Dakota Johnson: Η γυναίκα που έκανε το «δεν προσπαθώ πολύ» ολόκληρη προσωπικότητα

Υπάρχει μια σκηνή που, χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να ακολουθεί την Dakota Johnson περισσότερο από πολλές ταινίες της. Είναι Νοέμβριος του 2019 και κάθεται απέναντι από την Ellen DeGeneres. Η παρουσιάστρια λέει ότι δεν είχε προσκληθεί στο πάρτι γενεθλίων της. Η Johnson την κοιτάζει και απαντά, σχεδόν ατάραχη: «Actually, no, that’s not the truth, Ellen».

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

Μερικά δευτερόλεπτα τηλεόρασης ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν ένα από εκείνα τα αποσπάσματα που το internet αρνείται να ξεχάσει.

Δεν ήταν τόσο το τι είπε όσο ο τρόπος.

Δεν υπήρξε θεατρική αντιπαράθεση, θυμός ή προσπάθεια να κερδίσει το κοινό. Υπήρξε απλώς μια γυναίκα που δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να παίξει τον ρόλο της ευγενικής celebrity όταν θεωρούσε ότι κάτι που ειπώθηκε δεν ήταν ακριβές.

Και ίσως εκεί, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, βρίσκεται ολόκληρη η γοητεία της Dakota Johnson.

Στην απόσταση ανάμεσα σε αυτό που περιμένουμε να κάνει μια star και σε αυτό που τελικά κάνει.

Μεγαλώνοντας μέσα στο Hollywood χωρίς να μοιάζει εντυπωσιασμένη από αυτό

Θεωρητικά, η Dakota Johnson θα έπρεπε να είναι η απόλυτη Hollywood insider.

Κόρη των ηθοποιών Melanie Griffith και Don Johnson, εγγονή της Tippi Hedren, μεγάλωσε σε έναν κόσμο στον οποίο τα κινηματογραφικά πλατό, οι premieres και οι διάσημοι άνθρωποι δεν αποτελούσαν κάτι εξωτικό. Ήταν οικογενειακό περιβάλλον.

Αυτό πιθανότατα εξηγεί ένα μέρος της ιδιαίτερης σχέσης της με τη διασημότητα.

Δεν μοιάζει να τη βλέπει ως μαγικό προορισμό επειδή δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά ξένος κόσμος για εκείνη.

Και αυτή η εξοικείωση μπορεί να δημιουργήσει κάτι πολύ ελκυστικό: την απουσία δέους απέναντι στο ίδιο το Hollywood.

Όταν κάποιος μεγαλώνει κοιτάζοντας τη μηχανή που κατασκευάζει stars από την εσωτερική πλευρά, ίσως είναι δυσκολότερο να πιστέψει απόλυτα στον μύθο της.

Το παράδοξο του Fifty Shades

Η μεγάλη παγκόσμια αναγνωρισιμότητα ήρθε το 2015 με το Fifty Shades of Grey.

Η Anastasia Steele θα μπορούσε εύκολα να είχε γίνει φυλακή.

Ένα franchise τεράστιας εμπορικής επιτυχίας, μια ηρωίδα ταυτισμένη με συγκεκριμένο είδος σεξουαλικότητας και μια εικόνα που θα μπορούσε να καταπιεί την ηθοποιό που την υποδυόταν.

Όμως η Johnson έκανε κάτι ενδιαφέρον μετά.

Δεν προσπάθησε απεγνωσμένα να αποδείξει ότι είναι «σοβαρή ηθοποιός» αποκηρύσσοντας την επιτυχία που την έκανε διάσημη. Αντίθετα, άρχισε να επιλέγει ρόλους που σταδιακά διεύρυναν την εικόνα της, από το A Bigger Splash και το Suspiria μέχρι το The Lost Daughter και μικρότερες, περισσότερο ιδιοσυγκρασιακές παραγωγές.

Η πορεία δεν μοιάζει με εκείνη μιας ηθοποιού που θέλει κάθε επόμενη ταινία να είναι μεγαλύτερη από την προηγούμενη.

Μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να αποκτήσει τον έλεγχο της αφήγησής της.

Και αυτό είναι σημαντικό.

Γιατί η πραγματική δύναμη στο Hollywood δεν είναι απαραίτητα να βρίσκεσαι συνεχώς στο μεγαλύτερο project.

Είναι να μπορείς κάποια στιγμή να αποφασίζεις ποιο project θέλεις.

Η τέχνη του να μη φαίνεσαι media-trained

Στην εποχή των social media, σχεδόν όλοι οι διάσημοι γνωρίζουν τι πρέπει να πουν.

Οι απαντήσεις έχουν συχνά την τέλεια θερμοκρασία. Αρκετά προσωπικές ώστε να δημιουργούν intimacy, αλλά όχι τόσο προσωπικές ώστε να δημιουργούν πρόβλημα. Αρκετά αυθόρμητες ώστε να φαίνονται αληθινές, αλλά αρκετά προσεκτικές ώστε να μην προκαλούν headline.

Η Dakota Johnson έχει μια περίεργη ικανότητα να μοιάζει σαν να έχει ξεχάσει ότι υπάρχει αυτός ο μηχανισμός.

Οι παύσεις της είναι λίγο μεγαλύτερες.

Οι απαντήσεις της μερικές φορές λίγο πιο στεγνές.

Το χιούμορ της συχνά δεν συνοδεύεται από την ανάγκη να εξηγήσει ότι έκανε αστείο.

Αυτό δημιουργεί την εντύπωση αυθεντικότητας, ακόμη κι αν φυσικά κανείς που βρίσκεται για χρόνια στο Hollywood δεν είναι πραγματικά ανεπηρέαστος από τους μηχανισμούς της δημοσιότητας.

Και εδώ βρίσκεται κάτι πολύ σύγχρονο.

Έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε από ανθρώπους που μοιάζουν υπερβολικά εκπαιδευμένοι να είναι συμπαθείς.

Η ατέλεια έγινε πιο ενδιαφέρουσα από το polish.

Η γοητεία του «δεν προσπαθώ»

Το ίδιο συμβαίνει και με το στιλ της.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία γυναίκας που δείχνει καλοντυμένη χωρίς να φαίνεται ότι η ημέρα της οργανώθηκε γύρω από το outfit.

Η Johnson έχει κάνει αυτή την αισθητική σχεδόν προσωπική υπογραφή.

Ένα τζιν, loafers, ένα oversized σακάκι, ένα απλό T-shirt, ένα slip dress, ένα μαύρο φόρεμα, μαλλιά που δεν δείχνουν υπερβολικά «φτιαγμένα».

Και φυσικά οι αφέλειες.

Ακόμη και στις επίσημες εμφανίσεις της, υπάρχει συχνά κάτι χαλαρό στην εικόνα.

Δεν πρόκειται, φυσικά, για πραγματική απουσία προσπάθειας. Το effortless style είναι ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που μπορεί να κατασκευάσει η μόδα.

Για να δείχνεις ότι δεν προσπάθησες, κάποιος συνήθως προσπάθησε πολύ.

Αλλά το αποτέλεσμα έχει σημασία.

Η εποχή του oversharing και η γυναίκα που κρατά κάτι πίσω

Η Johnson είναι επίσης ενδιαφέρουσα επειδή έγινε star σε μια περίοδο κατά την οποία οι celebrities καλούνται να προσφέρουν συνεχώς πρόσβαση.

Το κοινό δεν θέλει πια μόνο την ταινία.

Θέλει το σπίτι, τη skincare routine, το ψυγείο, τη σχέση, τις διακοπές, το πρωινό, το άγχος, τα προσωπικά μηνύματα.

Η διασημότητα έχει μετατραπεί σε μια παράξενη συμφωνία: σου δίνουμε προσοχή και σε αντάλλαγμα μας δίνεις πρόσβαση.

Η Dakota Johnson μοιάζει να διατηρεί ένα μέρος του εαυτού της έξω από αυτή τη συμφωνία.

Και αυτό την κάνει περισσότερο, όχι λιγότερο, ενδιαφέρουσα.

Γιατί το μυστήριο αποκτά ξανά αξία ακριβώς όταν όλοι αποκαλύπτουν τα πάντα.

Όταν η αδιαφορία γίνεται status

Υπάρχει, βέβαια, μια μεγαλύτερη πολιτισμική ιστορία εδώ.

Για χρόνια το celebrity culture βασιζόταν στην προσπάθεια. Στο μεγάλο entrance, στο τέλειο σώμα, στην τέλεια απάντηση, στην προσεκτικά κατασκευασμένη δημόσια εικόνα.

Σήμερα η υπερβολική προσπάθεια μπορεί να θεωρηθεί σχεδόν αντιαισθητική.

Θέλουμε το ακριβό ρούχο να φαίνεται απλό. Το τέλειο σπίτι να μοιάζει lived-in. Την όμορφη γυναίκα να μοιάζει σαν να μην πέρασε δύο ώρες μπροστά στον καθρέφτη.

Το ίδιο συμβαίνει με την προσωπικότητα.

Η υπερβολική ανάγκη να αρέσουμε μπορεί να έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η Johnson έχει βρεθεί, ίσως χωρίς να το σχεδιάσει πλήρως, στην ιδανική πλευρά αυτής της αλλαγής.

Δεν μοιάζει να ρωτά συνεχώς το κοινό: «Με συμπαθείτε;»

Και αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν χρειάζεται την απάντηση.

Το πραγματικό privilege είναι να μη χρειάζεται να αποδείξεις ποιος είσαι

Υπάρχει φυσικά και μια άλλη πλευρά που δεν πρέπει να αγνοείται.

Το effortless είναι ευκολότερο όταν έχεις ήδη πρόσβαση.

Η Johnson γεννήθηκε μέσα σε μια από τις πιο γνωστές οικογένειες του Hollywood. Είχε πολιτισμικό κεφάλαιο, γνωριμίες και εξοικείωση με έναν κόσμο στον οποίο άλλοι παλεύουν χρόνια για να μπουν.

Αυτό δεν ακυρώνει το ταλέντο ή τις επιλογές της.

Αλλά εξηγεί γιατί η αφήγηση του «δεν προσπαθώ» χρειάζεται πάντα μια μικρή υποσημείωση.

Μερικές φορές το να φαίνεσαι ότι δεν προσπαθείς είναι και προνόμιο.

Γιατί τελικά μας ενδιαφέρει τόσο;

Ίσως επειδή η Dakota Johnson αντιπροσωπεύει κάτι που πολλοί θα ήθελαν να καταφέρουν στην πραγματική ζωή.

Να είμαστε παρόντες χωρίς να διεκδικούμε συνεχώς την προσοχή.

Να είμαστε ελκυστικοί χωρίς να ζητάμε επιβεβαίωση.

Να λέμε κάτι χωρίς να το εξηγούμε δέκα φορές.

Να μη νιώθουμε την ανάγκη να διορθώσουμε κάθε εντύπωση που έχουν οι άλλοι για εμάς.

Σε μια εποχή που μας εκπαιδεύει να παρουσιάζουμε συνεχώς τον εαυτό μας, υπάρχει κάτι σχεδόν πολυτελές στον άνθρωπο που αφήνει κάποια πράγματα ανεξήγητα.