Cristina Parodi: Η γυναίκα που έκανε την ενημέρωση να μοιάζει κομψή πριν η τηλεόραση ανακαλύψει το «personal brand»

Υπάρχει μια φωτογραφία της Cristina Parodi από τις 13 Ιανουαρίου του 1992 που σήμερα μοιάζει σχεδόν με μικρή χρονοκάψουλα. Είναι 27 ετών, φορά ένα έντονο κίτρινο ταγέρ της Max Mara και κάθεται μπροστά στην κάμερα για να παρουσιάσει το πρώτο μεσημεριανό δελτίο στην ιστορία του TG5.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Δεν υπάρχει Instagram για να καταγράψει το look. Δεν υπάρχουν stories από το καμαρίνι, ούτε stylist credits, ούτε hashtags, ούτε κάποιος να αναζητά μέσα σε λίγα λεπτά ποιος σχεδίασε το σακάκι και πόσο κοστίζει. Υπάρχει μόνο μια νέα δημοσιογράφος, ένα καινούργιο δελτίο ειδήσεων και η αίσθηση ότι κάτι αλλάζει στην ιταλική τηλεόραση.

Η ίδια θυμάται ότι είχε προετοιμαστεί σαν να έδινε εξετάσεις. Είχε διαβάσει ξανά και ξανά τα κείμενα, τα είχε σχεδόν αποστηθίσει, παρότι γνώριζε ότι ο Enrico Mentana μπορούσε να αλλάξει τα πάντα την τελευταία στιγμή. Το δελτίο εκείνο δεν είχε autocue. Η λογική του νέου TG5 ήταν να αλλάξει όχι μόνο την αισθητική αλλά και τη γλώσσα της ενημέρωσης: περισσότερη αμεσότητα, περισσότερη επικαιρότητα, λιγότερη απόσταση από τον τηλεθεατή.

Και κάπου μέσα σε αυτή την αλλαγή εμφανίστηκε εκείνη.

Δεν ήταν η γυναίκα που μπήκε στην τηλεόραση για να γίνει fashion icon. Ήταν δημοσιογράφος. Μόνο που, χωρίς ίσως να το έχει σχεδιάσει, έμοιαζε να φέρνει μαζί της μια διαφορετική εκδοχή της γυναίκας των ειδήσεων: σοβαρή χωρίς να γίνεται αυστηρή, θηλυκή χωρίς να χρειάζεται να απολογείται γι’ αυτό, κομψή χωρίς η κομψότητα να μοιάζει με μεταμφίεση.

Και αυτό, στις αρχές των ‘90s, ήταν περισσότερο καινούργιο απ’ όσο φαίνεται σήμερα.

Όταν το στιλ δεν λεγόταν ακόμη «εικόνα» Σήμερα θεωρούμε σχεδόν αυτονόητο ότι ένα τηλεοπτικό πρόσωπο διαθέτει συγκεκριμένη αισθητική ταυτότητα. Τα ρούχα επιλέγονται στρατηγικά, οι εμφανίσεις σχολιάζονται στα social media, τα brands αναγνωρίζονται πριν τελειώσει η εκπομπή και μια παρουσιάστρια μπορεί να μετατραπεί μέσα σε μία σεζόν από δημοσιογράφος σε fashion reference.

Τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Η Cristina Parodi έχει θυμηθεί ότι στις πρώτες ημέρες του TG5 υπήρχαν ακόμη αρκετά αυστηρές αντιλήψεις γύρω από το πώς έπρεπε να εμφανίζεται μια γυναίκα που μετέφερε τις ειδήσεις. Η εικόνα όφειλε να είναι ελεγχόμενη, σχεδόν αόρατη. Η ίδια όμως είχε ήδη μια βαθιά σχέση με τη μόδα και, όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να πειραματίζεται περισσότερο με τα ρούχα της. Αργότερα θα έλεγε ότι στα 27 της ντυνόταν σχεδόν σαν να ήταν 50 και ότι σταδιακά επέτρεψε στον εαυτό της να εξερευνήσει διαφορετικές πλευρές του στιλ της.

Είναι μια μικρή λεπτομέρεια που λέει πολλά.

Γιατί επί δεκαετίες οι γυναίκες της ενημέρωσης βρίσκονταν αντιμέτωπες με ένα παράδοξο. Έπρεπε να είναι αρκετά περιποιημένες ώστε να λειτουργούν τηλεοπτικά, αλλά όχι τόσο εντυπωσιακές ώστε να θεωρηθούν επιπόλαιες. Αρκετά θηλυκές ώστε να είναι ευχάριστες στην εικόνα, αλλά όχι τόσο θηλυκές ώστε το κοινό να ξεχάσει ότι είναι δημοσιογράφοι.

Ένα πολύ στενό σχοινί πάνω στο οποίο οι άνδρες συνάδελφοί τους σπανίως χρειάστηκε να ισορροπήσουν.

Η Parodi έμαθε να περπατά επάνω του με έναν τρόπο που έμοιαζε φυσικός. Και ίσως αυτό ακριβώς να ήταν το μυστικό της: δεν έδινε ποτέ την εντύπωση ότι είχε ντυθεί για να συζητηθεί το ρούχο.

Το ρούχο απλώς ανήκε στην εικόνα.

Το κίτρινο ταγέρ που θυμόταν τριάντα χρόνια αργότερα

Υπάρχει κάτι γοητευτικό στο γεγονός ότι η ίδια θυμάται ακόμη τι φορούσε εκείνη την πρώτη ημέρα.

Ένα κίτρινο Max Mara με κοσμηματικά κουμπιά.

Δεν είναι ματαιοδοξία. Τα ρούχα λειτουργούν συχνά σαν σελιδοδείκτες της μνήμης. Θυμόμαστε τι φορούσαμε όταν συνέβη κάτι μεγάλο, όχι επειδή το ύφασμα είχε ιδιαίτερη σημασία, αλλά επειδή κάποια αντικείμενα καταφέρνουν να αποθηκεύσουν μέσα τους το συναίσθημα μιας στιγμής.

Για την Parodi εκείνο το κίτρινο σακάκι έγινε το κοστούμι μιας αρχής.

Το TG5 της εποχής του Mentana ήταν μια δημοσιογραφική περιπέτεια που άλλαξε το τοπίο της ιταλικής τηλεοπτικής ενημέρωσης. Η ομάδα ήταν μικρή, οι ώρες ατελείωτες και η ίδια έχει περιγράψει εκείνη την περίοδο ως χρόνια εξαιρετικού ενθουσιασμού και δουλειάς. Έχει μιλήσει για τον Mentana ως έναν απαιτητικό άνθρωπο αλλά και μεγάλο δάσκαλο, ενώ θυμάται πως τότε μπορούσαν να βρίσκονται στον σταθμό από το πρωί μέχρι μετά τα μεσάνυχτα.

Πίσω λοιπόν από την εικόνα της κομψής παρουσιάστριας υπήρχε κάτι πολύ λιγότερο φωτογενές: δουλειά.

Και ίσως αυτό είναι το κομμάτι που χάνεται ευκολότερα όταν κοιτάζουμε παλιές τηλεοπτικές φωτογραφίες.

Βλέπουμε το πρόσωπο. Δεν βλέπουμε τις ώρες πριν ανάψει το κόκκινο λαμπάκι της κάμερας.

Από τις ειδήσεις στο «Verissimo»

Το 1996 πήρε μια απόφαση που εκ των υστέρων μοιάζει καθοριστική. Έφυγε από το TG5 για το Verissimo, παρά το γεγονός ότι ο Mentana την είχε προειδοποιήσει πως αν εγκατέλειπε το δελτίο ίσως να μην επέστρεφε ποτέ.

Έφυγε παρ’ όλα αυτά.

Και το Verissimo έγινε μεγάλη επιτυχία. Χρόνια αργότερα θυμόταν ποσοστά τηλεθέασης που έφταναν περίπου στο 30%, ενώ τελικά επέστρεψε το 2005 ακόμη και στην παρουσίαση του βραδινού TG5, διαψεύδοντας με τον τρόπο της εκείνη την παλιά προειδοποίηση.

Αλλά το Verissimo είχε κάνει κάτι ακόμη.

Της είχε επιτρέψει να ενώσει κόσμους που μέχρι τότε αντιμετωπίζονταν συχνά σαν αντίθετοι: ενημέρωση και lifestyle, δημοσιογραφία και μόδα, σοβαρότητα και αισθητική.

Στο πρώτο Verissimo του 1996 εμφανίστηκε με ένα κόκκινο Armani. Δεκαετίες αργότερα θυμόταν ακόμη εκείνο το κοστούμι και το είχε ακόμη στην ντουλάπα της.

Κίτρινο Max Mara για το TG5.

Κόκκινο Armani για το Verissimo.

Χωρίς να το γνωρίζει, δημιουργούσε ήδη αυτό που σήμερα ένα ολόκληρο industry θα ονόμαζε visual identity.

Μόνο που τότε δεν υπήρχε κανένας λόγος να του δώσεις όνομα.

Πριν από το personal brand υπήρχε απλώς προσωπικότητα Ίσως εδώ βρίσκεται και η ουσιαστικότερη διαφορά ανάμεσα στην τηλεόραση εκείνης της εποχής και στη σημερινή.

Σήμερα ένα δημόσιο πρόσωπο καλείται σχεδόν από την πρώτη ημέρα να αποφασίσει τι «είναι».

Minimal ή maximalist; Quiet luxury ή statement; Career woman ή relatable mum; intellectual ή glamorous; polished ή effortless;

Και μετά καλείται να επαναλαμβάνει αυτή την εκδοχή του εαυτού του μέχρι να γίνει αναγνωρίσιμη.

Η προσωπικότητα μετατρέπεται σε αισθητική κατηγορία και η αισθητική κατηγορία σε εμπορικό προϊόν.

Η Parodi ανήκει σε μια προηγούμενη γενιά, όταν η εικόνα μπορούσε ακόμη να εξελιχθεί χωρίς να χρειάζεται να ακολουθεί ένα brand manual. Μπορούσε να φορέσει αυστηρό ταγέρ στις ειδήσεις, Armani στο Verissimo, να μιλήσει για πολιτική ή κοινωνικά θέματα και ταυτόχρονα να αγαπά τη μόδα χωρίς να χρειάζεται να παρουσιάσει όλα αυτά ως προσεκτικά σχεδιασμένα κομμάτια μιας ενιαίας στρατηγικής.

Ίσως γι’ αυτό, κοιτάζοντας σήμερα τις παλιές της εμφανίσεις, υπάρχει κάτι που μοιάζει παράξενα σύγχρονο.

Δεν βλέπεις styling.

Βλέπεις γυναίκα.

Η κομψότητα που δεν χρειάζεται να φωνάζει

Χρόνια αργότερα η ίδια θα διατύπωνε σχεδόν τέλεια τη φιλοσοφία που φαίνεται να ακολουθούσε ανέκαθεν: μια γυναίκα δεν χρειάζεται να γίνεται οπωσδήποτε αντικείμενο προσοχής, αλλά όταν διαθέτει πραγματικό στιλ δεν ξεχνιέται.

Αυτό ίσως είναι και το κλειδί για να καταλάβει κανείς την αισθητική της.

Δεν πρόκειται για την επιθετική κομψότητα που απαιτεί να αναγνωρίσεις αμέσως το brand. Δεν είναι η λογική του logo, του viral φορέματος ή του look που έχει σχεδιαστεί πρωτίστως για να φωτογραφηθεί.

Είναι η παλαιότερη ιταλική αντίληψη του stile: ότι τα ρούχα πρέπει να αποκαλύπτουν κάτι για τον άνθρωπο χωρίς να τον καταπίνουν.

Και δεν είναι τυχαίο ότι όταν αργότερα πέρασε η ίδια στη μόδα, αυτή ακριβώς η ιδέα επέστρεψε.

Όταν η τηλεόραση άρχισε να φωνάζει περισσότερο

Η Parodi πέρασε από διαφορετικές φάσεις της ιταλικής τηλεόρασης. Από το TG5 και το Verissimo στη La7 και στη συνέχεια στη Rai, με εκπομπές όπως το La Vita in Diretta και το Domenica In. Δεν ήταν κάθε κεφάλαιο εξίσου επιτυχημένο.

Η ίδια έχει μιλήσει με ενδιαφέρουσα ειλικρίνεια για τη Rai. Πίστευε ότι η πιο σοβαρή και θεσμική εικόνα της θα ταίριαζε στη δημόσια τηλεόραση, αλλά τελικά ανακάλυψε έναν μηχανισμό στον οποίο, όπως περιέγραψε, χρειαζόταν να καλλιεργείς σχέσεις και να κινείσαι στους διαδρόμους εξουσίας περισσότερο απ’ όσο εκείνη επιθυμούσε. Προτιμούσε μετά τη δουλειά να επιστρέφει στο Bergamo και στα παιδιά της.

Κάποια στιγμή, όμως, άλλαζε και η ίδια η τηλεόραση.

Η Parodi έχει πει ότι η μόδα, που κάποτε μπορούσε να αποτελεί τηλεοπτικό περιεχόμενο με πραγματικό κοινό, σταδιακά σχεδόν εξαφανίστηκε από τη γενική τηλεόραση. Κατά τη δική της ανάγνωση, η TV στράφηκε σε πιο επιθετικές, περισσότερο «φωνητικές» φόρμες και λιγότερο κομψές προσεγγίσεις.

Ίσως λοιπόν δεν απομακρύνθηκε μόνο εκείνη από την τηλεόραση.

Απομακρύνθηκε και η τηλεόραση από έναν κόσμο στον οποίο εκείνη αισθανόταν φυσικά ότι ανήκει.

Η ζωή μετά το κόκκινο λαμπάκι

Το ενδιαφέρον με ορισμένα τηλεοπτικά πρόσωπα αρχίζει όταν σταματούν να εμφανίζονται καθημερινά στην τηλεόραση.

Εκεί φαίνεται αν υπήρχε ταυτότητα πέρα από το πλατό.

Στην περίπτωση της Cristina Parodi, υπήρχε.

Μαζί με τη φίλη της Daniela Palazzi δημιούργησε το 2020 το Crida, ένα fashion brand που ξεκίνησε σχεδόν στη χειρότερη δυνατή στιγμή: πάνω στην πανδημία. Η Parodi έχει περιγράψει πώς οι δυο τους είχαν ήδη περάσει το 2019 μελετώντας την αγορά, επισκεπτόμενες παραγωγούς και προμηθευτές, πριν βρεθούν ξαφνικά μπροστά στο παγκόσμιο shutdown. Παρά τις συμβουλές να εγκαταλείψουν, συνέχισαν.

Μέχρι το 2025, η ίδια μιλούσε πλέον για παρουσία του brand σε δεκάδες σημεία πώλησης στην Ιταλία και στο εξωτερικό, με έμφαση στην ιταλική παραγωγή, στα φυσικά υλικά και σε μια ιδέα κομψότητας που δεν χρειάζεται να γίνεται κραυγαλέα. (Corriere Bergamo)

Και ξαφνικά όλα αποκτούν μια παράξενη συνέπεια.

Το κίτρινο Max Mara.

Το κόκκινο Armani.

Η γυναίκα που επί χρόνια αγαπούσε τα ρούχα αλλά εργαζόταν σε έναν χώρο όπου έπρεπε να προσέχει ώστε να μη γίνουν αυτά η ιστορία.

Και τελικά η δημιουργία μιας δικής της ιστορίας γύρω από τα ρούχα.

Ίσως δεν ήταν τελικά αλλαγή καριέρας.

Ίσως ήταν μια παλιά πλευρά της που περίμενε να έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Και τότε ήρθαν τα social media

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Bandiere Arancioni (@bandiere.arancioni)

Υπάρχει μια ακόμη ειρωνεία.

Η γυναίκα που έχτισε την αναγνωρισιμότητά της πριν υπάρξει το personal brand βρέθηκε τελικά να χρησιμοποιεί τα social media ακριβώς όταν έπαψε να χρειάζεται την τηλεόραση.

Δημιούργησε formats γύρω από το στιλ και το design και έμαθε τη διαφορετική γλώσσα των ψηφιακών πλατφορμών. Η ίδια έχει παραδεχτεί ότι χρειάστηκε βοήθεια από ανθρώπους που γνώριζαν καλύτερα τα social, επειδή ο ρυθμός, η σύνθεση και η συντομία τους είναι εντελώς διαφορετικά από την τηλεόραση.

Το 2025, μάλιστα, όταν ρωτήθηκε αν νοσταλγεί την TV, η απάντησή της ήταν αρνητική. Προτιμούσε πλέον να χρησιμοποιεί τις επικοινωνιακές της δεξιότητες για να αφηγείται στιλ και design μέσα από τα δικά της μέσα.

Και αυτό είναι ίσως το πιο σύγχρονο κομμάτι της ιστορίας της.

Δεν πολέμησε την αλλαγή των media.

Απλώς περίμενε μέχρι να βρει έναν τρόπο να υπάρχει μέσα τους χωρίς να προσπαθεί να γίνει κάτι που δεν ήταν.

Η γυναίκα που μεγάλωσε χωρίς να κυνηγά τη νεότερη εκδοχή της

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Cristina Parodi (@criparodi1)

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη στην Cristina Parodi που σήμερα αξίζει περισσότερο να παρατηρήσουμε.

Μεγάλωσε δημόσια και για μια γυναίκα της τηλεόρασης αυτό δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη διαδικασία.

Η κάμερα καταγράφει τον χρόνο με μια σχεδόν ανελέητη ακρίβεια και η βιομηχανία της εικόνας έχει ιστορικά συγχωρήσει πολύ ευκολότερα έναν άνδρα που γερνά από μια γυναίκα που κάνει ακριβώς το ίδιο.

Η Parodi δεν φαίνεται να έχει προσπαθήσει να μείνει παγιδευμένη στα 27 της, στη γυναίκα με το κίτρινο ταγέρ που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο TG5. Δεν χρειάστηκε να αναπαράγει για πάντα εκείνη την εικόνα επειδή κάποτε αγαπήθηκε από το κοινό.

Άλλαξε.

Έγινε μητέρα τριών παιδιών, μετακινήθηκε ανάμεσα σε διαφορετικά τηλεοπτικά περιβάλλοντα, έφυγε, επέστρεψε, δοκίμασε, απέτυχε σε πράγματα, πέτυχε σε άλλα, εγκατέλειψε τελικά την καθημερινή τηλεοπτική παρουσία και ξεκίνησε σχεδόν από την αρχή ως επιχειρηματίας.

Και υπάρχει μια πολύ πιο ουσιαστική μορφή κομψότητας σε αυτό από οποιοδήποτε ταγέρ.

Η κομψότητα του να μην προσπαθείς να επαναλάβεις τον εαυτό σου.

Πριν γίνουμε όλοι brands

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Cristina Parodi (@criparodi1)

Ίσως γι’ αυτό αξίζει σήμερα να επιστρέψει κανείς στην Cristina Parodi.

Όχι μόνο επειδή υπήρξε ένα από τα πιο κομψά πρόσωπα της ιταλικής τηλεόρασης. Ούτε επειδή οι εμφανίσεις της μπορούν σήμερα να διαβαστούν σαν ένα μικρό αρχείο της ιταλικής μόδας των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Αλλά επειδή η διαδρομή της μας θυμίζει μια εποχή πριν αρχίσουμε όλοι να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν προϊόν.

Πριν το προσωπικό στιλ γίνει «aesthetic».

Πριν η προσωπικότητα γίνει «content».

Πριν μια παρουσιάστρια έπρεπε να είναι ταυτόχρονα δημοσιογράφος, influencer, ambassador, entrepreneur και μόνιμη curator της ίδιας της ζωής της.

Η Cristina Parodi δεν κατασκεύασε πρώτα μια εικόνα και μετά προσπάθησε να γεμίσει το περίγραμμά της.

Έζησε αρκετά ώστε η εικόνα να δημιουργηθεί από μόνη της.

Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί, τόσα χρόνια μετά το κίτρινο ταγέρ του 1992, υπάρχει ακόμη κάτι εξαιρετικά σύγχρονο πάνω της.

Όταν το 2025 μίλησε για τη φιλοσοφία της γύρω από το ντύσιμο, είπε ουσιαστικά κάτι που θα μπορούσε να περιγράψει ολόκληρη τη δημόσια διαδρομή της: η γυναίκα δεν χρειάζεται να κάνει τα πάντα για να την προσέξουν· αν έχει στιλ, θα τη θυμούνται έτσι κι αλλιώς.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό αντίθετο του personal brand.

Να μη χρειάζεται να λες διαρκώς στους άλλους ποια είσαι.

Να τους έχεις αφήσει, με τον χρόνο, να το καταλάβουν.