Άννα Φρανκ: Αυτοί που έχουν θάρρος και πίστη δεν θα πάνε ποτέ χαμένοι.
Ένα 16χρονο κορίτσι, το πιο γνωστό θύμα του ολοκαυτώματος και το πιο διάσημο ημερολόγιο στον κόσμο. Η Άννα Φρανκ η οποία γεννήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1929-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Άννα Φρανκ…Το 16χρονο κορίτσι, η Γερμανίδα Εβραιοπούλα με το πιο διάσημο ημερολόγιο που γράφτηκε ποτέ. Τα συγκλονιστικά βιώματά της τα διηγείται ενώ κρύβεται μαζί με τους δικούς της και τέσσερις οικογενειακούς φίλους, σε ένα σπίτι στο Άμστερνταμ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής της Ολλανδίας.
Η Άννα έζησε από κοντά το ναζιστικό καθεστώς που της κόστισε τη ζωή. Μπορεί να έφυγε πολύ νέα -παιδί ακόμα- ωστόσο πέτυχε κάτι σπουδαίο. Να μας αφήσει σπουδαία κληρονομιά.
Πρόλαβε όμως, αυτά τα λίγα χρόνια της ζωής της, να μας αφήσει αξιόλογη κληρονομιά. Το ημερολόγιό της, όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα μας θυμίζει για πάντα το ανθρώπινο κόστος των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, διηγείται την προσωπική της ιστορία. Μας παρουσιάζει τις δύσκολες συνθήκες της καθημερινότητάς της. Μια δύσκολη ζωή που έπρεπε να ζήσει με περιορισμούς και να καταφέρει να επιβιώσει μέσα από απάνθρωπες εκείνες συνθήκες.
Το 1933, όταν οι Ναζί πήραν την εξουσία στη χώρα, η οικογένειά της μετακομίζει από τη Γερμανία στο Άμστερνταμ. Οι διώξεις των Εβραίων εντείνονται, τον Ιούλιο του 1942 η οικογένειά της αρχίζει να κρύβεται σε μυστικά δωμάτια του γραφείου του πατέρα της.
Δύο χρόνια αργότερα τους κατέδωσαν, και η οικογένεια οδηγείται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μετά από μακροχρόνια παραμονή στο γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς, η Άννα και η αδερφή της μεταφέρονται τελικά στο Μπέργκεν – Μπέλσεν. Εκεί, η μικρή κοπέλα δείχνει ασύγκριτο κουράγιο και καρτερικότητα. Αυτά τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς της, την κάνουν γνωστή.
Τον Φεβρουάριο του 1945, οι δύο αδελφές αρρωσταίνουν από τύφο και η Μαργκό Φρανκ πεθαίνει. Ο χαμός της αδερφής της συγκλονίζει την Άννα η οποία φεύγει από τη ζωή στις αρχές Μαρτίου της ίδιας χρονιάς.
Ο πατέρας της, Όττο, ήταν ο μόνος που κατάφερε να επιζήσει από την οικογένεια Φρανκ. Μόλις τελειώνει ο πόλεμος στον Άμστερνταμ, ανακαλύπτει το ημερολόγιο της κόρης του -ότι τουλάχιστον έχει περισωθεί. Καθώς θεωρεί ότι αποτελεί τη μοναδική μαρτυρία, για όλα όσα βίωσαν, προχωρά στην έκδοσή του αρχικά στην αγγλική γλώσσα. Ο τίτλος του: «The Diary of a Young Girl», κάνοντας την Άννα ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.
Το ημερολόγιο -δώρο στην Άννα για τα 13α γενέθλιά της- περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις την 1η Αυγούστου του 1944. Ήταν και η τελευταία μέρα που έγραψε σε αυτό. Γράφτηκε στα ολλανδικά και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.. Θεωρείται ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου το οποίο διασκευάστηκε για τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη, το θέατρο και την όπερα.
Ωστόσο, πρέπει να αναφερθεί ότι δεν ήταν λίγοι οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, οι οποίοι επέκριναν το Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Ανάμεσά τους ο Ρομπέρ Φωρισσόν και ο Ντέιβιντ Ίρβινγκ.
Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από το πιο διάσημο ημερολόγιο στον κόσμο…
Αυτοί που έχουν θάρρος και πίστη δεν θα πάνε ποτέ χαμένοι.
(από το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ, όταν κρυβόταν από τους Ναζί)
Οι γονείς μπορούν μόνο να δώσουν καλές συμβουλές και να δείξουν το σωστό δρόμο, αλλά η τελική διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου βρίσκεται στα δικά του χέρια.
Κανένας δεν έγινε ποτέ φτωχός δίνοντας.
Όποιος είναι ευτυχισμένος θα κάνει και άλλους ευτυχισμένους.
“… συχνά έχω ανάγκη παρηγοριάς·πολύ συχνά μου λείπει η δύναμη, ό,τι κάνω δεν είναι αρκετό και δεν αποτελειώνω τίποτε. Δεν το αγνοώ· προσπαθώ να διορθωθώ, και κάθε μέρα χρειάζεται να ξαναρχίσω από την αρχή. Ωστόσο, δεν είμαι πια μωρό και η χαϊδεμένη μικρούλα που γελάνε καλοσυνάτα μαζί της σε κάθε περίπτωση. Έχω το ιδανικό μου, έχω μάλιστα πολλά ιδανικά· έχω τις ιδέες μου και τα σχέδιά μου, μόλο που δεν μπορώ ακόμη να τα εκφράσω…”
“Είναι εντελώς αδύνατον για μένα το χτίσω τη ζωή μου πάνω στο χάος, στη θλίψη και στο θάνατο…”
ΆνναΦρανκ, 15 Ιουλίου1944
Νιώθω τον πόνο εκατομμυρίων ανθρώπων. Κι όμως, όταν κοιτάζω τον ουρανό, νιώθω μέσα μου πως όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο, πως αυτή η σκληρότητα θα τελειώσει, πως η ειρήνη και η γαλήνη θα επιστρέψουν και πάλι…
““Τετάρτη 3 Μαρτίου 1944”
“Είναι μια φοβερή εποχή. Γύρω λυσσομανάει ο πόλεμος και κανένας δεν ξέρει αν είναι ζωντανός την άλλη μέρα. Θυμάμαι που ζούσαμε όλοι μαζί στην πόλη και περιμέναμε απο στιγμή σε στιγμή να την αδειάσουν για να φύγουμε. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες κανονιές και πυροβολισμούς και τις νύχτες μυστηριώδης ήχοι έρχονταν από τα βάθη. Αυτό συνεχίστηκε έτσι καμιά βδομάδα, ώσπου ένα βράδυ μας σκέπασε μια νύχτα που κρατάει ακόμη και σήμερα.”
Η Άννα ήθελε τόσο πολύ να βγει έξω και να τρέξει ελεύθερη, να παίξει μαζί με τα άλλα παιδιά, να χαρεί την ανεμελιά της ηλικίας της, να ζήσει τις απλές χαρές της ζωής. Τον ήλιο, το πράσινο στους λόφους την άνοιξη, να περπατήσει στη βροχή το φθινόπωρο χωρίς να φοβάται ότι θα τη συλλάβουν λόγω της καταγωγής της. Ένα κορίτσι που αγγίζει την καρδιά όλων όσων διαβάσουν την ιστορία της…
