούσε μόνο περίπου 5 πίνακες το χρόνο. 

Nighthawks- O διασημότερος πίνακας του Edward Hopper για τη μοναξιά της σύγχρονης αστικής ζωής

Nighthawks από τον Edward Hopper, 1942, μέσω του Ινστιτούτου Τέχνης του Σικάγο

Το Nighthawks είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Edward  Hopper το οποίο ολοκλήρωσε λίγες εβδομάδες πριν από τον βομβαρδισμό του Pearl Harbor. Σε έναν ορθογώνιο καμβά πλάτους ενάμιση μέτρου διακρίνεται ένα γωνιακό εστιατόρια σε ένα αστικό περιβάλλον “παγωμένο” από τις σκοτεινές ώρες της νύχτας. Ένα σκηνικό φωτισμένο από φθορίζοντα χρώματα που βγαίνουν από τις οροφές που ξεπροβάλλουν από το μακρύ χείλος μιας επίπεδης στέγης που στηρίζεται σε λεπτά δοκάρια τα οποία συγκρατούν ψηλά, φαρδιά, γυάλινα παράθυρα.

Τέσσερις φιγούρες ντυμένες στα μαύρα, μπλε, κόκκινα και λευκά, μας τραβούν την προσοχή. Οι ζεστοί κίτρινοι τοίχοι φωτίζουν το εσωτερικό από τα σκούρο μπλε και πράσινα χρώματα. Ανάμεσα σε δύο άντρες ξεχωρίζει μια γυναίκα ζωγραφισμένη σε ζεστές αποχρώσεις του κόκκινου, η οποία μελετά ένα αντικείμενο. Πρόκειται για τον πίνακα “Nighthawks” του Edward Hopper. Ένα από τα διασημότερα αριστουργήματά του που ζωγράφισε το 1942, εν μέσω Β `Παγκοσμίου Πολέμου. Σε αυτό απεικονίζει όχι μόνο την πικρή αποξένωση της ζωής σε μια μεγάλη πόλη, αλλά και την παράνοια που έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά την επίθεση στο Pearl Harbor του 1941. Οι ανησυχίες για μια δεύτερη επίθεση κάλυψαν την πόλη όπως οι συχνές ασκήσεις συσκότισης της Νέας Υόρκης που υπέστησαν οι κάτοικοί της.

Αναδεικνύει τα συναισθήματα της αποξένωσης εν καιρώ πολέμου. Αντιμετωπίζει την ψυχρότητα της απομόνωσης και τον αντίκτυπο που έχει η απομόνωση. Ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Hopper κέρδισε την επιτυχία του κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης και του Β` Παγκοσμίου Πολέμου ήταν ότι η δουλειά του έγινε σχετική με τους Αμερικανούς. Αυτή ήταν μια περίοδος στενοχώριας και επικείμενης καταστροφής. Τα συναισθήματα που μεταφέρθηκαν από τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησαν στην άνοδο του Aφηρημένου Εξπρεσιονισμού, του Κυβισμού και πολλά άλλα ως προσπάθειες εξορθολογισμού και εξέτασης της βαρβαρότητας του πολέμου.