ΚLIK-FILES /ΙΟΥΛΙΟΣ 1993: Ελλάδα: Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω

Είναι η δεύτερη φορά που παρουσιάζουμε ένα αφιέρωμα από το περιοδικό ΚΛΙΚ στη νέα ενότητα KLIK-FILES. Ειλικρινά δεν θυμάμαι πόσα εξώφυλλα κοιτάξαμε και πόσα τεύχη ξεφυλλίσαμε μέχρι να καταλήξουμε… Αρχικά, είχα στο μυαλό μου κάποια σπουδαία προσωπικότητα που είχε φιλοξενηθεί εδώ. Μέχρι που ο Άρης Τερζόπουλος παίρνει ένα τεύχος στα χέρια του, του ρίχνει μια γρήγορη ματιά και μου λέει: “Αν σε ρωτήσουν ‘Τί είναι η πατρίδα μας;’τί θα πεις;” Πριν προλάβω να απαντήσω μου δείχνει το ΚΛΙΚ Ιουλίου 1993. Τίτλος… Eλλάδα: Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω. “Αυτό θα βάλουμε!” λέμε και οι δύο.Στο συγκεκριμένο τεύχος,κάποιοι Έλληνες (άλλοι λιγότερο ή περισσότερο “ανώνυμοι”) απαντούν στην εξής ερώτηση: “Τί είναι η πατρίδα μας”. Με ιδιαίτερη περιέργεια κοιτάζω ποιοί και τί είπαν. Αναφέρω τα ονόματα με τυχαία σειρά: Άρης Δαβαράκης, Λάκης Γαβαλάς, Ανδρέας Βουτσινάς, Τζώνης Καλημέρης, Άννα Βέλτσου, Νίκος Δήμου, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Σταμάτης Κραουνάκης, Φωφώ Βασιλακάκη, Κώστας Λαλιώτης, Κ. Τζούμας, Νίκος Αλέφαντος, Εριέττα Μαυρουδή, Κώστας Τζώρτζης, Ευάγγελος Γιαννόπουλος, Τάκης Παπάς, Βασίλης Τσιλιχρήστος, Έλλη Χατζιώτη, Βαγγέλης Παπαθανασίου, Φρέντυ Γερμανός, Ανδρέας Λουκαίδης, Αλκέτας Παναγούλιας, Άννα Βίσση.

H Filippa Mathews στο εξώφυλλο του Κλικ, τον Ιούλιο 1993, φωτογραφημένη από τον Brad Branson

Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί “Τί είναι η Ελλάδα για εσάς;”

Αν έπρεπε να πω την άποψή μου για το τί είναι η πατρίδα μου για εμένα, θα έλεγα πως η Ελλάδα είναι η χώρα που με μεγάλωσε, εκεί που έζησαν και ζουν οι πιο αγαπημένοι μου… Είναι το μέρος που αγαπώ, που κυριαρχεί στις παιδικές μου αναμνήσεις, αυτό που με ώθησε να μάθω για την ιστορία της, όπως και για το τί υπάρχει πέρα από τα σύνορά της.

Κλείνοντας τα μάτια μου σκέφτομαι την Ελλάδα του ήλιου, της θάλασσας, της τέχνης, του πολιτισμού, των γραμμάτων…

Ανοίγοντάς τα, ξέρω πως η πραγματικότητα είναι δυστυχώς διαφορετική… Ο όμορφος τόπος μας, η “μάνα” σπουδαίων μορφών, το σταυροδρόμι έμπνευσης και δημιουργίας, αφέθηκε σε λάθος χέρια. Και ρημάζει…

“Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.” είπε κάποτε ο σπουδαίος Οδυσσέας Ελύτης.

Άραγε, πόσο έχει αλλοιωθεί η κατά Ελύτη “ελληνικότητα”; Πόσο διαφορετικές είναι σήμερα οι συνθήκες; Η γη με τους καρπούς της, η θάλασσα, η εργατικότητα, η παραγωγικότητα, η ανάπτυξη, πόσο μας χαρακτηρίζουν ακόμα; Τί έχει απομείνει από τη μοναδικότητα της φυσιογνωμίας της χώρας μας; Πόσο διαφορετική είναι η Ελλάδα που εκείνος “ονειρεύτηκε”; Tί μπορούμε να ξαναφτιάξουμε;

Όπως και τότε που έγραφε αυτά τα σπουδαία λόγια ο Ελύτης, έτσι και τώρα, μια γονατισμένη Ελλάδα έχουμε απέναντί μας… Ποιά είναι η βασική διαφορά του τότε με το σήμερα; Ότι δυστυχώς, στο κατώφλι του 2017, δεν υπάρχουν πια “Ελύτηδες” να την ανασυνθέσουν και να την σηκώσουν… H Eλλάδα, όμως, θα βρει τον τρόπο και θα τα καταφέρει. “Ελλάδα: Δεν πάω πουθενά, εδώ θα μείνω…”

Ακολουθεί  απόσπασμα από το editorial του Πέτρου Κωστόπουλου…

”Απάνω που έβγαινε το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας, μου’τυχε ένα ταξίδι στην deep για ντιπ Αμερική. Είχα στο κεφάλι μου ένα αφιέρωμα στην Ελλάδα να με κυνηγάει σαν φάντασμα σε υπερατλαντική πτήση. Ο αδάμαστος Ελληνισμός της Αστόρι, που με συνόδευε στο αεροπλάνο της Ολυμπιακής, μ’έκανε να σκέφτομαι και την τρίτη διάσταση του Ελληνισμού. Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τίποτα, τριάντα χρόνια στο Νιου Γιορκ και κελαηδάνε ακόμα σαν να’ναι στα χωριά τους. Φοβερές γιαγιάδες με τσεμπέρια να κατσαδιάζουν εγγονούς περιμένοντας τις βαλίτσες στο JFK, και να αισθάνεσαι σίγουρος ότι όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτοί δεν πρόκειται ποτέ να γίνουν Αμερικανοί ή να εκπλιπαρούν σαν τους μαύρους και τους Πορτορικανούς να είναι αυτοί Αμερική. Μετανάστες από το 1920 και ακόμα δηλώνουν περήφανα στους Αμερικανούς “Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι αυτή εδώ η χώρα που πατούμε είναι η…δεύτερη πατρίδα μας.” Το’λέγαν οι μεγάλοι δάσκαλοι στο Παρίσι στη δεκαετία του ‘70 – “οι λαοί που κουβαλάνε πολιτισμό δεν αφομοιώνονται ποτέ.” Και ο πολιτισμός, ως γνωστόν, δεν είναι θέμα επιστήμης και αρχιτεκτονική ουρανοξυστών, είναι θέμα κυτταρικό. Η γνώση της ζωής κουβαλιέται στα μόρια και στο αίμα…”

Ένα πανοραμίκ, από λιγότερο ή περισσότερο ανώνυμους, απαντούν στην ερώτηση του ΚΛΙΚ “τί είναι η πατρίδα μας;”

Επιμέλεια: Π. Γεωργόπουλος – Σ. Κιντή- Π. Παπαδόπουλος

Άρης Δαβαράκης

Δημοσιογράφος

“Το τέλος της χιλιετίας βρίσκει την Ελλάδα στην καλύτερη φάση. Για πρώτη φορά, μετά από ένα οργανωμένο σύγχρονο κράτος, με επενδυτικές, παραγωγικές, πολιτιστικές, διπλωματικές και ερωτικές δυνατότητες, που ούτε του παπά να μην το πούμε. Η Ελλάδα είναι μια Θεά. Χάρη σε όλους μας – από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό μέχρι τον Καραμανλή, τον Παπανδρέου, τον Μητσοτάκη και τον Μητσικώστα. Γεωγραφικά είμαστε το πρώτο λαχείο, μέγκλα που λέει κι ένας δικός μου. Δεν ανησυχώ καθόλου. Εκσυγχρονισμένη, up-to–date, δυναμική, αποφασισμένη, η Ελλάδα υποδέχεται τον 21ο αιώνα με κέφια, με όνειρα και με γεμάτο πορτοφόλι.”

Λάκης Γαβαλάς

Ιδιοκτήτης εταιρίας εισαγωγών ρούχων

“Ελλάδα σημαίνει κραιπάλη, χαβαλές και όπα-όπα. Κίνηση, νέφος, κόσμος με πολύ κέφι. Η καλύτερη χώρα από τις χειρότερες. Θέλω πάντα το εισιτήριό μου να υπάρχει η ημερομηνία επιστροφής. Γιατί;;”

Aνδρέας Βουτσινάς

Σκηνοθέτης

“Η Ελλάδα είναι η πιο εφηβική χώρα και λέμε ότι ερχόμαστε από ‘κει, ενώ δεν είμαστε ούτε 17 χρόνων. Άλλοι πηγαίνουν στην Ελβετία για να ξανανιώσουν, εγώ έρχομαι στην Ελλάδα. Και βέβαια, όπως πάντα, η εφηβεία είναι μια επικίνδυνη ηλικία με τα υπέρ και τα κατά της, όπου νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Όταν είσαι δυστυχισμένος, δεν έχεις καλύτερο φίλο από τον Έλληνα, αλλά μην τύχει και είσαι ευτυχισμένος.”

Τζώνης Καλημέρης

Διευθυντής του Mega

“Τί μου αρέσει στην Ελλάδα; Ότι τα πράγματα πάνε τόσο άσχημα, μα τόσο άσχημα, που το μέλλον δεν μπορεί παρά να φαίνεται ρόδινο.”

Άννα Βέλτσου VIP

“Εγώ βρίσκω ότι η Ελλάδα είναι ένας ακταρμάς, όπως εμφανίζεται στο περιοδικό σας. Από τον Αντώνη Σαμαρά ως Ντίμη Κρίτσα.”

 Υ.Γ. Να πάτε μια βόλτα στο Κολωνάκι να δείτε τη φτώχεια, που αγοράζουν μισό κρέας, και μετά να πάτε στην Πολιτεία να δείτε τις χρυσές βρύσες και τις πισίνες.

Νίκος Δήμου

Συγγραφέας

“Την πατρίδα του δεν τη διαλέγει κανείς. Όπως οι συγγενείς, και αυτή του προκύπτει. Πενήντα χρόνια, τώρα, παλεύω μ’αυτή τη χώρα που με ανεβάζει στην έκσταση και με θάβει στο σκουπίδι. Αν ήμουν Γάλλος (ή άλλος), σίγουρα δεν είχα γράψει για τη “Δυστυχία του να είσαι Γάλλος”. Θα είχα στερηθεί μια εκδοτική επιτυχία (που με κατέταξε ανεπανόρθωτα στους “εμπορικούς συγγραφείς”) ίσως, όμως, θα είχα κερδίσει την ψυχική άνεση που θα με οδηγούσε σε άλλα βιβλία. Σ’αυτόν τον τόπο, ποτέ δεν μαθαίνεις ποιός είσαι.”

Γρηγόρης Βαλλιανάτος

Δημοσιογράφος

“Όταν μεγάλωσα και και άρχισα να βλέπω με τα δικά μου μάτια την Ελλάδα, ήταν σαν να γνώριζα κάποιο δικό μου άνθρωπο που έλειπε χρόνια μακριά κι όλοι διαφωνούσαν για το τί απέγινε εκεί που πήγε. Άλλοι λέγαν ότι δυστυχούσε και ήταν πονεμένος, άλλοι ότι ευτυχούσε κι ήταν δοξασμένος, άλλοι ότι αλήτεψε και πήγε χαμένος. Στα δικά μου μάτια, ήταν κατ’αρχήν καταλυτικά όμορφος, τραγικά ανέμελος κι αθεράπευτα ασυμβίβαστος με τις καθώς πρέπει συνήθειές μας. Διαπίστωσα ότι, παρότι διαφωνούσαν, είχαν όλοι δίκιο. Είναι αφιόνι η γνωριμία με την Ελλάδα. Κολλάς και συνηθίζεις. Έχεις δουλέψει κι ο Απόλλων κι ο Πτωχοπρόδρομος κι ο Μάουερ κι ο μπάρμπα-Γιώργος κι ο Κάλβος και η Μαρινέλλα για το τελικό αποτέλεσμα.”

Σταμάτης Κραουνάκης

Συνθέτης

“Ελλάδα, για μένα, είναι η νήσος Αίγινα, η Μελίνα Μερκούρη, το New Dock Center της οδού Αμερικής, η Ακαδημία Αθηνών, το σπίτι της  Γαλάνη στο Πήλιο, ένας παππούς Κυριάκος στα Άνω Νερά στη Μύκονο, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και το “Είμαι αετός χωρίς φτερά” του Χατζιδάκι.”

Φωφώ Βασιλακάκη

Δημοσιογράφος

“Με θυμώνει η Ελλάδα, είναι στιγμές που νομίζω πως η λύση είναι η μετανάστευση, και με ξεθυμώνει γιατί είναι η πατρίδα μου και γιατί έχει μια μοναδικότητα. Όσο κι αν λέμε πως είμαστε εξευτελισμένοι απόγονοι των αχαίων, φαίνεται πως κουβαλάμε στο κύτταρό μας τη μεγαλύτερη κληρονομιά. Μ’αρέσει η Ελλάδα γιατί είναι νευρική. Υποψιασμένη, ζηλόφθονη αλλά και γενναιόδωρη, ανήσυχη, απρόοπτη, δεν έχει εφησυχασμό και είναι και ζουμερή. Ακόμα και το λιτό τοπίο της δεν είναι στεγνό. Αυτή η λιτότητα έχει επίδραση και στην τέχνη τς. Νιώθεις, βέβαια, συχνά, πως ζεις τυχαία, μ’αυτήν την ανοργανωσιά που έχει, αλλά κι αυτή αναπτύσσει τις ατομικές πρωτοβουλίες. Ακόμα και η φτώχεια μάς δίνει μια ελεύθερη σκέψη, ορατή σε ό,τι μας περιτριγυρίζε. Ο Έλληνας προσπαθεί να κρύψει τη φτώχεια του αλλ’αν τον ξύσεις, είναι πλούσιος. Έχει χιούμορ, είναι συχνά ψεύτης, συχνά αφιλότιμος, πιο συχνά συνταρακτικά φιλότιμος. Τελικά η Ελλάδα και οι άνθρωποί της δεν έχουν καλούπια, δεν σηκώνουν ταμπέλε. Είναι η οπτική γωνία που θα τους δεις, ανάλογα με τη διάθεσή σου. Και μένα η διάθεσή μου, τώρα δα πουο με ρωτάτε, είναι πολύ υπέρ αυτής. Και πώς να μην είναι όταν ολόκληρη μυρίζει νερατζιέ και δεντρολίβανο;”

Κώστας Λαλιώτης

Βουλευτής

“Αγαπώ την Ελλάδα γιατί οι Θεοί της, από την Αφροδίτη ως τη Μελίνα, οι μύθοι της, από τον Κρόνο μέχρι το Σίσυφο και οι άνθρωποί της τριγυρνούν πάντα στους δρόμους με τους έρωτες και τις αμαρτίες τους.”

Κ.Τζούμας

Ηθοποιός

“Κατ’αρχήν, αισθάνομαι φιλέλλην. Με τέτοια Μυθολογία που διαθέτει η Ελλάδα, πολύ συχνά νιώθεις τουλάχιστον ημίθεος. Άσε που το να είσαι Έλληνας δεν έχει να κάνει με γεωγραφία αλλά με επάγγελμα.

Ύστερα, είναι οι χειμωνιάτικες λιακάδε, οι ανοιξιάτικες νύχτες και τα φθινοπωρινά ηλιοβασιλέμα. Έπειτα, ο ανταγωνισμός είναι πιο ανθρώπινος. Μαζί με τις αγκωνιές και τις τρικλοποδιές των απανταχού τσογλανιών, υπάρχουν πάντα τα κυνικά αφοπλιστικά αστεία των αντρών και τα ανακουφιστκά γενναιόδωρα χαμόγελα των γυναικών, που συνοδεύονται από εξαιρετική ανατομία, ιδιόρυθμη ευφυία και ανέμελο ερωτισμό. Ύστερα είναι η ΑΝΤΙΓΟΝΗ…

Κι έτσι η καθημερινότητα στην Ελλάδα μ’όλες τις αντιφάσεις της, από τη μεγαλειώδη βλακεία μέχρι τις ποιητικές ματιές, τη μισαλλόδοξη έπαρση και τη φτωχή υπερηφάνεια, το φτύσιμο των “επιτυχημένων” και τη θαλπωρή της ευαισθησίας, προσφέρει χοντρό γέλιο – γεγονός ψυχοθεραπευτικό.”

Νίκος Αλέφαντος

Προπονητής ποδοσφαίρυ

“Σ’αυτό που ο Έλληνας είναι καλύτερος, είναι η φιλοξενία κι ότι πονάει περισσόρο το άδικο. Για την Εθνική (ποδοσφαίρου), τώρα, δεν πιστεύω ότι έγινε τίποτα – γι’αυτό ούτε που πανηγύρισαν – και δεν έχει καμία τύχη στο Μουντιάλ. Από τη στιγμή που “έβγαλαν” τη Γιουγκοσλαβία, είχαμε προκριθεί κι έγινε αστέρι ένας ανύπαρκτος προπονητής.”

Εριέττα Μαυρουδή

Διαφημίστρια

“Η Ελλάδα σήμερα. Μια σκέτη από γιουβέτσι. Η ανιστόρητη, αμνησιακή Ελλάδα. “Πού είσαι νιότη που’δειχνες πως θα γινόμουν άλλη.” Η Ελλάδα σήμερα (όπως και πέρυσι): πλήρης από το δαιμόνιο της φυλής, άδεια από παιδεία και ευφυία. Κατ’εικόνα και καθ’ομοίωση του όχλου που τη λυμαίνεται. Μη γνωρίζουσα τον έλεο και το φόβο. Στραπατσαρισμένη μέσα κι έξω και κυβερνώμενη από κουτά, ανιδιοτελή ανθρωπάκια, με έντονο σύμπλεγμα ραγιά. Ο Καραγκιόζης ως εθνικόν ιδεώδες. Χρωστάω πολλά στην Ελλάδα του σήμερα. Κυρίως, το ότι μ’έκανε να προσβλέπω στη Ζυρίχη ως πόλη εξωτική, όπου προτίθεμαι να περάσω τα συναρπαστικότερα και αξιοπρεπέστερα χρόνια της ζωής μου.”

Κώστας Τζώρτζης

Καπετάνιος του θρυλικού και άφοβου στα μποφόρ Επτάνησος και Superferry II

“Τη νιώθω σαν μια ωραία κοπέλα που όσους την αγαπάνε τους αποφεύγει, ενώ ενδίδει σε όσους τη μεταχειρίζονται όπως γίνεται συνήθως με τις κοπέλες. Στο Αιγαίο από το ‘70, στη γραμμή από το ‘81.”

Ευάγγελος Γιαννόπουλος

Βουλευτής

“Αγαπώ την Ελλάδα και την ‘Ελληνική ηρωική παράδοση’. Για την αγάπη της στην Ελευθερία, στην Εθνική ανεξαρτησία, στον πατριωτισμό, τα Εθνικά, Πατριωτικά, δημοκρατικά ιδανικά και ιδεώδη. Για το “μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστίν η πατρίς”, του Σωκράτη στον Κρίτωνα.

Για τη γλώσσα της και τη θρησκεία της. Για την παιδεία της και για τα φώτα της που έδωσε στην Οικουμένη. Για τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα. Για τον Ιπποκράτη, τον Ασκληπιό… Και για τους σοφούς της Αρχαίας Ελλάδας, για τον Αισχύλο της και το Σοφοκλή της και τον Ευριπίδη της και τους τραγικούς της συγγραφείς, όπως και τους Αριστοφάνειους σατιρικού και τους Ροίδηδες και τους Λασκαράτους και τους Καζαντζάκηδες συγγραφείς. Για το Σολωμό της και τον Παλαμά της. Για το Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες και τη Σαλαμίνα και το Μεσολόγγι και το Σούλι και το Κούρνοβο και το Μονοδέντρι και το Χαιδάρι, τις Καισαριανές και τις Κοκκινιές και το Σαραντάπορο και το Μπιζάνι και το Σκρα. Για τον Περικλή της και το Βενιζέλο της. Για το 1821, το 1912-13, το 1940-41 της, για την εθνική της αντίσταση 1941-1944.

 Για τα ψηφίσματα του Δημοφάντου, του Ευκράτυς, του Νόμου του Ιλίου, του Όρκο των Εφήβων Αθηναίων, τον Όρκο των Ηλιαστών Δικαστών.

Για τον Ήλιο της και τη θάλασσά της και τα βουνά της και τους κάμπους της, για τους ανθρώπους της, τους Έλληνες και τις Ελληνίδε που αποτελούν έναν κόσμο αλλιώτικο από τους άλλους και έναν κόσμο περήφανο, ανθρώπινο, μπροστάρη στις θυσίες και στην πρόοδο, την προκοπή και τη δημοκρατία.”

Τάκης Παπάς

Πρόεδρο Δικηγορικού συλλόγου

“Όταν έχεις μια ερώτηση που σε ερεθίζει συναισθηματικά, γιατί μιλάει για αγάπη κι ένα άλλο κομμάτι της σου κινεί την αναλυτική σου διάθεση, βρίσκεσαι αναμφισβήτητα σ’ένα σχιζοειδές σημείο.

Μόνο αν απαντήσουν και οι δυο σου εαυτοί, θα βρει λύτρωση η άποψή σου. Όταν θα μιλήσω για την πατρίδα μου, θα’χω πάντα στο μυαλό μου την απίθανη θάλασσά της και το υποβλητικό βουνό της. Μέσα κι από τα δύο στήριξε το περίεργο μαγαζί της, συντηρούμενη και γράφοντας την παθιασμένη ιστορία της.

Είτε με ναυτικούς είτε με τουρισμό είτε με αντάρτες είτε με ληστές.

Οι εξωτερικές της ομορφιές (ανθρώπων και τοπίων) τραβούν τους ξένους. Οι κυβερνήσεις της συνήθως τραβούν την εκμετάλλευση των ξένων. Αλλά, το κυριότερο, την αγαπώ γιατί είναι πολύ δικιά μου. Μέσα εκεί, μπορώ να αγαπήσω και το στραβό, γεμάτο εξουσία, καπέλο του ενωμοτάρχη, την εγκύκλια αντιαισθητικότητα του δημοσίου υπαλλήλου, τον αυτοκράτορα γραφειοκράτη, τη μικροαστή μνηστή, την ηθική των γαλονιών, την πλαστική σημαία, το κοντοσούβλι στα Μεσόγεια, το καμάκι στη Ρόδο, αλλά και τη δύναμη οσμής και γενναιότητας αυτού του λαού.”

Βασίλης Τσιλιχρήστος

Επιχειρηματίας

“Απρόβλεπτη, ημίκαλη, ημίκακη, αβεβαίων διαθέσεων.”

Έλλη Χατζιώτη

Διευθύντρια Δημοσίων Σχέσεων Hilton Eλλάδας

“Η Ελλάδα είναι σαν τη ζωή, προσφέρει αναρίθμητες μικρές χαρές, φτάνει να μπορείς να τις ξεχωρίσεις και να τις απομονώσεις μέσα στην ακαταστασία, τις πλαστικές σακούλες και τη συχνή κακογουστιά των νεοελλήνων. Όχι, εμένα η Ελλάδα δεν με πληγώνει!”

Βαγγέλης Παπαθανασίου

Συνθέτης

“Η σχέση μου με την Ελλάδα είναι βιολογική. Όσο περισσότερο διαχωρίζουμε την Ελλάδα από εμάς, τόσο θα πρέπει να δημιουργούμε μια σχέση μαζι της για να λειτουργούμε. Δεν νομίζετε ότι αυτό είναι περιττό; Το ότι είμαστε Έλληνες αυτό αρκεί.”

Φρέντυ Γερμανός

Δημοσιογράφος- συγγραφέας

“Η ΕΛΛΑΔΑ δεν είναι μια συνηθισμένη χώρα. Είναι ένα ντέρμπι. Από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου ως την εποχή της Βάνας Μπάρμπα, οι μισοί Έλληνες μισούν τους άλλους μισούς. Το μίσος είναι το εθνικό χόμπι της φυλής. Χωρίς μίσος ο Έλληνας είναι μισός.

Το εθνικό νόμισμα της Ελλάδα είναι η δραχμή, που είναι νόθο τέκνο απ’την παράνομη συμβίωση του Όθωνα με την Εθνική μας Οικονομία. Έκτοτε, όλοι έχουν τη δραχμή του κλότσου και του μπάτσου. Ακόμα και οι μπάτσοι…

Η εθνική γλώσσα της Ελλάδας είναι το γάβγισμα. Όλοι γαβγίζουν σήμερα. Οι πολιτικοί γαβγίζουν. Οι οπαδοί γαβγίζουν. Τα κανάλια μας γαβγίζουν. Ίσως καθιερωθεί και το γάβγισμα στα σχολεία -φτάνει να βρεθεί το μονοτονικό γάβγισμα. Μόνο οι σκύλοι δεν γαβγίζουν στην Ελλάδα: Όσοι γάβγισαν, γάβγισαν. Δεν μπορεί να γαβγίζει ο καθένας στη χώρα αυτή…”

Ανδρέας Λουκαίδης

Maitre D Mεγάλης Βρετανίας

“Στην Ελλάδα με συγκινούν:

1. Oι Έλληνες. Διότι, στην καλή επαγγελματική προσέγγιση/συμπεριφορά, είναι οι πιο ζεστοί και ευγνώμονες πολίτες/πελάτες, όχι μόνο στο θέμα του φιλοδωρήματος αλλά και της προσωρινής επαφής στο θέμα του “ευχαριστώ”.

2. Η αγάπη για ζωή και ψυχαγωγία των Ελλήνων: Παρόλο που ο σύγχρονος Έλληνας έχει μια δυσκολία να οργανωθεί στο χρόνο που ξοδεύει για την καθημερινή του εργασία, βρίσκει χρόνο να χαρεί τη ζωή του , και αντί να γυρίσει να κοιμηθεί από τις 10 το βράδυ, προτιμά να ξεδώσει διασκεδάζοντας μέχρι αρκετά μετά τα μεσάνυχτα. Σσότερο Εγώ το βρίσκω περισσότερο πλεονέκτημα αυτό, παρά μειονέκτημα, γιατί η αγάπη για τη χαρά της ζωής είναι και ο κύριος λόγος ζωής.

3. Ο μοναδικός φυσικός και κλιματολογικός πλούτος της.”

Αλκέτας Παναγούλιας

Προπονητής ποδοσφαίρου

“Εγώ πούλησα ολόκληρη Αμερική για την Ελλάδα. Έχω γυρίσει και τις 5 ηπείρους και πουθενά δεν είδα τίποτε ωραιότερο από τις παραλίες και τα λαγκάδια μας. Έχω πάει 18 φορές στην Ελβετία και πριν λίγες μέρες, που βρέθηκα στο Καρπενήσι, δεν πίστευα στα μάτια μου. Λες στους ξένους για την Ακρόπολη και τον Περικλή και σου λένε “I’ve heard”, τους λες για τα νησιά μας κι αμέσως αρχίζουντα “Oh, my God”. Kάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή η φύση μπορεί με τον τουρισμό να μας κάνει πλούσιους, κι ελπίζω του χρόνου που θα πάμε με την Εθνική στην Αμερική να μπορέσουμε να τη διαφημίσουμε.”

Άννα Βίσση

Τραγουδίστρια

“Η Ελλάδα είναι μια πανέμορφη, φυσικά και γεωγραφικά, χώρα, αισιόδοξη χρωματικά και ατμοσφαιρικά. Όμως αυτό που τη χαλάει – όπως και κάθε χώρα άλλωστε- είναι οι άνθρωποι που την πατάνε, που την περπατάνε. Κι εκεί μετράω αρνητικά. Όπως η ηθελημένη μιζέρια στη ζωή των ανθρώπων. Εκεί αρχίζει η Ελλάδα να έχει απαισιοδοξία. Επίσης με ενοχλή η κακή αρχιτεκτονική, η κακή νοοτροπία του Έλληνα, ο μη πολιτισμός, η άμουση ατμόσφαιρα. Ακόμα και στους Δαίμονες, όπου είχα επιτυχία, δεν είδα π.χ.πολιτικούς να έρθουν να παρακολουθήσουν με συνείδηση την πρώτη rock opera ή ακόμα και μιούζικαλ, όπως θέλετε το λέτε- που παρουσιάζεται σωστά στην Ελλάδα. Αντίθετα, τους είδα με σουτιέν στη μούρη να τα σπάνε στα λαικά κέντρα. Μιλάω από θέση Ελληνίδας και όχι Κυπρίας, και λέω πως πληγώνομαι γιατί πολλές φορές δεν αξίζει η Ελλάδα στους Έλληνες. Δεν επενδύουμε, δεν χαιρόμαστε, δεν απολαμβάνουμε την Ελλάδα στο μεγαλείο της. Δεν είμαστε μεγαλόπρεποι, απέναντι σε μια μεγαλόπρεπη ιστορικά Ελλάδα.”

Φώτης Κρικζώνης

Ιδιοκτήτης των θρυλικών μπαρ “17”

“Αν δεν αγαπάς την πατρίδα, το σπίτι, την οικογένειά σου, παύεις να είσαι άνθρωπος. Εγώ, όσο διαβάζω για τους αρχαίους Έλληνες και την Ελλάδα, τόσο περισσότερο την αγαπώ. Ο τόπος μας είναι ποτισμένος με τόσο ελληνικό αίμα. Γενιές και γενιές, παππούδες, πατεράδες έχυσαν το αίμα τους γι’αυτόν τον τόπο. Τώρα είναι η σειρά μας. Πρέπει να συνεχίσουμε και να μη λυπηθούμε όταν χρειαστεί να χύσουμε και το δικό μας αίμα.”

Τόνια Καλυβα (τέως Χαλκιαδάκη)

Ιδιωτικός ντετέκτιβ

Δημ. Σύμβουλος Ζωγράφου

“Η Ελλάδα, στην εποχή μας, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, γι’αυτό και πολλές φορές οι πολίτες δυσαρεστούνται. Για μένα, όμως, δεν παύει να είναι η χώρα που γεννήθηκα, μεγάλωσα, αγαπάω και πονάω.”

Σωτήρης Λούης Κολοκοτρώνης

Ιδιοκτήτης γραφείου συνοικεσίων

“Με το λειτούργημα που κάνω, συνέβαλα στη δημιουργία νέων ευτυχισμένων οικογενειών, που αύξησαν τον ελληνικό πληθυσμό με 2.000 παιδιά. Όλα τους τα θεωρώ πνευματικά μου εγγόνια.

Ευχαριστώ το Θεό που μ’έκανε Έλληνα. Η Ελλάδα πάνω απ’όλα είναι η πατρίδα μου και είναι η ωραιότερη χώρα στον κόσμο. Έχω ταξιδέψει πολλές φορές, έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, διάφορες φυλές, όμως οι Έλληνες, παρά τα ταμπού τους, είναι οι πιο καλοσυνάτοι…”