Το ποιητικό αντίο του Αντώνη Καρπετόπουλου στο Μουντιάλ
Περιεχόμενα
Θέλω να κάνω ένα επίλογο στα κείμενα για το μουντιάλ και συγχρόνως να γράψω κάτι για τα γενέθλια του blog γιατί δεν το έκανα και είναι και ιστορικά αφού είναι τα δέκατα. Δέκα χρόνια μετά το πρώτο κείμενο που εδώ δημοσιεύτηκε, Ιούνιο του 2016 πριν την έναρξη του Euro που ήταν τότε στη Γαλλίας, αυτό το blog είναι το μοναδικό ανάλογο στην Ελλάδα και δεν είναι παράξενο γιατί είναι δύσκολο να βρεθούν άνθρωποι με την ξεροκεφαλιά του δημιουργού του για να φτιάξουν ανάλογα: άλλωστε στον καιρό της κρίσης του Τύπου (σε λίγο και του ηλεκτρονικού γραπτού Τύπου), δεν υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος κάποιος να τολμήσει κάτι ανάλογο. Αλλά ας μην ξεφύγουμε από το θέμα: το θέμα είναι ο επίλογος στο μουντιάλ.
Οι αρχικές αμφιβολίες
Είχα μεγάλες αμφιβολίες για το ενδιαφέρον που θα μπορούσε αυτό το μουντιάλ να προκαλέσει στην χώρα μας. Η Εθνική μας είχε αποκλειστεί με οδυνηρό τρόπο – το πράγμα άφησε ένα τραύμα. Οι ώρες μετάδοσης των αγώνων ήταν οι χειρότερες για να παρακολουθήσει κανείς μια τέτοια διοργάνωση και να πορωθεί. Φοβόμουν ότι οι ομάδες θα φτάσουν εκεί γεμάτες από κουρασμένους σταρ και τα πολλά ταξίδια, αλλά και τα ματς σε ζέστη και υγρασία θα τις τελειώσουν. Δεν περίμενα ούτε καν ένα τελικό ανάμεσα σε παραδοσιακά φαβορί, για να πω την αλήθεια. Από τις αρχικές μου προβλέψεις ελάχιστες βγήκαν αληθινές κι αυτό όταν συμβαίνει τον ποδοσφαιρόφιλο κάπως τον ξενερώνει: συμβαίνει και με το ποδόσφαιρο ό,τι γενικά με τα θεάματα – αν δεν ανταποκριθούν σε αυτό που έχεις στο μυαλό σου σου φαίνονται ανάξια λόγου. Και μετά η διοργάνωση ξεκίνησε. Και ομολογώ ότι χάθηκα με πολλή χαρά στο λαβύρινθο των λεπτομερειών της. Ακόμα και το να παρακολουθώ για πρώτη φορά στη ζωή μου κάτι ματς στις 5 και στις 7 το πρωί με τα μάτια μου να κλείνουν είχε πλάκα – το χω εξηγήσει.
