Μαρία Παναγοπούλου | Η προδοσία από κάποιον που εμπιστεύτηκες τυφλά σου στερεί το δικαίωμα της γαλήνης, σου απαγορεύει να αφεθείς ξανά σε μία αγκαλιά και να νιώσεις ασφάλεια.

Κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να αναφερθώ στη γραφή της Μαρίας Παναγοπούλου, χαίρομαι πραγματικά για διάφορους λόγους. Όχι μόνο γιατί καταφέρνει να αγγίξει με όμορφο τρόπο το συναίσθημα, ή γιατί τα βιβλία και τα κείμενά της έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά και γιατί έχει αυτά τα στοιχεία που κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητα για έναν συγγραφέα. Ήθος και σεβασμό στον αναγνώστη. 

Και τα τέσσερα μυθιστορήματά της τα διάβασα σε χρόνο dt. Μέσα σε μια νύχτα. Πώς άλλωστε θα μπορούσα να τα διαβάσω διακεκομμένα αφού  ήταν σαν να παρακολουθούσα μια καλά σκηνοθετημένη ταινία; Η Μαρία πετυχαίνει να βάλει τον αναγνώστη σε μια γλυκιά αγωνία για την εξέλιξη της υπόθεσης. Όσο προχωρούν τα κεφάλαια αναρωτιέται κανείς τι θα γίνει στο τέλος κι έτσι δεν καταλαβαίνεις πώς εκεί που μόλις είχες ξεκινήσει να το διαβάζεις, φτάνεις στην τελευταία του σελίδα. Αυτό συνέβη και στο πιο πρόσφατο μυθιστόρημά της “Ολική έκλειψη καρδιάς” από τον εκδοτικό οίκο Ψυχογιό. 

Το νέο της έργο λειτουργεί σαν μια χρονομηχανή στη δεκαετία του ‘80. Φαντάζομαι ότι για όσους θυμούνται εκείνη την εποχή, η Μαρία τους κάνει να νοσταλγούν τη μουσική, τη ντίσκο, τα νυχτερινά μαγαζιά, τη μόδα εκείνης της εποχής.  Όπως το θρυλικό beach bar party του Κηλαηδόνη στη Βουλιαγμένη. Όσο για τους νεότερους που δεν γνώρισαν εκείνη τη δεκαετία, τους δίνεται η ευκαιρία να τη γνωρίσουν μέσα από τις σελίδες της. Το βιβλίο της θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει σήριαλ ή ταινία. Ενώ το διάβαζα είχα μπει στη διαδικασία να σκέφτομαι ποιοι Έλληνες ηθοποιοί θα μπορούσαν να είναι οι πρωταγωνιστές του. Τόσο ζωντανή ήταν η αφήγησή της.  

Οι συζητήσεις με τη Μαρία Παναγοπούλου είναι πάντα απολαυστικές. 

Λένε ότι για να βγει μια καλή συνέντευξη πρέπει να είναι καλές οι ερωτήσεις ώστε να έχει ο συνεντευξιαζόμενος τη δυνατότητα να αναλύσει τις σκέψεις του πάνω σε ουσιαστικά θέματα που τον αφορούν. Η Μαρία σχολίασε για τις ερωτήσεις μου ότι:  ετοίμασα κάποιες καρτέλες με φράσεις του βιβλίου μου για να κάνει αναρτήσεις στα socia media. Από τις 89.060 λέξεις του βιβλίου, κατάφερες να εντοπίσεις τις ίδιες ατάκες με αυτές που ξεχώρισα κι εγώ…”

Δεν υπάρχει αμφιβολία, λοιπόν, ότι αξίζει να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί…

Η ολική έκλειψη καρδιάς λειτουργεί σαν μια χρονομηχανή στη δεκαετία του ‘80. Για τους νεότερους που δεν γνώρισαν εκείνη τη δεκαετία, τους δίνεται η ευκαιρία να τη γνωρίσουν μέσα από τις σελίδες σου. Τι αγάπησες περισσότερο από τότε και τι θα ήθελες ίσως να ξεχάσεις;

Τη λάτρεψα τη δεκαετία του ΄80 όσο τη ζούσα και την εκτίμησα ακόμη περισσότερο όταν τελείωσε. Αφού πρέπει να επιλέξω ένα στοιχείο που αγάπησα περισσότερο θα σου πω τη ρομαντικά αφελή αισιοδοξία που είχαμε οι άνθρωποι πως όλα θα πάνε καλύτερα. Το ίδιο ακριβώς στοιχείο θέλω και να ξεχάσω μερικές φορές, γιατί μας έκανε να τοποθετήσουμε αφύσικα ψηλά τον πήχη των προσδοκιών μας για το μέλλον.

Τι στάθηκε αφορμή για τη γραφή αυτού του βιβλίου ;

Ένα οικογενειακό ταξίδι στο Λονδίνο, το 2000. Την εποχή που η ανθρωπότητα ζούσε στον πυρετό του μιλένιουμ και η τεχνολογία έπαιρνε για τα καλά τα ηνία της ζωής μας. Σε εκείνο το ταξίδι, πήγαμε να παρακολουθήσουμε το μιούζικαλ FAME, που τη δεκαετία του ’80 προβαλλόταν με μεγάλη επιτυχία στην ελληνική τηλεόραση. Βγαίνοντας από το θέατρο, ένιωσα έντονη νοσταλγία και ανάγκη να αποτυπώσω στο χαρτί όλα εκείνα που έμοιαζαν ήδη τόσο μακρινά. Γεγονότα, νοοτροπίες, συμπεριφορές, μουσικές, ταινίες, ντυσίματα, χτενίσματα…

 «Η δεκαετία του ΄80 είναι τα νιάτα μου. Τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής μου» γράφεις στο εισαγωγικό σου σημείωμα. Τον τελευταίο χρόνο λόγω της πανδημίας βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση που δεν ξέρουμε που θα οδηγήσει και πότε θα τελειώσει. Σκέφτομαι πόσο διαφορετική είναι σήμερα οι συνθήκες για τη νεολαία σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως στο φλερτ- με τα social media να παίζουν κι αυτά τον κυρίαρχο ρόλο τους… Αν μπορούσες να επιλέξεις μια από τις δυο αυτές εποχές για το γιο σου, ποια  θα ήταν αυτή και γιατί;

Εξαιρετική ερώτηση! Θα επέλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη τη σημερινή εποχή για τον γιο μου, αν και σαφώς θα προτιμούσα να μην είχε προκύψει ποτέ η πανδημία. Τα ΄80s είχαν μια ακραία υπερβολή, που ξεκινούσε από τα συναισθήματα και έφτανε μέχρι τα ρούχα μας, και παράλληλα είχαν μια τρυφερή ψευδαίσθηση, η οποία σε βάθος χρόνου πληρώθηκε ακριβά από όλους εμάς που τη βιώσαμε. Το σήμερα είναι σκληρά γήινο και όλα έχουν διαστάσεις πιο κοντά στις πραγματικές τους, όμως θεωρώ πως είναι μια τεράστια πρόκληση να καταφέρεις μέσα σε αυτό το περιβάλλον να ερωτευτείς, να ονειρευτείς, να δημιουργήσεις, να πετύχεις.  

Εκτός από τον τίτλο του βιβλίου σου εμπνευσμένο από το ομώνυμο τραγούδι της Bonnie Tyler, Total Eclipse of the Heart, κάνεις αρκετές αναφορές από τη διεθνή μουσική σκηνή. Τα δύο δικά σου αγαπημένα τραγούδια εκείνης της περιόδου; 

Οι μουσικές των ΄80s είναι τόσο δυνατές που δυσκολεύτηκα πολύ να επιλέξω τα τραγούδια που θα συντρόφευαν τους ήρωές μου. Με μεγάλη δυσκολία θα επιλέξω δύο αγαπημένα μου: το Total Eclipse of the heart, που «χάρισε» στο βιβλίο μου τον τίτλο. και το Sweet Dreams των Eurythmics.

Η ηρωίδα του βιβλίου σου, η Αρετή λέει απτόητη στον άνδρα που έχει ερωτευτεί τυφλά: «σε ικετεύω, μείνε. Δεν υπάρχω χωρίς εσένα». Ένα σκηνικό που διαδραματίζεται μπροστά στους φίλους της. Γιατί πιστεύεις ότι μια γυναίκα οδηγείται σε τέτοιο σημείο αυτοταπείνωσης; Από αληθινό έρωτα ή από έλλειψη αυτοεκτίμησης;

Η Αρετή είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο και το βασικό χαρακτηριστικό της μέχρι και σήμερα που είναι πια 60 ετών, παραμένει η ανασφάλεια. Ένα υπέροχο πλάσμα, προικισμένη με σπάνια χαρίσματα, που ποτέ δεν πίστεψε στον εαυτό της. Ο άντρας τον οποίο ερωτεύτηκε τότε, ήταν ένας ακραία χειριστικός άνθρωπος που ήξερε καλά να της καλλιεργεί ενοχές, να τη μειώνει και να την κρατά συναισθηματικά αιχμάλωτη, για να ικανοποιεί τους στόχους του. Με αυτά τα δεδομένα η αυτοταπείνωση ήταν μονόδρομος, ειδικά τη δεκαετία του ΄80 που ο έρωτας μάς μεταμόρφωνε εύκολα σε drama queens. 

 «Η αυτοεκτίμηση δεν επιβάλλεται. Ή την κατακτάς μόνος σου ή ζεις χωρίς αυτήν» είναι μια φράση από το βιβλίο που θα ήθελα να σχολιάσεις.

Στο βιβλίο μου, οι φίλες της ηρωίδας προσπαθούν να την κάνουν να δει το αληθινό πρόσωπο του συντρόφου της και για να το καταφέρουν την πιέζουν να σεβαστεί τον ίδιο της τον εαυτό και να μην τον εξευτελίζει. Κάποια στιγμή ωστόσο, αντιλαμβάνονται πως η αυτοεκτίμηση δεν είναι κάτι που επιβάλλεται. Όσα «σύνελθε, δεν σου αξίζει αυτή η συμπεριφορά» κι αν μας πούνε οι άλλοι, τίποτα δε θα αλλάξει εάν εμείς οι ίδιοι δε εκτιμήσουμε τον εαυτό μας και δεν κατακτήσουμε τον αυτοσεβασμό.

 «Όποιος αγαπάει χαρίζει φτερά στο σύντροφο του και τον βοηθάει να πετάξει αντί να τον κρατάει εγωιστικά κολλημένο στο πλάι του. Πιστεύεις ότι μπορεί κανείς εύκολα να συναντήσει στη ζωή του έναν τέτοιο σύντροφο ή μια ανιδιοτελής αγάπη σαν κι αυτή προέρχεται κυρίως από τη μάνα προς το παιδί της;

Όλες οι σχέσεις εμπεριέχουν εγωισμό, ακόμη και αυτή που έχει μια μάνα με το παιδί της. Το να κρατάς όμως τον άλλον κολλημένο δίπλα σου, στερώντας του το δικαίωμα να πετάξει, ανήκει στο φάσμα της αρρωστημένης κτητικότητας και της ακραίας ανασφάλειας. Δυστυχώς έχω δει ακόμη και μητέρες να το κάνουν αυτό στα παιδιά τους, πάντα στο όνομα της αγάπης. Προσωπικά, την αγάπη την ταυτίζω με τα φτερά. Δεν είναι εύκολο να τη βρεις, αλλά είναι στο χέρι σου να μη συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο.

Πιστεύεις πως για ό,τι μας συμβαίνει ευθύνεται η μοίρα ή είναι απόρροια των δικών μας επιλογών;

Εδώ και 30 χρόνια μοιράζομαι τη ζωή μου με έναν άνθρωπο που η μοίρα του στέρησε και τους δύο γονείς, πριν κλείσει τα 5 του χρόνια. Το πιθανότερο είναι πως θα είχε καταλήξει στο ορφανοτροφείο αν, πάλι η μοίρα, δεν του έστελνε τον σπάνιο πατριό του, που δεν απέκτησε ποτέ δικά του παιδιά για να μεγαλώσει τον ίδιο. Ο σύζυγός μου θα μπορούσε να μείνει μοιρολατρικά προσκολλημένος στην ορφάνια του και να επιρρίψει κάθε μελλοντική αποτυχία του σε αυτήν ή να πιάσει τη ζωή από τα κέρατα και να την κατακτήσει. Επέλεξε το δεύτερο. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει».

«Μεγάλοι αλήτες τα ανεκπλήρωτα όνειρα» γράφεις στο βιβλίο σου και την στιγμή που διάβασα αυτή τη φράση σκέφτηκα αν άραγε έχεις εσύ κάποια ανεκπλήρωτα όνειρα και αν μπαίνεις καμιά φορά σε διαδικασία να τα σκέφτεσαι;

Υπάρχουν ανεκπλήρωτες σκέψεις μου, που τώρα πια, στα 51 μου χρόνια, συνειδητοποιώ πως δεν ήταν όνειρα. Ήταν σχέδια, που προφανώς δεν είχαν και τόση σημασία για εμένα και για τον λόγο αυτόν δεν τα κυνήγησα. Αν τα είχα ονειρευτεί, θα είχα τρέξει πίσω τους, έστω και με καθυστέρηση. Σού θυμίζω ότι το πρώτο μου βιβλίο εκδόθηκε όταν ήμουν 47 ετών. Μέχρι τότε έγραφα και γέμιζα συρτάρια και στικάκια με έργα που προορίζονταν μόνο για εμένα. 

«Ο έρωτας αναζωογονεί, δε μαραζώνει. Δίνει φτερά, δε φυλακίζει.», πολύ σωστά γράφεις και αναρωτιέμαι πώς θα μπορούσες να μεταπείσεις μια γυναίκα-θύμα που εμμένει δέσμια μιας καταστροφικής σχέσης.  

Δε μπορείς να τη μεταπείσεις. Για να γράψω την «Ολική έκλειψη καρδιάς», μίλησα με πολλές γυναίκες, πέρα από την πρωταγωνίστρια. Κάποιες ήταν θύματα, κάποιες άλλες ήταν φίλες ή συγγενείς θυμάτων καταστροφικών σχέσεων. Όλες ανεξαιρέτως συμφώνησαν πως υπάρχουν δύο τρόποι για να ξεφύγεις από μια αρρωστημένη σχέση: είτε να αντικρύσεις από μόνη σου την αλήθεια και να πεις «ως εδώ!» είτε να πιάσεις συναισθηματικό πάτο, να μηδενίσεις και να αρχίσεις από την αρχή. 

Μια χαρακτηριστική τακτική των χειριστικών ανθρώπων σε μια σχέση είναι να εμφανίζουν το αληθινό τους πρόσωπο αφότου το θύμα εξαρτάται πια από εκείνους… Ο έρωτας ωστόσο είναι τυφλός και συνήθως  δεν εμπεριέχει λογική. Πώς πιστεύεις ότι μπορεί κάποιος προστατέψει τον εαυτό του από μια τέτοια κατάσταση;

Οι χειριστικοί σύντροφοι είναι ένα θέμα με το οποίο έχω ασχοληθεί πολύ και στο προηγούμενο βιβλίο μου («Η πενθερά») και στην «Ολική έκλειψη καρδιάς». Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προστατευτείς από αυτούς, καθώς ξέρουν να επιλέγουν τους στόχους τους ώστε να μπορούν εύκολα να εκμεταλλευτούν τα τρωτά σημεία τους. Νομίζω ότι μόνο αν «δουλέψεις» πολύ με τον εαυτό σου για να τον θωρακίσεις απέναντι στους χειριστικούς ανθρώπους, μπορείς να αποφύγεις την ταλαιπωρία.

«Τα ψυχικά κενά ενώθηκαν σαν παζλ» γράφεις και αναρωτιέμαι τι θεωρείς ότι συνήθως έλκει σε ψυχικό επίπεδο δυο ανθρώπους. Τα κενά και οι αδυναμίες τους ή το φωτεινό κομμάτι της ψυχής τους;

Δύο άνθρωποι που μοιράζονται παρόμοια συναισθηματικά κενά ή δύο άνθρωποι που εκπέμπουν το ίδιο ψυχικό φως, μπορούν σίγουρα να νιώσουν έλξη. Θεωρώ ωστόσο ακόμη πιο δυνατή την έλξη ανάμεσα σε έναν άνθρωπο με ψυχικά κενά κι έναν που η ψυχή του είναι ολόφωτη. Αυτός ο συνδυασμός μπορεί να είναι πολύ γοητευτικός, όσο και επικίνδυνος. 

 «Σεβασμός στο γυναικείο κορμί» γράφεις και υπογράμμισα αυτήν την φράση γιατί σκέφτηκα πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος μας αν την λάμβαναν όλοι υπόψιν. Θα ήθελα να σχολιάσεις.

Ο σεβασμός στο γυναικείο κορμί θα έπρεπε να είναι αυτονόητος, όχι μόνο γιατί αυτό χάρισε σε όλους μας τη ζωή, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους. Αυτό που με θυμώνει και με στενοχωρεί είναι πως οι άντρες που δεν έμαθαν ποτέ να σέβονται τη γυναίκα και το σώμα της, στην πλειοψηφία τους ανατράφηκαν από μια άλλη γυναίκα. Οι θύτες της σωματικής κακοποίησης είναι όλο και συχνότερα άντρες της διπλανής πόρτας ή άτομα υπεράνω υποψίας και όχι άνθρωποι που ανήκουν στο κοινωνικό περιθώριο. Μεγάλωσαν σε οικογένειες, γαλουχήθηκαν από γυναίκες κι όμως κουβαλάνε μέσα τους τόσο σκοτάδι!

 «Η ομορφιά βρίσκει παντού τρόπο να επιβιώσει» μια από τις φράσεις που ξεχώρισα από το βιβλίο σου. Άραγε ακόμα και στη «λάσπη» μπορεί να βρει κανείς ομορφιά ;

Ναι, πιστεύω πως η ομορφιά υπάρχει παντού αλλά δεν είναι πάντα ορατή. Πρέπει να κάνεις κι εσύ μια προσπάθεια να την ανακαλύψεις, να τη δεις, να την εκτιμήσεις. Αν επιμείνεις να κοιτάς μόνο τη «λάσπη» τότε θα μείνεις με την εντύπωση πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο.

«Πώς γίνεται ξαφνικά να τις βάζουμε (φιλίες) σε δεύτερη μοίρα;»  Τι ρόλο έπαιξαν οι φιλίες για τη δική σου ζωή;

Καθοριστικό. Έχω φίλους ζωής, που ξέρω πως είναι πάντα εκεί για εμένα και προσπαθώ να κάνω κι εγώ το ίδιο γι αυτούς. Αναγνωρίζω πως αρκετές φορές τους έχω βάλει σε δεύτερη μοίρα, αλλά ποτέ για έναν έρωτα, όπως η ηρωίδα του βιβλίου μου. Ο λόγος είναι συχνά οι υποχρεώσεις της καθημερινότητας χωρίς να αποτελεί δικαιολογία αυτό. 

«Ίσως γιατί ξέρουμε ότι οι φίλοι βλέπουν κάθε γκόμενο στην πραγματική του διάσταση, χωρίς τα παραμορφωτικά γυαλιά του έρωτα. Και τρέμουμε στη σκέψη ότι κάποια στιγμή θα κάνουν κι εμάς να τον δούμε έτσι, διαλύοντας την ψευδαίσθηση.» Μεγάλη αλήθεια αυτός ο διάλογος. Βρέθηκες ποτέ σε αυτό το δίλημμα και αν ναι τότε ήσουν σε θέση να συνειδητοποιήσεις τι συνέβαινε ;

Στις σχέσεις μου είμαι απόλυτη, ξεροκέφαλη και δεν ακούω κανέναν. Αυτός είναι και ο λόγος που παντρεύτηκα μετά από μόλις έξι μήνες σχέσης με έναν άντρα που μας χώριζαν εκτός από πολλά χρόνια και εντελώς διαφορετικά βιώματα. Για εμένα δε μπορεί να υπάρξει έρωτας χωρίς θαυμασμό, αλλά για να κατακτήσει κάποιος τον θαυμασμό μου είχα πάντα πολύ υψηλά στάνταρντς και νομίζω πως αυτά με έσωσαν από τις «ψευδαισθήσεις». 

«Όταν ο έλεγχος γλιστράει από τα χέρια σου και κατρακυλάει στο γκρεμό, μην τρέχεις ξοπίσω του γιατί θα γκρεμιστείς μαζί του. Άσ` τον να χαθεί.» Πρέπει τελικά  να αφήνουμε καμιά φορά τις καταστάσεις να κυλήσουν από μόνες τους χωρίς να κάνουμε τίποτα;

Αυτή είναι μία φράση του βιβλίου μου την οποία την έγραψα κυρίως για να την ακούσω εγώ η ίδια και χαίρομαι που την ξεχώρισες. Αν και δεν καταφέρνω να το τηρώ πάντα, εκτιμώ πως υπάρχουν κάποιες καταστάσεις που δεν έχει νόημα να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε. Είναι αναπόφευκτο να καταλήξουν στον γκρεμό. Γιατί να τις ακολουθήσουμε μέχρι εκεί;

«Το μυστικό της ζωής : απλότητα» φιλοσόφησε η Βαρβάρα. Το δικό σου μυστικό ζωής;

Τη δεκαετία του ΄80, στον Πειραιά όπου μεγάλωσα και όπου διαδραματίζεται η ιστορία του βιβλίου μου, η απλότητα είχε «και πολλή φάση». Ένα από τα δικά μου «μυστικά» ζωής είναι ότι δε με αφορά τί λένε «οι άλλοι» για εμένα, καλό ή κακό. Δεν υπάρχουν «οι άλλοι», ασχολούμαι μόνο με τους ανθρώπους που έχουν κατακτήσει το σεβασμό και το ενδιαφέρον μου.   

«Να έχεις γύρω σου ανθρώπους που θα σε κάνουν να θέλεις να γίνεις καλύτερος, για να αξίζεις την αγάπη τους» συμβουλεύει μια μάνα το γιο της στο βιβλίο σου. Πόσο εύκολο πιστεύεις να συμβεί αυτό σε μια εποχή που εύκολα κλονίζεται η εμπιστοσύνη και σημαντικές αξίες χάνονται;

Στις ανθρώπινες σχέσεις τίποτα δεν είναι εύκολο. Θέλουν δουλειά, κόπο και αλήθεια για να χτιστούν και η εποχή μας δεν τις ευνοεί. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι άλλοθι για να πάψουμε να τις επιδιώκουμε. Οι άνθρωποι που έχουμε γύρω μας μπορούν να γίνουν οι καταλύτες για να βελτιώσουμε τους εαυτούς μας, όπως μπορούν να γίνουν και η καταστροφή μας. Είναι ζωτικής σημασίας η επιλογή του σωστού περιβάλλοντος.

 «Όποιος αναγκάστηκε να αφαιρέσει την ίδια τη βέρα με το όνομα του αγαπημένου του από το δάχτυλό του,  όποιος ένιωσε τη ροή του αίματος να παγώνει και την πανσέληνο της καρδιάς του να σκίαζεται από μια  ολική έκλειψη καρδιάς θα σας βεβαιώσει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η φλέβα της αγάπης υπάρχει». Τι είναι αγάπη για σένα;

Θα σου απαντήσω με τους ίδιους στίχους της Λίνας Δημοπούλου που είχα χρησιμοποιήσει και σε μια προηγούμενη συνέντευξή μας: “Πάντα η αγάπη θέλει δύο, δυο να γελούν στο ίδιο αστείο, δυο να ζεσταίνουνε το κρύο, δυο να μοιράζονται αμαρτία και θεό».

«Νομίζετε ότι εμείς οι γονείς γεννιόμαστε μεγάλοι; Ε λοιπόν σας πληροφορώ ότι πλανάστε πλάνην οικτράν. Ο έρωτας δε γνωρίζει από εποχές.» λέει η μάνα στην ηρωίδα του βιβλίου. Αυτό πιστεύεις το θυμούνται οι περισσότεροι γονείς όταν έχουν να αντιμετωπίσουν ένα δύσκολο, σοβαρό θέμα που αφορά στο παιδί τους ;

Το να μπεις στα παπούτσια του νεότερου εαυτού σου και να θυμηθείς ξανά τα λάθη που έκανες ή τις απογοητεύσεις που βίωσες, μπορεί να σε βοηθήσει να κατανοήσεις ένα σοβαρό θέμα που αντιμετωπίζει το παιδί σου. Παράλληλα όμως μπορεί να σε τρομάξει. Η ιδέα πως το παιδί σου θα νιώσει τον ίδιο πόνο, την ίδια ήττα που είχες βιώσει εσύ κάποτε, είναι δύσκολα διαχειρίσιμη οπότε συχνά επιλέγεις να ξεχνάς τι έκανες εσύ στην ηλικία του και να ντύνεσαι τον ρόλο του «κριτή» και «διδασκάλου». 

«Όσο καιρό μείναμε μαζί πάντα λέγαμε ένας τον άλλον κάτι λιγότερο από αυτό πραγματικά θέλαμε να πούμε» λέει η ηρωίδα σου και έχω την εντύπωση ότι δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που τα εκφράζει αυτό και συχνά τα οδηγεί σε χωρισμό ή σε μια συμβίωση από συνήθεια. Ποια η γνώμη σου;

Ζούμε στην εποχή της επικοινωνίας και τα ζευγάρια επικοινωνούν λιγότερο από ποτέ. Εκτιμώ πως πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στις σχέσεις. Το «λέμε κάτι λιγότερο από αυτό που θέλουμε να πούμε» και έχουμε την αξίωση να μαντέψει από μόνος του ο άλλος το υπόλοιπο, λειτουργεί σαν βραδυφλεγής βόμβα.  

« Η προδοσία  από κάποιον που εμπιστεύτηκες τυφλά είναι μια μορφή βιασμού.  Σου στερεί το δικαίωμα της γαλήνης, σου απαγορεύει να αφεθείς ξανά σε μία αγκαλιά και να νιώσεις ασφάλεια.». Θα ήθελα να αναπτύξεις αυτή τη διαπίστωση – κλειδί στο βιβλίο σου. 

Σε ευχαριστώ γι αυτήν την ερώτηση. Πράγματι πρόκειται για μια διαπίστωση-κλειδί του βιβλίου μου, η οποία προέκυψε από την επικοινωνία μου με τον αληθινό ήρωα του. Η προδοσία, ειδικά από κάποιον στον οποίο χαρίσαμε απλόχερα την εμπιστοσύνη μας, είναι μια μορφή βίας. Ο προδότης εισβάλλει στην ψυχή μας, σπέρνει μέσα της την αμφιβολία και μας καθιστά ψυχικά ανάπηρους να νιώσουμε γαλήνη στο μέλλον. Με τον τρόπο αυτό, καταδικάζει όχι μόνο εμάς αλλά και τους ανθρώπους που μας αγαπούν, σε μια αδιάκοπη αμφισβήτηση των συναισθημάτων τους.

«Καμιά έκλειψη δε διαρκεί για πάντα. Ο ήλιος,  η σελήνη,  το φως είναι πάντα οι νικητές της αναμέτρησης.» Και κάπως έτσι, ενθαρρύνεις τους αναγνώστες να έχουν στον ορίζοντα την ελπίδα και τις καλύτερες μέρες. Καθένας μας έχει μια κινητήρια δύναμη που μας βοηθάει να «σηκωθούμε». Η δική σου ποια είναι;

Οι δύο Κωνσταντίνοι της ζωής μου, ο γιος μου και ο άντρας μου, είναι η κινητήρια δύναμη και οι φάροι για να βρίσκω το φως, ακόμη κι όταν το σκοτάδι σκεπάζει τα πάντα γύρω μου.