Γιατί οι χώρες υψώνουν φράχτες;

Μια μεγάλη διαμάχη έχει ξεκινήσει πάνω στην κίνηση της Ουγγαρίας να κατασκευάσει φράχτη κατά μήκος των συνόρων της με τη Σερβία, με σκοπό να ανακόψει την μεταναστευτική ροή δια μέσου του εδάφους της προς την κεντρική Ευρώπη.  Η πολέμιοι της απόφασης αυτής βλέπουν τον φράχτη όχι απλά σαν έλλειψη συμπόνιας απέναντι σε ανθρώπους ξεριζωμένους από τα σπίτια και τις χώρες τους , αλλά και κατάφορη καταπάτηση των νόμων της Ευρωπαικής Ένωσης.  

Είναι όμως η Ουγγαρία η μοναδική χώρα που χρησιμοποιεί τέτοιες κατασκευές κάνοντας την επαφή με τους γείτονές της δυσκολότερη; Ο χορός ξανάνοιξε σε Ευρωπαϊκό έδαφος ένα χρόνο πριν, όταν η Ουκρανία ξεκίνησε, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, να οχυρώνεται απέναντι στη Ρωσία, με τις υπόλοιπες χώρες της Βαλτικής να ακολουθούν το παράδειγμα. Στο σήμερα πάλι, φήμες θέλουν τη Ρουμανία να σχεδιάζει την ανάπτυξη αντίστοιχου φράχτη, με τη Σερβία για μια ακόμη φορά να βρίσκεται στην απέναντί του πλευρά. Και είναι η πρώτη φορά που οι αρχές πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση φαντάζουν τόσο αστείες, την ώρα που η  Ευρώπη σύντομα θα διαθέτει περισσότερους φράχτες στα σύνορα των χωρών της από ότι στο διάστημα του ψυχρού πολέμου.   

Οι κόκκινες γραμμές του χάρτη παρουσιάζουν τους φράχτες που έχουν ήδη ετοιμαστεί ή βρίσκονται στο τελικό τους στάδιο, ενώ οι πράσινες γραμμές εμφανίζουν εκείνους που έχουν προταθεί και είναι σε στάδιο μελέτης. Για κάθε χώρα που έχει κάνει χρήση τέτοιων αποτρεπτικών μεθόδων, το  διάγράμμα στο κάτω μέρος, σου δείχνει ποιες χώρες αποκόπτει με τα συρματοπλέγματα, πότε ξεκίνησε και τελείωσε το κάθε έργο, αλλά και τους σκοπούς που εξυπηρετεί. Οι ΗΠΑ για παράδειγμα διατηρούσαν το φράχτη στα σύνορά τους με την Κούβα για να είναι αυτά πιο «ξεκάθαρα», την ώρα που τα τεχνητά όρια στα σύνορα με το Μεξικό, σαν σκοπό έχουν την αποτροπή της μετανάστευσης, κάτι που προβάλει ως ο πιο κοινός ρόλος των κατασκευών αυτών στις 39 χώρες που τις διατηρούν ή τις ετοιμάζουν.

60 εκατομμύρια άνθρωποι (ο μεγαλύτερος αριθμός στην ιστορία)  αυτή τη στιγμή  έχουν εγκαταλείψει με τη βία τα σπίτια τους, περιφερόμενοι στον πλανήτη προς αναζήτηση όχι τόσο μιας καλύτερης σε οικονομικούς όρους ζωής, αλλά ζωής, με ασφάλεια. Ο συνδυασμός του αριθμού αυτού με το φαινόμενο του υψωμένου φράχτη κάνει το μέλλον να φαντάζει όλο και πιο σκοτεινό. Ίσως η μόνη αχτίδα αισιοδοξίας μέσα στην άρνηση των κυβερνήσεων να συζητήσουν και να αναζητήσουν λύσεις για το τεράστιο αυτό πρόβλημα, είναι ευαισθητοποίηση όλο και περισσότερων ανθρώπων ανά την υφήλιο και η προθυμία τους να βοηθήσουν με κάθε τρόπο.