Ο Ουρανός πάνω από την Αθήνα

Τελειώσαμε νωρίς σήμερα με τον Νίκο στο γραφείο και ώσπου να χρειαστεί να ξαναπιάσουμε δουλειά, είπαμε να κάνουμε μια βόλτα για έναν καφέ. Σκεφτόμασταν μια και τα κινητά τηλέφωνα είναι πια και πολύ καλές φωτογραφικές μηχανές, να κάνουμε κι ένα φωτογραφικό ρεπορτάζ με οτιδήποτε. Ο Νίκος είχε την ιδέα να πάμε για καφέ στην ταράτσα ενός ξενοδοχείου, που άνοιξε πρόσφατα στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Έτσι ξεκινήσαμε από την Κολοκοτρώνη που είναι τα γραφεία του Κλικ, προς τα εκεί. Στον δρόμο φωτογραφίζαμε διάφορα κτίρια που μας έκαναν για κάποιο θέμα που σκοπεύουμε να φτιάξουμε. Το κέντρο της Αθήνας, θυμίζει εικόνα από κάποιο κόμιξ. Μου αρέσει αυτό. Η Αθήνα γίνεται παρ` όλα τα προβλήματά της η πόλη του μέλλοντός της. Μετά από λίγο είχαμε φτάσει στον προορισμό μας και ανεβήκαμε στην ταράτσα , όπου βρίσκεται και το καφέ. Έτσι καθώς ο ήλιος ήταν ακόμη ψηλά, αλλά γέρνοντας λίγο δυτικά, δημιουργώντας και την καλύτερη φωτιστική συνθήκη, σ` αυτήν την σχετικά ζεστή μέρα του Νοεμβρίου, με κάποια αραιά σύννεφα να κάνουν νωχελικές βόλτες στον ουρανό και την Ακρόπολη να δεσπόζει ακριβώς μπροστά μας, το τοπίο έμοιαζε απλώς εξωπραγματικό.

 “Είναι ειδικό εφέ του ξενοδοχείου αυτό, ή απλώς συμβαίνει;” ρώτησα τον σερβιτόρο που με διαβεβαίωσε ότι το θέαμα ήταν αυθεντικό. Δεν υπήρχε λόγος να ψάξω για άλλο θέμα. Ήταν μάλλον η τυχερή μου μέρα και η καλύτερη επιβράβευση για το κλείσιμο της χθεσινής μέρας. Το πήρα σαν οιωνό και άρχισα να βγάζω φωτογραφίες αυτό που βλέπαμε. Όταν τελειώσαμε με το φαγητό μας-μας προξένησε μια μικρή πείνα το θέμα, συνεχίσαμε την βόλτα μας δυτικά από την Ακρόπολη, προς το Θησείο και μετά γυρίσαμε πίσω. Νομίζω ότι είμαι τυχερός που γεννήθηκα εδώ. Είναι δύσκολο να βγεις μια βόλτα για καφέ και να κινηθείς ζωντανός μέσα σ` αυτό το θέαμα. Ο Ουρανός πάνω από την Αθήνα, εξακολουθεί να φωτίζει…