Χωρίς ενοχή: Βουτώντας στον κόσμο του Ozempic
Ω! Ναι! Είμαι απ' αυτούς τους ανθρώπους που αν με έβλεπες σε εστιατόριο να τρώω μόνο σαλάτα, το πιο πιθανό θα ήταν να μ’ έχουν απαγάγει και να κάνω σινιάλο, ώσπου ο γιατρός μου μ’ έριξε στον κόσμο απώλειας βάρους τύπου GLP-1.
«Δεν υπάρχει αγάπη πιο ειλικρινής, από την αγάπη για το φαγητό» έλεγε ο Τζο Μπέρναρ Σο και πως να αμφισβητήσει οποιοσδήποτε από μας τους ταπεινούς αδύνατους, κανονικούς ή Plus Size, κοτζάμ νομπελίστα!
Το βάρος, το φαγητό, η παχυσαρκία και το κοινωνικό στίγμα
Όμως, το φαγητό, στη πραγματικότητα, είναι και θέμα γενετικών παραγόντων. Κάποιοι από μας, έχουν προδιάθεση να παίρνουν βάρος πιο εύκολα ή να δυσκολεύονται να το χάσουν. Τα γονίδια δεν αποφασίζουν τα πάντα, αλλά επηρεάζουν το παιχνίδι. Υπάρχουν και ασθένειες και ορμονικές διαταραχές και θεραπείες για διάφορα ζόρια υγείας, που βρίσκεσαι με βάρος που δεν μπορείς ούτε να το χειριστείς και να συμφιλιωθείς μαζί του, μα ούτε και να το χάσεις. Και κατά τα άλλα τρώμε όχι επειδή πεινάμε πάντα, αλλά επειδή κάτι μέσα μας ζητά να γεμίσει. Τρώμε για να σιωπήσει το άγχος, για να γλυκάνει η μοναξιά, για να μπαλώσουμε μια μέρα που δεν πήγε όπως θέλαμε. Τρώμε γιατί το φαγητό γίνεται το άλλοθι μας, η παρηγοριά, η τελετουργία, η τιμωρία και η ανταμοιβή μας μαζί. Και ανάμεσα σε μπουκιά και ενοχή, στο λεγόμενο «food noise» ή αλλιώς τη διαρκή εσωτερική επιθυμία για φαγητό έρχεται και ένας κόσμος αδιανόητα κακός, σκληρός, κάποτε μασκαρεμένα συμπονετικός, ικανοποιημένος γιατί δεν σου μοιάζει να σου πει -λες και εσύ είσαι ηλίθια και δεν έχεις καθρέφτη και ζυγαριά- πως «τόσο βάρος δεν είναι καλό για την υγεία σου, μήπως να πας σε κάνα διαιτολόγο;». Έλα, ρε τιτάνα της παρατηρητικότητας και πες το μου, γιατί δεν είχε περάσει απ’ το μυαλό μου! Κάποτε, μια φίλη, μπροστά μου, είχε απαντήσει, ωμά, σε έναν τέτοιο τέλειο κατά τη γνώμη του, δείγμα της Άριας φυλής πως «βρίσκεις πως πάχυνα ε; Αχ, θα ενημερώσω τον ογκολόγο μου να μου πει τι να κάνω».
Αρχίζοντας την αγωγή με Ozempic
Παρ’ όλα αυτά και έχοντας περάσει από διαφορά στάδια μέσα στα χρόνια με το βάρος μου, βρέθηκα κατά πολύ υπέρβαρη προς το τέλος, μάλλον, της μέσης ηλικίας μου και πολύ ευτυχισμένη να τρώω ό,τι θέλω ακόρεστα και να πίνω επίσης όσο επιθυμώ χωρίς να ‘χω σταματημό. Ώσπου, η απροκάλυπτη κοροϊδία άσπονδης συναδέλφου για το σώμα μου, που και Τζίτζι Χαντίντ δεν τη λες, αλλά κυρίως η απελπισία του γιατρού μου μόλις πήρε τα αποτελέσματα των ετήσιων εξετάσεων μου, που θα ‘χε το κρίμα μου στο λαιμό του, θηλιά δίπλα στο στηθοσκόπιο, δεν μου αφήσαν πολλά περιθώρια να μην με νοιάζει στην ηλικία μου, αν μοιάζω λυγερή όσο η (μεγαλύτερη μου, τονίζω) Σίντι Κρόφορντ. Έξαλλος μαζί μου και χωρίς να καταδέχεται ούτε ματιά να μου ρίξει, μου έγραψε τότε συνταγή για Ozempic.
«Μα αυτά τα παίρνουν κάτι πλούσιες στο Χόλυγουντ» ψέλλισα προβάλλοντας δειλή ταξική αντίρρηση στον οικογενειακό γιατρό, τον τρίτο μιας δυναστείας παθολόγων με ιατρικά επιτεύγματα και κυρίως ακίνητη περιούσια στα Βόρεια προάστια. Δεν συμμερίστηκε, καθολου τις ιδεολογικά φορτισμένες ενστάσεις μου, ενώ είχα εύκαιρα και κάτι τσιτάτα από τον Γκράμσι να του πω για να τον εντυπωσιάσω. Παγερά αδιάφορος μου είπε «έκανε και η Όπρα η συνάδελφος σου και έχασε 36 κιλά σε κάτι μήνες» με ειρωνική διάθεση για τη δημοσιογραφική μου υπόσταση και κυρίως την τηλεοπτική μου παρουσία, που μόνη αυτή μπορείς να χαρακτηρίσεις ισχνή πάνω μου. Αποκαμωμένη πως το οικονομικοκοινωνικό μας χάσμα είναι αγεφύρωτο πήρα τη συνταγή καθώς και την απόφαση του «πάλη και αγώνας ταξικός θα είναι η απάντηση από δω και μπρος και άμα με ξαναδείς γράψε μου». Και με είδε και τον άλλο μήνα και τους επομένους και μου έγραψε. Κάθε φορά και μεγαλύτερη δόση Ozempic!
Ο φόβος των ενέσεων και το κοινωνικό ταμπού -ξανά
Είχα να ξεπεράσω εκτός από τις αντιρρήσεις μου για το καπιταλιστικό σύστημα της βιομηχανίας της ομορφιάς που μας επιβάλλει να μοιάζουμε όλες σαν influencers, κάνοντας πως δεν θυμάμαι τους πραγματικούς λόγους υγείας και πως φάρμακο μου δώσε ο γιατρός και όχι κρέμα νυκτός, έπρεπε να αντιμετωπίσω και τον τρόμο μου για τις ενέσεις. Γονατιστή παρακάλεσα τον νεαρό φαρμακοποιό (μα 13 χρονών τους τα δίνουν τα πτυχία;), να μου κάνει ο ίδιος την πρώτη, τουλάχιστον, υποδόρια δόση. Αρνήθηκε, μου είπε τάχα πως θα τη κάνω μόνη και βέβαια, δεν κατάλαβα. Έψαξα στο Ιντερνέτ είδα με λεπτομέρειες και σε δυο διαφορετικές γλώσσες πως γίνονται οι ενέσεις και μετά το διέπραξα. Φυσικά, λάθος! Διότι δεν έβγαλα το καπάκι και νόμιζα πως μια χαρά όλα και γιατί δεν αισθάνθηκα τίποτα. Αφού σπατάλησα κάτι δόσεις από τη μηναία δόση που κοστίζει 95 ευρώ στην Ελλάδα και 120 στην Ιρλανδία, έμαθα πως να το κάνω από βαθιά αίσθηση οικονομίας κυρίως διότι αν συνέχιζα και παχιά θα παρέμεινα αλλά και φτωχάλα.
Κάπου εδώ, άρχισα να αντιμετωπίζω τον νέο τύπου ρατσισμό όπου όποιος κάνει Ozempic στη χώρα είναι «τεμπέλης», «δεν θέλει να κουράζεται», «αποφεύγει τον κόπο της γυμναστικής και τη στέρηση της σωστής διατροφής» λες και είναι μαγικό ελιξίριο και σε μεταμορφώνει. Στη πραγματικότητα η αγωγή απαιτεί διατροφή πρωτεϊνούχα, ενώ απαγορεύει εντελώς τη ζάχαρη και το αλκοόλ. Άλλωστε στο ένα ποτήρι αισθάνεσαι πως ήπιες μισή μπουκάλα και δεν το πολυσηκώνεις! Υπάρχουν ακόμη, μια σειρά αυστηρών διατροφικών κανόνων, ενώ επιβάλλεται η καθημερινή άσκηση, έστω και αν είναι απλό περπάτημα. Θέλει ακόμα κάθε μηνά επίσκεψη στο γιατρό και εξετάσεις και παρακολούθηση της υγείας. Μα οι άνθρωποι που τρώνε κοινωνικό ρατσισμό γιατί είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι έχουν να υποστούν και τη χλεύη γιατί καταφύγουν στα φάρμακα GLP-1, όπως το Ozempic, το Wegovy και το Mounjaro, που συνταγογραφούνται σε όλο τον κόσμο κατά της παχυσαρκίας, όπως οι γιατροί κρίνουν πως συντρέχουν λόγοι και όχι για να γίνουν οι ήδη αδύνατοι, φιδόσωμοι, για παράδειγμα.
Ο φόβος για τις παρενέργειες και η αλήθεια και η καθημερινότητα στη χρήση
Τα φάρμακα με την δραστική ουσία σεμαγλουτίδη, η οποία μιμείται τη δράση της ορμόνης GLP-1, που ρυθμίζει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα, σου φτιάχνει και την όρεξη. Είναι γνωστό πως χρησιμοποιείται παγκόσμια για τη διαχείριση του διαβήτη τύπου 2, ώσπου οι γιατροί άρχισαν να το συνταγογραφούν και για την απώλεια βάρους. Μειώνει το σάκχαρο στο αίμα διεγείροντας την απελευθέρωση ινσουλίνης. Εγώ ένιωσα να μου καθυστερεί την κένωση του στομάχου, κάνοντάς με να νιώθω χορτάτη για περισσότερη ώρα. Μου μείωσε την όρεξη και το αίσθημα πείνας, κάνοντας με να χορταίνω εύκολα και να μη κάνω σα τρελή νιώθοντας συνεχώς πως πεινάω. Την ένεση την κάνω μία φορά την εβδομάδα και στο τέλος του μήνα μετα την επίσκεψη στο γιατρό αυξάνουμε τη δόση γιατί ο οργανισμός έχει τη τάση να συνηθίζει τα συγκεκριμένα επίπεδα φαρμάκου, κάθε φορά.
Όπως κάθε φάρμακο έχει και παρενέργειες και προειδοποιούμαι συνέχεια για αυτές από τον γιατρό – ταξικό μου αντίπαλο, που όμως συμαπθητικούλης μου κάνει με τον καιρό, ειδικά που χάνω και κιλά. Μπορεί λέει να νιώσεις ναυτία, να έχεις εμετούς ή διάρροια ή δυσκοιλιότητα, ή πόνο στην κοιλιά. Δεν ένιωσα τίποτα απ’ αυτά, δεν πονάω στις ενέσεις και έχω βοηθηθεί πολύ να συνεχίσω μια νορμάλ διατροφή χωρίς να πεινάω ή να αποθαρρύνομαι μη βλέποντας αποτελέσματα. Λένε, ακόμα, πως σε σπάνιες περιπτώσεις, η χρήση των ενέσιμων φαρμάκων για τον έλεγχο βάρους, μπορεί να συνδέεται με παγκρεατίτιδα ή προβλήματα στον θυρεοειδή. Προσωπικά πάντως και μιλώντας με αρκετούς ανθρώπους που κάνουν χρήση δεν άκουσα να έχουν αντιμετωπίσει προβλήματα.
Ε, αφού το παραδέχεται και η Όπρα!
Οι γνωστοί Έλληνες της τηλεόρασης και του θεάματος που έχουν αδυνατίσει μπροστά στα μάτια μας, βέβαια και όλοι αρνούνται ως έχουν κάνει χρήση φαρμάκων GLP-1. Είναι ένα ταμπού, για κάποιους λόγους ενώ οι κουβέντες για το ποιος κάνει ή όχι χρήση, μισοφανερώνουν μια κουτσομπολίστικη διάθεση μομφής. Παρ’ όλα αυτά, εκτός Ελλάδας, στο tik-tok είναι δημοφιλή μεταξύ των εφήβων τα video που τους δείχνουν να κάνουν την ένεση στην κοιλιά τους και να δείχνουν το πριν και το μετά της σιλουέτας τους. Τα videos με το hashtag Ozempic παίρνουν πάνω από 500 χιλιάδες views παγκοσμίως, ενώ στις τεράστιες αφίσες του μετρό της Νέας Υόρκης η Βερολινέζικη μάρκα ρούχων Namilla χρησιμοποιεί το σλόγκαν « I love Ozempic» αποδεικνύοντας ότι το συγκεκριμένο φάρμακο είναι μέρος πια της ποπ κουλτούρας. «Το γεγονός ότι υπάρχει μια ιατρικά εγκεκριμένη συνταγή για τη διαχείριση του βάρους και τη διατήρηση της υγείας, είναι μια ανακούφιση, μια λύτρωση, ένα δώρο και όχι κάτι που πρέπει να κρύβεις» λέει η Όπρα Γουίνφρεϊ. Και αφού το παραδέχεται το απόλυτο ίνδαλμα της πλανητικής μας τηλεόρασης, ε, ποιες εμείς είμαστε εμείς, που θα πούμε, πως, να, μια μέρα απλά ξυπνήσαμε -σχεδόν- αδύνατες!
