Τζίνα Θανοπούλου | `Eχουμε ουσιαστικά ό,τι χρειαζόμαστε, όχι ό,τι «νομίζουμε» ότι χρειαζόμαστε.
Η εξαίρετη ψυχολόγος μιλά στη στήλη #βγαίνουμε_από_το_σπίτι του klik, για την εποχή μετά την καραντίνα εξαιτίας του κορωνοιού.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Covid-19. Ένας ιός που έχει στην κυριολεξία φέρει τα πάνω κάτω στις ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο. Μπορεί η ελληνική κυβέρνηση και οι Έλληνες επιστήμονες να διαχειρίστηκαν την πανδημία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα κρούσματα και οι θάνατοι στη χώρα μας να μειώθηκαν σημαντικά, όμως τίποτα δεν έχει ακόμα τελειώσει. Αυτό το επιβεβαιώνουν οι υγειονομικές βόμβες που εμφανίστηκαν πρόσφατα.
Ωστόσο, οι οικονομικές πιέσεις οδηγούν στην σταδιακή και με προφυλάξεις άρση των μέτρων. Κι έτσι κάποια στιγμή, θα βγούμε όλοι μας έξω. Σε προσωπικό επίπεδο, η φοβία είναι εκείνη που θα πρέπει να διαχειριστούμε, γιατί δυστυχώς τίποτα και κανείς ακόμα δεν μπορεί να τη βγάλει από το μυαλό και την ψυχή μας…
Από τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ξεκίνησε η σταδιακή και προσεκτική επάνοδος μας στην κάποια καινούργια “κανονικότητα”, καθώς πρέπει να διαφυλάξουμε αυτά που κερδίσαμε στις μέρες της καραντίνας, αποφεύγοντας τις τραγικές σκηνές που παρακολουθήσαμε στις μεγάλες χώρες της Δύσης.
Η στήλη #μένουμε_σπίτι του klik, αγαπήθηκε από τους αναγνώστες. Λίγο πριν την αυγή της νέας ζωής μετά την καραντίνα, ετοιμάσαμε μια νέα στήλη, #βγαίνουμε_από_το_σπίτι και φιλοξενούμε αξιόλογες προσωπικότητες από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους, να μας απαντήσουν σε τέσσερις ερωτήσεις.
Ας δούμε τί μας είπε η κα Τζίνα Θανοπούλου.
Τι θα κάνατε άνετα και τι θα φοβάστε να κάνετε τώρα που τελείωσε η καραντίνα και θα κυκλοφορούμε έξω ?
Η καραντίνα δεν θα λήξει απότομα, απόλυτα αλλά σταδιακά. Έτσι, από τα πρώτα πράγματα που θα κάνω άνετα θα είναι να βρεθώ έξω σε ένα δημόσιο χώρο, σε ένα αγαπημένο «καφέ – εστιατόριο», με το σύντροφο μου όπου θα μπορέσω να συνευρεθώ ελεύθερα, χωρίς απόλυτο περιορισμό στην εγγύτητα. Αντίστοιχα θα ήθελα να κάνω το ίδιο και με καλούς αγαπημένους φίλους, αλλά θα φοβόμουνα τις πιθανές συνέπειες. Θα ήθελα να μπορέσουμε να αγκαλιασθούμε, να φιληθούμε και να μοιρασθούμε ένα γεύμα με φίλους, γιατί πιστεύω στην θεραπευτική ενέργεια της φυσικής επαφής, που δίνουμε και παίρνουμε. Αλλά, δυστυχώς ακόμα αυτό δεν μπορεί να γίνει άνετα γιατί θα υπάρχει περιορισμός στο αριθμό των ατόμων ανά τραπέζι. Μου αρέσουν οι πιο μεγάλες παρέες και η ιδανική έξοδος θα περιελάμβανε περισσότερους φίλους μαζί. Άνετα επίσης θα ξεκινούσα τις διαλέξεις σε γονείς, ζευγάρια, παιδιά, εφήβους με τήρηση πάντως των κανόνων για αποφυγή έντονου συγχρωτισμού, κάτι που έκανα συχνά (σε εκπαιδευτικούς και πολιτιστικούς χώρους, σε πανεπιστήμια), που μου άρεσε πολύ και το στερήθηκα.
Τι θα σας λείψει από τις ημέρες της καραντίνας ?
Η αλήθεια είναι ότι στις ημέρες της καραντίνας εκτίμησα τον ελεύθερο χρόνο που είχα για περισυλλογή, διαλογισμό, διάβασμα, συγγραφική δουλειά, χωρίς τύψεις ότι αφαιρώ χρόνο πολύτιμο από τη δουλειά μου. Επίσης θα μου λείψει ο πιό ήρεμος, χαλαρωτικός και λιγότερο αγχωτικός καθημερινός ρυθμός της ζωής. Θα μου λείψει ο χρόνος που αφιέρωσα σε βόλτες στη φύση, να κάτσω στο κήπο και να ακούω τα τιτιβίσματα των πουλιών, να παρατηρώ τις λεπτομέρειες της φύσης, τις ακτίνες του ηλίου που φωτίζουν και τονίζουν τα χρώματα, χωρίς άγχος, χωρίς εσωτερική κριτική, ότι δεν παράγω κάτι χρήσιμο.
Στη #μένουμε_σπίτι, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που είπαν ότι ο εγκλεισμός ήταν μια ευκαιρία για εσωτερική ενδοσκόπηση, για να δούμε επιθυμίες και αλήθειες που πριν ίσως είχαμε βάλει στην άκρη. Εσάς, αυτή η περίοδος, σε τι σας ωφέλησε και σε τι σας ζημίωσε ?
Πιστεύω ότι ο εγκλεισμός ήταν μια ευκαιρία για εσωτερική ενδοσκόπηση, για περισυλλογή, για επανατοποθέτηση προτεραιοτήτων. Επίσης ήταν χρήσιμη περίοδος για τη δυνατότητα που είχα να αντιληφθώ αλήθειες και πολύτιμες μικρές στιγμές που είχα βάλει στην άκρη, όπως π.χ. μια βόλτα στην Ακρόπολη και στην Πλάκα. Έτσι εκτίμησα και άκουσα την ησυχία της πόλης λόγω της μειωμένης κίνησης ανθρώπων και αυτοκινήτων. Επίσης συνειδητοποίησα την σπατάλη ενέργειας από ανούσιες συνευρέσεις και συζητήσεις. Ανακάλυψα ότι ο χρόνος «να μην κάνεις θεωρητικά τίποτα» μπορεί να αποδειχθεί δημιουργικός με ένα ιδιαίτερο τρόπο. Αντίθετα όπως και στην πλειονότητα των ανθρώπων επηρεάσθηκε άμεσα η δουλειά μου, η οποία για να είναι αποτελεσματική βασίζεται κυρίως στην προσωπική επαφή με τα άτομα που επιζητούν συμβουλευτική και η οποία δεν μπορεί να αντικατασταθεί απόλυτα μόνο με τη χρήση Skype / Facetime, κλπ.
Ποιά πράγματα θα θέλαμε να αλλάξουμε και να κρατήσουμε στην καινούργια «κανονικότητα» σε σχέση με το παρελθόν ?
Με βάση όσα ανέφερα παραπάνω θα ήθελα να αλλάξω το παλιό αγχωτικό ρυθμό και νοοτροπία στην καθημερινότητα μου. Επίσης συνειδητοποίησα ότι πολλά υλικά αγαθά που θεωρούσα ότι τα έχω ανάγκη δεν ήταν τόσο απαραίτητα όσο νόμιζα. Συμπερασματικά έχουμε ουσιαστικά ό,τι χρειαζόμαστε, όχι ό,τι «νομίζουμε» ότι χρειαζόμαστε. Τελικά πιστεύω ότι υπάρχει ένα ανώτερο θεικό σχέδιο που μας προσφέρει κάθε στιγμή ότι πραγματικά χρειαζόμαστε, είτε σε ανθρώπους, είτε σε υλικά αγαθά, είτε σε επιτεύγματα και όχι ότι νομίζουμε εμείς και η κοινωνία «απαιτεί» ότι χρειαζόμαστε.
——————————————————————————————
Μπορείτε να δείτε τα πρόσωπα που φιλοξενήθηκαν στις δύο στήλες του klik :
