Ο χρήσιμος και προβληματικός κ. Τσίπρας
Γιατί είναι τόσο χρήσιμη η απίστευτη ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να λέει τερατώδη ψέματα; Απλό. Γιατί υπάρχουν εκείνοι που τα τρώνε.-Από τον Άρη Τερζόπουλο
Δεν θα μπορούσε βέβαια να μην μου αρέσει η χθεσινή συνέντευξη του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στον Νίκο Χατζηνικολάου. Είναι από εκείνες που παλιότερα στα περιοδικά θα τις πετούσαμε λέγοντας στον συντάκτη «Εσύ παιδί μου χαραμίζεσαι στην δημοσιογραφία, με τέτοιο ταλέντο στις δημόσιες σχέσεις». Ήταν μια συνέντευξη, ας το πούμε έτσι φιλική, που είχε σκοπό να δώσει στον Αλέξη Τσίπρα,την ευκαιρία να πει την δική του διασκεδαστική αφήγηση, που δεν έχει μεγάλη σχέση με την πραγματικότητα. Ήταν από εκείνες που ο συνεντευξιαζόμενος σου δίνει ένα σωρό ευκαιρίες να κάνεις εντυπωσιακή δημοσιογραφία, και εσύ δεν παίρνεις καμία. Σαν τον ποδοσφαιριστή που σου δίνει δέκα πέναλτι και τα πετάς όλα έξω. Αλλά οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται. Και ο Νίκος Χατζηνικολάου, δεν έκρυψε ποτέ την συμπάθειά του στον Αλέξη Τσίπρα, εδώ και αρκετό καιρό, με κορύφωση στις περσινές εκλογές, όπως και στα αναρίθμητα άρθρα του.
Εξ αιτίας όλων αυτών και πολλών άλλων, η χθεσινή συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα ήταν ιδιαίτερα διασκεδαστική, ιδίως για τον εξαιρετικό τρόπο που έχει να πετάει οποιαδήποτε απιθανότητα και σε κάποιο μέτρο να γίνεται και πιστευτός. Εξ άλλου γι αυτό είναι και ιδιαίτερα χρήσιμος ο Αλέξης. Το παρελθόν του στις καταλήψεις σε νεανική ηλικία, αλλά και οι ατέλειωτες καφενειακές συζητήσεις, στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται η αριστερή ιδεολογία, η οποία κινείται σ’ ένα σύμπαν παράλληλο, εκείνου του τύπου που δεν μπορούσε ούτε ο Αϊνστάιν να συλλάβει, τον έκαναν ιδανικό στο να απευθυνθεί στο ακροατήριο των ψηφοφόρων του και να τους πείσει σε τέτοιο βαθμό, που να κερδίσει επανειλημμένες εκλογικές αναμετρήσεις. Ήταν πολύ χρήσιμος ο Αλέξης, όπως και παλιότερα ήταν πολύ χρήσιμος ο Ανδρέας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε προκύψει γιατί έπρεπε να βρεθεί κάποιος να απορροφήσει το αριστερό-σοσιαλιστικό (έτσι το έλεγαν τότε) κύμα που μοιραία θα δημιουργούσε η πτώση της δικτατορίας. Και ο Αντρέας έπαιξε τον ρόλο του με τον καλύτερο τρόπο. Ο Αντρέας Β , ο Αλέξης δηλαδή, ήταν απαραίτητος για να απορροφήσει το αριστερό κύμα που θα δημιουργούσε η επιβολή των Μνημονίων από τους δανειστές, μετά από τριανταπέντε χρόνια άθλιας διακυβέρνησης από το Πασόκ και από την Νέα Δημοκρατία. Ήταν μια αναγκαιότητα ο Αλέξης. Και παραμένει, για κάποιο διάστημα τουλάχιστον ακόμα.
Η χθεσινή συνέντευξη είχε άπειρες μεγαλειώδεις στιγμές, που κάνουν πολύ δύσκολο το να διαλέξει κανείς την καλύτερη. Υπάρχουν πολλές ισάξιες καλύτερες, αλλά ίσως η καλυτερότερη ήταν εκείνη η απάντηση που έδωσε στην ερώτηση που του έκανε ο Χατζηνικολάου και βασιζόταν στο μήνυμα κάποιου ακροατή, που ρωτούσε τον Τσίπρα γιατί μετέτρεψε το «όχι» του στο δημοψήφισμα σε «ναι» και που τέλειωνε με την ερώτηση «γιατί ρε Αλέξη;». Με μεγάλη σοβαρότητα ο Αλέξη μας προέτρεψε να θυμηθούμε εκείνες τις δραματικές στιγμές, όπου κατά την γνώμη του κινδύνευε το πολίτευμα, συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε εξ αιτίας κάποιου τουίτερ του Τζήμερου(!) με το οποίο απειλούσε να καταλάβει το Μαξίμου. Ήταν μια πραγματικά κρίσιμη συγκυρία, την οποία ο Τσίπρας ξεπέρασε με το να βαφτίσει το «όχι» σε «ναι» και να εξουδετερώσει έτσι την στρατιά του Τζήμερου, την οποία αποτελούσε κυρίως ο ίδιος.
Εξαιρετική ήταν και η απάντηση που έδωσε σχετικά με τα μυστικά ραντεβού του με το Ψυχάρη, την οποία ξεπέρασε με το επιχείρημα ότι θα συναντούσε ακόμη και τον διάβολο αν χρειαζόταν, αλλά δεν θα πουλούσε ποτέ την ψυχή του, οπότε μπροστά σ’ αυτό το κατόρθωμα τι ήταν να συναντήσει τον Ψυχάρη και μάλιστα μυστικά και όπως είπε με τόλμη, γιατί να μην το συναντήσει μυστικά. Ναι. Γιατί όχι; Και γιατί να πουλήσει κανείς την ψυχή του, όταν υπάρχουν τόσα άλλα για πούλημα;
Είχε και πολλές άλλες τέτοιες στιγμές η συνέντευξη.
Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι όσα και να είναι τα κανάλια που θα προκύψουν τελικά, ο Όμιλος θα έχει οπωσδήποτε ένα.
Οι άνθρωποι σαν τον Αλέξη είναι πάντα χρήσιμοι, έστω κι αν είναι προβληματικοί σε σχέση με την πραγματικότητα. Όσο τερατώδη κι αν είναι κάποια ψέματα, πάντα έχουν το κοινό τους. Κάποιος πρέπει να τους σκεφτεί κι αυτούς. Οι σύμβουλοι που πρότειναν στον Αλέξη, ο Σωκράτης, αλλά και ο Γιώργος, έχουν ομολογουμένως κάνει πολύ καλή δουλειά. Το σωστό να λέγεται.
