Το στούντιο του Ζοάν Μιρό ανοίγει τις πύλες του στο Λόνδίνο
Οι Ισπανοί γκαλερίστες Eduard και Jordi Mayoral ετοιμάζονται να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο του στούντιο του Ισπανού καλλιτέχνη με έργα του αλλά και άλλα προσωπικά του αντικείμενα. Από την Αργυρώ Ντόκα
Το εμβληματικό καλλιτεχνικό στούντιο του Ζοάν Μιρό στη Μαγιόρκα μετακομίζει προσωρινά στο Λονδίνο. Οι Ισπανοί γκαλερίστες, Eduard και Jordi Mayoral, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα αντίγραφο του στούντιο του Ισπανού καλλιτέχνη στην καρδιά της Αγγλίας. Το στούντιο θα είναι ακριβώς όπως το είχε σχεδιάσει ο αρχιτέκτονας Χοσέ Λουίς Σερτ και μέσα στο οποίο ο Μιρό έζησε τα πιο παραγωγικά του χρόνια. Η μόνη διαφορά θα είναι η έλλειψη του εκτυφλωτικού ήλιου της Ισπανίας.
Στο πλαίσιο του στόχου των αδερφών Mayoral για την ανάδειξη των ντόπιων τους καλλιτεχνών, έρχεται η αναβίωση του στούντιο του Μιρό. Το στούντιο του Μιρό αναμένεται να ανοίξει από τις 21 Ιανουαρίου στο Λονδίνο, στη γκαλερί Mayoral. Ο Ισπανός καλλιτέχνης έχει φανατικό κοινό, καθώς οι παιχνιδιάρικες εικόνες τους με τον έντονο σουρεαλισμό διαμόρφωσαν την προσωπική του εικαστική γλώσσα μέσα στον 20ο αιώνα.
Στην έκθεση θα συμπεριλαμβάνονται πρωτότυπες επιστολές του Μιρό και 25 έργα ζωγραφικής και σχέδια. Τα μισοτελειωμένα έργα που άφησε στα καβαλέτα, θα είναι δίπλα με αυτά που μάζευε στις τσέπες του όταν πήγαινε βόλτα στη θάλασσα, βότσαλα και κλαδιά. Όπως εξομολογείται ο γκαλερίστας Jordi Mayoral ελπίζει ότι οι επισκέπτες θα μπορέσουν να έχουν αίσθηση του χώρου και της ατμόσφαιρας του στούντιο του Μιρό, αλλά να επιθυμούν στη συνέχεια να επισκεφθούν και την Μαγιόρκα.
Η ιστορία του Ζοάν Μιρό
Ο Μιρό ήταν γιός ενός κατασκευαστή κοσμημάτων από τη Βαρκελώνη, ο οποίος σπούδασε εικαστικά στη Σχολή Καλών Τεχνών της Βαρκελώνης και στην Academia Gali. Δε θέλησε όμως να ακολουθήσει την οικογενειακή επιχείρηση και αποφάσισε να γίνει καλλιτέχνης ακόμα και χωρίς την οικονομική στήριξη από το σπίτι του.
Ο Ζοάν Μιρό, τα πρώτα χρόνια της καριέρας του πειραματίστηκε με διαφορετικά στυλ ζωγραφικής, που πρωταγωνιστούσαν στις αρχές του αιώνα όπως ο Φωβισμός και ο Κυβισμός. Το 1921 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συναντήθηκε με τον Πικάσο και την καλλιτεχνική κοινότητα, που έκαναν την πόλη κέντρο των τεχνών στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και στις αρχές του εικοστού. Ο Μιρό εντάχθηκε στον κύκλο των σουρεαλιστών και του Μπρετόν και σε αυτό το ταξίδι υπήρξε συνοδοιπόρος με τον Έρνστ και τον Μασόν. Μέσα σε αυτό το κίνημα κατόρθωσε και ανέπτυξε το δική του καλλιτεχνική γλώσσα: λαμπερά χρώματα και απλοποιημένες φόρμες, που θυμίζουν τα σχέδια των παιδιών. Αν και αναγνωρίστηκε σύντομα, ο Μιρό αποφάσισε το 1940 να γυρίσει στην πατρίδα του, καθώς δεν ταίριαζε ο χαρακτήρας του με μποέμ καλλιτέχνες.
Ο εγγονός του λέει ότι ο Μιρό μπορούσε να κάνει μια ζωγραφιά σε δέκα δευτερόλεπτα αλλά αυτά τα δέκα δευτερόλεπτα τα είχε σκεφτεί επί έναν ολόκληρο χρόνο. Ακόμα εξομολογείται πως θυμάται το δέος, που ένιωσε, όταν επισκέφτηκε το στούντιο στα δέκα του χρόνια. Αίσθηση ακόμα του κάνει η μνήμη των αρωμάτων από από το νέφτι και το λινέλαιο, τη λαδομπογιά και τα ακρυλικά χρώματα καθώς και τα εκατοντάδες έργα παντού.
