Σφαγή του Μονάχου | Ο πυροβολισμός της Ολυμπιακής Ιδέας που συγκλόνισε τον πλανήτη
45 χρόνια πριν, στις 5 Σεπτεμβρίου του 1972, η Ιδέα δέχεται σφαίρες στην καρδιά. Μια μέρα που κάνενας δεν μπορεί να ξεχάσει. Ό,τι όμως και να συνέβη, ο θεσμός των Ολυμπιακών αγώνων, δεν θα πεθάνει ποτέ...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
`Ηταν χαράματα, 5ης Σεπτεμβρίου του 1972. Μια τρομοκρατική ενέργεια συγκλονίζει τον πλανήτη. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να μην σοκάρει όλον τον κόσμο ο “πυροβολισμός” της Ολυμπιακής Ιδέας.
Η νύχτα δεν έχει ακόμα εγκαταλείψει το Μόναχο, όταν Παλαιστίνιοι τρομοκράτες της οργάνωσης “Μαύρος Σεπτέμβρης”, σκαρφαλώνουν το φράχτη της περιβόλου, εισβάλλοντας στο ολυμπιακό χωριό.
Αυτή ήταν και η αρχή της αντίστροφης μέτρησης του δράματος. Μπαίνουν στους ξενώνες που φιλοξενούν τους αθλητές του Ισραήλ, σκοτώνουν δύο που προσπάθησαν να αντισταθούν και συλλαμβάνουν άλλους 11 σαν ομήρους. Δεν ήταν μόνο το σοκ της τρομοκρατικής ενέργειας που συγκλόνισε, αλλά το χτύπημα στο θεσμό. Οι διαπραγματεύσεις διήρκησαν 20 ολόκληρες ώρες, αλλά στο αεροδρόμιο κοντινής κωμόπολης όπου όλοι μεταφέρονται, γίνεται μακελειό… Η απαγωγή έληξε με αποτυχημένη επέμβαση της γερμανικής αστυνομίας, κατά την οποία σκοτώθηκαν εννέα αθλητές, ένας αστυνομικός και πέντε από τους απαγωγείς. Μαζί με τους δυο αθλητές που είχαν δολοφονηθεί νωρίτερα, ο τελικός απολογισμός έφτασε τους 17 νεκρούς.
Ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί τα γεγονότα, η σημαία κυματίζει μεσίστια… Οι Ολυμπιακοί αγώνες, όμως, δεν πεθαίνουν… Συνεχίζουν κανονικά στο Μόναχο, ακόμα και με το βαρύ κλίμα που επικρατούσε…
Η ανάδειξη κορυφαίων αθλητών και αθλητριών ως μορφές των αγώνων, βοηθά να ξεχαστούν ΄κάπως όλα όσα δυσάρεστα έχουν διαδραματιστεί.
Εύλογο είναι, το ερώτημα: πώς έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα; Δεν είχαν ληφθεί τα σωστά μέτρα ασφαλείας;
Eίναι γνωστό ότι η Ολυμπιακή Επιτροπή της Δυτικής Γερμανίας είχε καταφέρει να δημιουργήσει μία φιλική ατμόσφαιρα στο Ολυμπιακό Χωριό του Μονάχου. Σκοπός ήταν να διαγραφούν οι μνήμες της στρατοκρατικής εικόνας της Γερμανίας στον πόλεμο – πιο συγκεκριμένα κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο οι οποίοι είχαν γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον Αδόλφο Χίτλερ, για προπαγανδιστικούς λόγους.
Το documentaire “One Day in September” αναφέρει ότι η ασφάλεια στο χωριό των αθλητών ήταν σκοπίμως χαλαρή. Δεν ήταν λίγες οι φορές, μάλιστα, που οι αθλητές έρχονταν ή έφευγαν από το Χωριό χωρίς να προσκομίζουν την απαραίτητη ταυτότητα. Κάποιοι αθλητές, δε, παρέκαμπταν τα σημεία ελέγχου της ασφάλειας, σκαρφαλώνοντας πάνω από τους φράχτες που περιέβαλλαν το Χωριό.
Ο αρχηγός της Ισραηλινής αποστολής, Σμούελ Λάλκιν, είχε ανησυχήσει από την απουσία ένοπλου προσωπικού πριν ακόμα η ομάδα του καταφτάσει στο Μόναχο. Σε συνέντευξή του σε δημοσιογράφους είπε αργότερα ότι είχε εκφράσει την ανησυχία του στις αρμόδιες αρχές σχετικά με τα καταλύματα της αποστολής. Ωστόσο, οι Γερμανικές αρχές, τον διαβεβαίωσαν ότι θα παρείχαν επιπλέον ασφάλεια στην αποστολή του Ισραήλ. Βέβαια, ο Λάλκιν διατηρούσε τις επιφυλάξεις του για το αν αυτά τα επιπλέον μέτρα είχαν ληφθεί ποτέ.
Το σίγουρο είναι ότι η “Σφαγή του Μονάχου”, η μέρα που έριξαν σφαίρες στην καρδιά της Ιδέας, δεν θα ξεχαστεί ποτέ…
