Υπάρχει ένα πράγμα που μια γυναίκα δεν πρέπει να αποκαλύπτει ποτέ: το άρωμά της

Υπάρχει μια ερώτηση που μου άρεσε πάντα να μην απαντώ.

ΕΡΧΕΣΑΙ ΣΥΧΝΑ ΕΔΩ;

ΠΡΟΣΘΗΚΗ ΣΤΗ GOOGLE

«Τι άρωμα φοράς;»

Συνήθως είναι κομπλιμέντο. Και από τα ωραιότερα, μάλιστα, γιατί σημαίνει ότι κάποιος πρόσεξε κάτι πάνω σου που δεν φαίνεται. Κάτι που δεν διάλεξες για να φωτογραφηθεί, δεν υπάρχει σε μια ετικέτα πάνω στο ρούχο σου και δεν μπορεί να εντοπιστεί κοιτάζοντας προσεκτικά μια φωτογραφία.

Κι όμως, ίσως ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να απαντάς.

Όχι από αγένεια. Ούτε επειδή χρειάζεται να μετατρέψουμε κάθε μικρή λεπτομέρεια της ζωής μας σε παιχνίδι μυστηρίου.

Αλλά επειδή πιστεύω πως κάθε γυναίκα δικαιούται να έχει τουλάχιστον ένα μυστικό που δεν εξηγεί.

Και θα διάλεγα το άρωμά της.

Ζούμε στην εποχή που όλα έχουν όνομα

Σήμερα ξέρουμε σχεδόν τα πάντα ο ένας για τον άλλον. Ξέρουμε πού πήγε κάποιος διακοπές, πού ήπιε καφέ την Κυριακή, ποιο ξενοδοχείο διάλεξε, ποια κρέμα χρησιμοποιεί πριν κοιμηθεί, τι υπάρχει μέσα στην τσάντα του, ποιο serum βάζει στο πρόσωπό του, ποιο βιβλίο διαβάζει, ποιο κραγιόν φοράει.

Αν μας αρέσει ένα φόρεμα, ρωτάμε από πού είναι.

Αν μας αρέσει ένα εστιατόριο, αποθηκεύουμε αμέσως την τοποθεσία.

Αν δούμε ένα ωραίο ζευγάρι παπούτσια, σε λίγα δευτερόλεπτα μπορούμε να μάθουμε το brand, το μοντέλο, την τιμή και αν υπάρχει διαθέσιμο στο νούμερό μας.

Έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ να έχουμε πρόσβαση σε όλα, ώστε σχεδόν μας ενοχλεί όταν κάτι δεν συνοδεύεται από πληροφορία.

Ίσως όμως εκεί να βρίσκεται ένα κομμάτι της γοητείας που χάσαμε.

Στο να μη γνωρίζουμε. Στο να μη μπορούμε να αναζητήσουμε κάτι αμέσως.

Στο να υπάρχει μια λεπτομέρεια πάνω σε έναν άνθρωπο που δεν μετατρέπεται σε link.

Το άρωμα μπορεί να είναι αυτή η λεπτομέρεια.

Γιατί το άρωμα δεν είναι αξεσουάρ

Ένα φόρεμα το βλέπεις.

Ένα κόσμημα το παρατηρείς.

Ένα ζευγάρι παπούτσια μπορείς να το αναγνωρίσεις από μακριά.

Το άρωμα όμως έχει μια παράξενη ιδιότητα: για να το αντιληφθείς πρέπει να πλησιάσεις.

Και ίσως αυτό να είναι που το κάνει τόσο διαφορετικό.

Δεν απευθύνεται σε ολόκληρο το δωμάτιο. Αν είναι σωστά φορεμένο, υπάρχει μόνο μέσα σε μια μικρή ακτίνα γύρω σου. Κάποιος πρέπει να καθίσει δίπλα σου, να σκύψει για να σου μιλήσει, να σε αγκαλιάσει, να περάσει αρκετά κοντά σου.

Το άρωμα είναι σχεδόν προσωπικός χώρος.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να ξέρουν όλοι τι είναι.

Γιατί τη στιγμή που λες το όνομά του, κάτι αλλάζει.

Μέχρι τότε ήταν μια αίσθηση.

Ξαφνικά γίνεται προϊόν.

Μέχρι τότε ήταν «η μυρωδιά σου».

Ξαφνικά γίνεται ένα μπουκάλι που μπορεί κάποιος να παραγγείλει μέχρι το βράδυ.

Και δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα μου φαινόταν κρίμα.

Η μυρωδιά είναι ο πιο παράξενος τρόπος που θυμόμαστε

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουμε χρόνια να δούμε και πιστεύουμε ότι έχουμε ξεχάσει.

Και μετά συμβαίνει κάτι σχεδόν παράλογο.

Μπαίνουμε σε ένα ασανσέρ, περπατάμε σε έναν δρόμο, καθόμαστε δίπλα σε κάποιον σε ένα αεροπλάνο και ξαφνικά υπάρχει στον αέρα μια γνώριμη μυρωδιά.

Για ένα δευτερόλεπτο επιστρέφουν όλα.

Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ένα παλτό, ένα βράδυ, ένας λαιμός ή μια αγκαλιά μπορούν να μετατραπούν σε ολόκληρη ανάμνηση μέσα από ένα άρωμα.

Ένας άνθρωπος που δεν βρίσκεται πια εκεί.

Η όσφρηση έχει αυτή την παράξενη εξουσία πάνω στη μνήμη. Μπορεί να ανοίξει μια πόρτα που δεν γνωρίζαμε καν ότι είχαμε αφήσει κλειστή.

Και ίσως γι’ αυτό ένα άρωμα που φοράμε για πολύ καιρό παύει κάποια στιγμή να ανήκει στον οίκο που το δημιούργησε.

Ανήκει σε εμάς.

Οι άνθρωποι που μας γνωρίζουν δεν σκέφτονται πια το όνομά του. Το συνδέουν με την παρουσία μας.

Και τότε έχει συμβεί το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε ένα άρωμα:

έχει χάσει την εμπορική του ταυτότητα και έχει αποκτήσει ανθρώπινη.

Μια γυναίκα δεν χρειάζεται να εξηγείται ολόκληρη

Υπάρχει κάτι που βρίσκω πολύ γοητευτικό στις γυναίκες που δεν αισθάνονται την ανάγκη να εξηγούν κάθε λεπτομέρεια του εαυτού τους.

Δεν εννοώ εκείνες που κατασκευάζουν επίτηδες ένα μυστήριο γύρω τους. Αυτό συνήθως φαίνεται και, όταν το μυστήριο είναι επιτηδευμένο, παύει να είναι μυστήριο.

Εννοώ τις γυναίκες που έχουν έναν μικρό, ήσυχο ιδιωτικό κόσμο.

Δεν σου λένε τα πάντα. Δεν ανεβάζουν τα πάντα.

Δεν αισθάνονται ότι κάθε ωραίο πράγμα που ανακάλυψαν πρέπει να γίνει recommendation.

Υπάρχουν μέρη που αγαπούν και δεν τα κάνουν location tag. Υπάρχουν συνήθειες που δεν γίνονται περιεχόμενο. Υπάρχουν αναμνήσεις χωρίς φωτογραφίες.

Και υπάρχει ίσως ένα άρωμα χωρίς όνομα.

Γιατί η γοητεία δεν ήταν ποτέ μόνο όσα δείχνουμε.

Ήταν πάντα και όσα αφήνουμε τον άλλον να φανταστεί.

«Μα ποιο είναι;»

Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που κάποιος θα σε ρωτήσει, να μη χρειάζεται να πεις ψέματα.

Ούτε να γίνεις απότομη.

Μπορείς απλώς να χαμογελάσεις. «Είναι το άρωμά μου». Τίποτε άλλο.

Υπάρχει κάτι σχεδόν παλιομοδίτικα κομψό σε αυτή την απάντηση.

Σε μια εποχή όπου όλα συνοδεύονται από πληροφορίες, reviews, links και tags, το να υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να αναζητηθεί αμέσως μοιάζει σχεδόν ανατρεπτικό.

Και, μεταξύ μας, αν κάποιος ενδιαφέρεται τόσο πολύ ώστε να επιμένει να μάθει, τότε μάλλον έχεις ήδη πετύχει αυτό που πρέπει να κάνει ένα πραγματικά προσωπικό άρωμα.

Να δημιουργήσει περιέργεια.

Μην αφήσεις την υπογραφή σου να γίνει recommendation

Έχουμε μάθει να μοιραζόμαστε ό,τι μας αρέσει.

«Ποιο κραγιόν φοράς;»

«Πού βρήκες αυτή την τσάντα;»

«Ποιο είναι το ξενοδοχείο;»

«Πού έκανες τα μαλλιά σου;»

Και συνήθως δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην απαντήσουμε. Αλλά το προσωπικό άρωμα είναι διαφορετικό.

Είναι υπογραφή και μια υπογραφή έχει αξία επειδή αναγνωρίζεις σε ποιον ανήκει.

Αν έχεις βρει εκείνο το άρωμα που δένει με το δέρμα σου, που μένει στα ρούχα σου, που οι άνθρωποι που αγαπάς έχουν συνδέσει μαζί σου, γιατί να θέλεις να το μετατρέψεις σε κάτι που θα φορούν όλοι γύρω σου;

Όχι επειδή πρέπει να φοβάσαι ότι κάποια άλλη γυναίκα θα «κλέψει» κάτι από εσένα.

Κανείς δεν μπορεί να φορέσει ακριβώς το ίδιο άρωμα με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά επειδή ορισμένα πράγματα γίνονται πιο πολύτιμα όταν παραμένουν προσωπικά.

Το πραγματικό signature scent δεν έχει εποχή

Υπάρχει επίσης κάτι βαθιά κομψό στη συνέπεια.

Σήμερα η βιομηχανία της ομορφιάς μάς μαθαίνει να αναζητούμε συνεχώς το επόμενο. Το καινούργιο λανσάρισμα, το νέο viral άρωμα, εκείνο που όλοι ψάχνουν, εκείνο που εμφανίζεται ξαφνικά σε κάθε feed.

Όμως η προσωπική αισθητική δεν χτίζεται πάντα πάνω στο καινούργιο.

Πολλές φορές χτίζεται πάνω στην επανάληψη.

Η γυναίκα που φορά χρόνια το ίδιο κόκκινο κραγιόν.

Εκείνη που δεν άλλαξε ποτέ το μήκος των μαλλιών της.

Εκείνη που επιμένει στα ίδια λεπτά χρυσά κοσμήματα.

Εκείνη που έχει ένα άρωμα το οποίο δεν ακολουθεί καμία τάση, επειδή δεν χρειάζεται να ακολουθήσει καμία.

Αυτό είναι ίσως το πραγματικό signature scent.

Όχι το άρωμα που όλοι γνωρίζουν ότι φοράς.

Το άρωμα που όλοι γνωρίζουν ότι είσαι εσύ.

Και ύστερα φεύγεις από το δωμάτιο

Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο με τα αρώματα. Η στιγμή μετά.

Μια γυναίκα σηκώνεται από το τραπέζι. Φορά το παλτό της. Λέει καληνύχτα. Φεύγει.

Για λίγα δευτερόλεπτα, όμως, κάτι από εκείνη παραμένει. Όχι αρκετό για να γεμίσει τον χώρο. Ακριβώς όσο χρειάζεται για να αντιληφθείς την απουσία της.

Ίσως αυτό να είναι τελικά και η ουσία της γοητείας. Όχι να απαιτείς να σε προσέξουν όταν βρίσκεσαι εκεί.

Αλλά να αφήνεις κάτι που γίνεται αισθητό όταν δεν βρίσκεσαι πια. Και αυτό δεν αγοράζεται εύκολα, όσο ακριβό κι αν είναι το μπουκάλι.

Κράτησε κάτι μόνο για εσένα

Ίσως όλο αυτό να μην αφορά τελικά καθόλου τα αρώματα.

Ίσως να αφορά την ανάγκη να ξαναβρούμε ένα μικρό κομμάτι ιδιωτικότητας σε μια εποχή που μας ενθαρρύνει να μετατρέπουμε ολόκληρο τον εαυτό μας σε πληροφορία.

Δεν χρειάζεται να γνωρίζουν όλοι τα πάντα για εμάς.

Δεν χρειάζεται κάθε επιλογή να εξηγείται.

Δεν χρειάζεται κάθε μυστικό να αποκαλύπτεται για να θεωρηθούμε ειλικρινείς.

Κράτησε κάτι μόνο για εσένα. Ένα μέρος όπου πηγαίνεις όταν θέλεις να εξαφανιστείς για λίγο. Μια συνήθεια που δεν φωτογραφίζεις. Ένα τραγούδι που δεν βάζεις ποτέ σε story. Μια ανάμνηση που δεν έχεις διηγηθεί σε κανέναν.

Και, ίσως, ένα άρωμα. Άφησέ το να υπάρχει χωρίς όνομα.

Γιατί το ωραιότερο άρωμα μιας γυναίκας δεν είναι εκείνο που κάνει κάποιον να τη ρωτήσει ποιο φοράει.

Είναι εκείνο που, χρόνια αργότερα, σε έναν δρόμο, σε ένα ξενοδοχείο ή μέσα σε ένα ασανσέρ, θα περάσει ξαφνικά από δίπλα του πάνω σε κάποιον άγνωστο και θα τον κάνει να γυρίσει το κεφάλι. Όχι επειδή θυμήθηκε το άρωμα. Αλλά επειδή, για ένα δευτερόλεπτο, νόμισε πως ήταν εκείνη.