Live your myth in Greece

Α, όλα κι όλα. Σε σλόγκαν εμείς οι Έλληνες δεν παιζόμαστε. Και σε παροιμίες επίσης.  Διαλέξτε και πάρτε: Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα. Όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι. Όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι.

Η συμφωνία με τους δανειστές έγινε –έστω και στο +5. Kαι είναι εξαιρετικά βαριά και δυσχερής. Την καταπίνουμε όμως από τη στιγμή που η έτερη επιλογή ήταν η αυτοκτονία. Τέλος (σχεδόν) κακό, όλα (σχεδόν) κακά. Θα περάσουμε (πολύ) δύσκολα για (πολύ) καιρό. Αλλά ελπίζουμε. Το θέμα είναι να μάθουμε από τα πολλά λάθη μας και να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Μέσα σε ένα χρόνο γυρίσαμε πολύ πίσω. Ο ελληνικός λαός –ή, πιο σωστά, ένα μεγάλο μέρος του- έκανε πολλές θυσίες τα τελευταία 6 χρόνια. Τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν ελάχιστα καλύτερα και υπήρχε η προοπτική να βγούμε στις αγορές και να αρχίσει η ανάκαμψη. Επιλέξαμε να κάνουμε (όχι βήματα αλλά) άλματα προς τα πίσω. Και θα το πληρώσουμε (κυριολεκτικά) πάρα πολύ ακριβά στο μέλλον. Όλο αυτό το διάστημα ακούσαμε πάντως μυθικά πράγματα και τερατώδη ψέματα.

Ας θυμηθούμε μερικά: Θα εφαρμόσουμε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης (αρχικό μειδίαμα). Θα σκίσουμε τα μνημόνια (πλατύ χαμόγελο). Θα κάνουμε καλύτερη συμφωνία (γέλια δυνατά). Θα κλείσουμε συμφωνία μέσα σε 48 ώρες μετά το δημοψήφισμα (πλέον τα γέλια έχουν γίνει κλάμματα).

Παρεμπιπτόντως το δημοψήφισμα και το «ΟΧΙ» του κυρίαρχου λαού μας στοίχισαν περί τα 5 δις ευρώ σε νέα μέτρα και πόσα χρειάζονται ακόμη για να ξανανοίξουν τα αγαπημένα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε τα όσα είχε προτείνει ο Χαρδούβελης αλλά αυτός ήταν «κολλητός της Μέρκελ και του Σόϊμπλε και ήθελε το κακό μας». Θα μπορούσαμε να είχαμε δεχτεί την πρόταση Γιουνκέρ και να είχαμε αποφύγει την αγωνία, το άγχος, την κατακραυγή και τα μισά από όσα καλούμαστε να πληρώσουμε τώρα. Αλλά διαπραγματευτήκαμε. Με υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια. Και πετύχαμε περιφανή θρίαμβο.

Ο γέγονε γέγονε όμως. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα. Γιατί φυσικά δεν σωθήκαμε με το νέο μνημόνιο. Απλά πήραμε μια ανάσα. Και μια τελευταία ευκαιρία να αλλάξουμε –ως λαός πρωτίστως. Να πάψουμε να περιμένουμε τα πάντα από τους άλλους. Κανείς δεν μας χρωστάει –μόνο εμείς χρωστάμε και μάλιστα σε πολλούς.  Να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε. Σκληρά και συλλογικά. Για να αλλάξουμε το παρόν μας και το μέλλον των παιδιών μας. Ανεξάρτητα με το τι πιστεύει ο καθένας για τον Αλέξη Τσίπρα αυτή τη στιγμή συγκεντρώνει συμπάθεια από μεγάλο μέρος του κόσμου. Οι υποστηρικτές του είναι έτοιμοι να του συγχωρήσουν τα πάντα, ακόμη και το γεγονός ότι τους είπε τόσα ψέματα και έκανε το αντίθετο από όσα υποσχέθηκε.

Είναι λοιπόν σε θέση να εμπνεύσει και να ενώσει τον λαό ώστε να κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός; Ας το αποδείξει και ας περάσει στην ιστορία.