Νάντια Μαργαρίτη, ως την άκρη της κλωστής
Την είχαμε δει σε παλαιότερες ερμηνευτικές δουλειές της στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, στη Λίμνη, στο Θέατρο Ροές και αλλού, και την ξαναείδαμε πρόσφατα «…στην άκρη της κλωστής». Μας άρεσε η ίδια, όπως και όλη η παράσταση, και θέλουμε να την ξαναδούμε σύντομα.
Ο λόγος για τη νέα και ταλαντούχα ηθοποιό Νάντια Μαργαρίτη που με τον επίσης νέο και ταλαντούχο Γιώργο Κισσανδράκη συμπρωταγωνίστησαν στην μουσικο-θεατρική παράσταση «Ως την Άκρη της Κλωστής» που παρουσιάστηκε στον Πολυχώρο Αθηναϊς για λίγες παραστάσεις:
«Ο Παύλος είναι ζωγράφος. Ζει με τη φαντασία του σε ένα σουρεαλιστικό σύμπαν, στο σύμπαν των ίδιων των δημιουργημάτων του και μοιάζει να ισορροπεί ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες, την πραγματικότητα των ονείρων του και αυτή που του επιβάλλει η ίδια η ζωή. Προσπαθεί σχεδόν εμμονικά να ακολουθήσει το νήμα της κλωστής που θα τον κρατήσει ζωντανό και που η άλλη άκρη του καταλήγει στον έρωτα.»
Οι δύο νέοι ηθοποιοί με τη χρήση τεχνικών σωματικού και αφηγηματικού θεάτρου, μαζί με ένα πλέγμα μουσικών και εικαστικών, μας αφηγήθηκαν την ιστορία ενός ξεχωριστού ζωγράφου, τις αναμνήσεις του, τα ανεξίτηλα σημάδια του από την παιδική του ηλικία και την απεγνωσμένη ανάγκη του να συναντήσει το πρόσωπο της Ελευθερίας μιας γυναίκας που συναντά μόνο στα όνειρά του.
Η παράσταση, σε σκηνοθεσία της βραβευμένης στο εξωτερικό ομάδας «Ιδέα» σε συνεργασία με τη Νάντια Μαργαρίτη και τον Γιώργο Κισσανδράκη, βασίστηκε στο ομώνυμο διήγημα του Παντελή Κυραμαριγού, ενώ συμμετείχε σε αυτή η καλλιτεχνική κολεκτίβα «Πλέγμα».
Και με τα λόγια των δύο συμπρωταγωνιστών, που περιμένουμε να δούμε σύντομα πάλι μια και ακούγεται ότι οι παραστάσεις θα συνεχιστούν…
Τελικά η ισορροπία ανάμεσα σε δύο πραγματικότητες, την πραγματικότητα των ονείρων και αυτή που επιβάλλει η ίδια η ζωή είναι εφικτή ή απλά στο τέλος επιλέγεις τη δεύτερη;
Γιώργος Κισσανδράκης: Η πραγματικότητα είναι πάντα πιο μοιραία, δυνατή και κυνική από το φαντασιακό. Όμως βρίσκω ενδιαφέρουσα την προσπάθεια να συγκεραστείς αυτούς τους δύο κόσμους. Αρχικά με τις επιλογές ζωής που κάνουμε. Ποιους δρόμους διαλέγουμε να διαβούμε ώστε να μην μας παρασύρει το ποτάμι της κανονικότητας που σκοτώνει κάθε προσωπικό ίχνος απόφασης και επιθυμίας. Τι δουλειά θέλουμε πραγματικά να κάνουμε, πού θέλουμε να ζούμε και πού θέλουμε να αφιερώνουμε τον χρόνο μας, είναι ας πούμε ερωτήσεις που έχουν ονειρικές απαντήσεις για τον καθένα μας. Δεν μένει παρά να προσπαθήσουμε να τις εφαρμόσουμε στην καθημερινότητά μας. Κι ότι καταφέρουμε. Καμιά φορά μέσα από τις αντιξοότητες της ρεαλιστικής πραγματικότητας ανακαλύπτουμε άλλους δρόμους που κρύβουν αντίστοιχο ή και περισσότερο ενδιαφέρον κάτι που δεν το φανταζόμασταν καν. Από την άλλη, και πιο σχετικά με το έργο, όσων αφορά τους ανθρώπους που ονειρευόμαστε να συναντήσουμε, να επικοινωνήσουμε και εν τέλει να πορευτούμε μαζί σίγουρα υπάρχουν εκεί έξω αλλά ίσως έχουμε παρεξηγήσει ορισμένα ιδεατά πράγματα που απαιτούμε από αυτούς και δεν βλέπουμε αυτό που πραγματικά υπάρχει δίπλα μας.
Νάντια Μαργαρίτη: «Βλέπουμε στον ύπνο μας πρόσωπα που έχουμε συναντήσει έστω και φευγαλέα», λέει η ηρωίδα της ιστορίας. Αυτό σημαίνει πως η κανονική πραγματικότητα βρίσκει τον τρόπο να μας «ενοχλεί» στα όνειρα μας. Η αλήθεια είναι πως αυτός ο κόσμος εκεί έξω, αυτή η κανονική πραγματικότητα ασκεί μεγάλη δύναμη πάνω μας και είναι πλούσια, μας γειώνει , μας απογειώνει, μας ρουτινιάζει, μας εμπνέει, μας εκπλήσσει. Τελικά ακολουθούμε τη ροή της και δεν το ξέρουμε! Νομίζω ότι πρέπει να βρίσκουμε κι εμείς τον τρόπο να την ενοχλούμε. Να μη μένει κανονική. Το να σταλάζουμε λίγο υλικό ονείρων στην κανονική πραγματικότητα είναι μια απόφαση που πρέπει να παίρνουμε που και που, για να μπαίνει το στοιχείο του ανέφικτου στις ζωές μας, ανεβάζει τον πήχη. Κι ας ταράζουμε τα γερά θεμέλια που κρατούν τη λογική μας στερεή και ασφαλή. Το χρωστάμε στον εαυτό μας. Να είμαστε κάποιες μέρες μέσα στον χρόνο λίγα εκατοστά πάνω από το έδαφος.
Πηγή: theatromania.gr
