Η ανεπάρκεια της τηλεοπτικής πραγματικότητας
Η Ελλάδα μπορεί να μπήκε αργά στον χορό της ιδιωτικής τηλεοπτικής πραγματικότητας, αλλά έχει πλέον ενηλικιωθεί και ξέμεινε από δικαιολογίες για τους παλιμπαιδισμούς της
Ακολουθεί όμως το πρότυπο της παραδοσιακής οικογένειας. Κρατά στο σπίτι το παιδί της ακόμα και αν έχει πατήσει τα 30, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του, ούτε και να ανοίξει τα φτερά του.
Αν σας ακούγονται πολύ ποιητικά όλα αυτά αλλά όχι και τόσο ουσιώδη, είναι γιατί προσπαθούν να μιμηθούν λόγια ειπωμένα σε Αμερικάνικες εκπομπές της απογευματινής ζώνης. Το βασίλειο της Oprah και του Dr. Phill.
Προσπαθούν και αποτυγχάνουν όπως και οι εκπομπές που μεταδίδονται στους τηλεοπτικού μας δέκτες. Κακέκτυπα σκετσάκια μεταξύ παρουσιαστών και καλεσμένων. Παιχνίδια με τραγούδια και χορό μαζί με τον καφέ σε πρωινές ψυχαγωγικές εκπομπές.
π.χ.1 Ο Jimmy Kimmel και ο Jimmy Fallon έχουν σκετσάκια στην εκπομπή τους αλλά έχουν και την εμπειρία να το υποστηρίξουν. Και ότι το κάνουν με A’ List ηθοποιούς του Hollywood έχει κάποιο νόημα. Είναι σημαντικό ότι το κάνουν στις 11 το βράδυ και ακόμα σημαντικότερο ότι το κάνουν καλά.
Παρουσιαστές που κρίνουν και κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα, αφού πρώτα πάρουν συνέντευξη από έναν «τυχερό» καλεσμένο, μέσα στην ευγένεια και την γλύκα ενός ανθρώπου που τα έχει καλά με όλους.
Καυστικά σχόλια για τα ρούχα το πρωί. Καυστικά σχόλια για την κυτταρίτιδα το μεσημέρι. Καυστικά σχόλια για τα πρόσωπα (και όχι τις πράξεις) της πολιτικής σκηνής το βράδυ, και όλα αυτά ανάμεσα σε συνταγές μαγειρικής με τοποθέτηση προϊόντος.
π.χ. 2 Ο John Oliver κάνει σάτιρα με την πολιτική και όχι με τους πολιτικούς. Μπήκε στο στόχο της μυστικής υπηρεσίας με την δουλειά του. Και όταν μετά από χρόνια κατάλαβε ότι άρχισε να χάνει την ουσία αυτού που κάνει, βγήκε και ανακοίνωσε ότι το σταματά.
Στην Ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα είναι πολλοί αυτοί που θα έπρεπε να απoλέσουν τον θρόνο τους με προσωπική απόφαση εδώ και καιρό. Η «Ελλαδίτσα» απλά κλέβει τις ιδέες αλλά δεν ξέρει να τις τοποθετήσει στο σωστό πλαίσιο.
Φυσικά και δεν υπάρχει η τέλεια τηλεόραση. Φυσικά και η Αμερικάνικη τηλεόραση απέχει έτη φωτός από το χαρακτηριστεί ως τέτοια. Έχει φροντίσει όμως να δομήσει με τέτοιο τρόπο την «λάσπη» της που τελικά «βγάζει νόημα».
