7 running clubs για να συμμετέχεις κι εσύ στο νέο socializing
Τα running clubs που μετατρέπουν το τρέξιμο από ατομική άσκηση σε δυνατή εμπειρία κοινωνικοποίησης και που έχουν δει να γεννιούνται μέσα τους, από φιλίες μέχρι έρωτες.
Περιεχόμενα
Στις ξένες ταινίες, κάποιος βάζει αθλητικά παπούτσια, βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού του και αρχίζει να τρέχει στην πόλη. Αυτή η πάρα πολύ συχνή σκηνή στην οθόνη έχει μεταφερθεί στη ζωή και ήταν κυρίως η πανδημία που την έφερε στο προσκήνιο και την εισήγαγε ενεργά και στην πραγματικότητα του Έλληνα, που δεν θα τον λέγαμε και φανατικό του τρεξίματος. Έγινε όμως, και το βλέπεις γύρω σου: στους γνωστούς και τους φίλους που έχουν καθιερώσει ώρες τρεξίματος μέσα στην εβδομάδα και που πολύ συχνά, τις προτιμούν από το να πιούν ένα ποτό. Το να ξεφυτρώσουν γύρω μας και running clubs ήταν η αναμενόμενη συνέπεια αυτής της νέας συνήθειας.
Υπήρξε μια εποχή που το socializing σήμαινε αποκλειστικά μπαρ, καφέδες και βραδινές εξόδους. Σήμερα, όμως, οι άνθρωποι αναζητούν εμπειρίες που συνδυάζουν ευεξία, αυθεντική επαφή και μια αίσθηση κοινότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε γειτονιά της Αθήνας συναντά κανείς παρέες δρομέων να τρέχουν συντονισμένα, να κάνουν διατάσεις σε πάρκα ή να καταλήγουν για καφέ μετά την προπόνηση. Το τρέξιμο έπαψε να είναι μια μοναχική δραστηριότητα με ακουστικά στα αυτιά και έγινε αφορμή για νέες γνωριμίες, φιλίες και για τη δημιουργία ολόκληρων κοινοτήτων. Λένε ότι είναι μια τάση της Gen Z, αλλά ξέρω ένα κάρο ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που την ακολουθούν φανατικά επίσης.
Προσωπικά, αυτό που βρίσκω ελκυστικό στα running clubs είναι ότι καταρρίπτουν τον μύθο ότι «πρέπει να είσαι αθλητής για να τρέξεις». Οι περισσότεροι ξεκινούν χωρίς εμπειρία, με λίγο άγχος και αρκετές αμφιβολίες. Πολύ γρήγορα, όμως, ανακαλύπτουν ότι κανείς δεν ενδιαφέρεται για τον χρόνο σου ή για το πόσα χιλιόμετρα μπορείς να βγάλεις. Αυτό που μετράει είναι η συνέπεια, η διάθεση και η χαρά της συμμετοχής.
Διαβάστε επίσης
Adidas Running Club
Το Adidas Running Club έχει δημιουργήσει μία από τις μεγαλύτερες δρομικές κοινότητες της Αθήνας. Οι προπονήσεις πραγματοποιούνται σε διαφορετικά σημεία της πόλης και απευθύνονται τόσο σε αρχάριους όσο και σε πιο έμπειρους δρομείς. Αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη κοινότητα να ξεχωρίζει είναι η οργανωμένη δομή της. Έχει προπονητές, συγκεκριμένα προγράμματα, ομάδες διαφορετικών επιπέδων και συνεχής καθοδήγηση. Αν θέλεις να μπεις στον κόσμο του running χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι μόνος, δύσκολα θα βρεις καλύτερο σημείο εκκίνησης. Επιπλέον, το στοιχείο της κοινότητας είναι ιδιαίτερα έντονο, αφού πολλοί συμμετέχοντες καταλήγουν να δημιουργούν φιλίες που συνεχίζονται και εκτός προπόνησης.
Rundome Runners
Οι Rundome Runners πήραν το όνομά τους από το Rundome, στο κέντρο της Αθήνας, το σημείο εκκίνησης από τοο οποίο ξεκινά η διαδρομή. Κι εδώ θα βρεις εξειδικευμένη καθοδήγηση από προπονητές, διαφορετικές διαδρομές και ένα πρόγραμμα που επιβραβεύει τη συνέπεια των μελών. Η φιλοσοφία τους εστιάζει στο να στηρίξει κάθε δρομέα από το πρώτο του χιλιόμετρο μέχρι πιο απαιτητικούς αγωνιστικούς στόχους, προσφέροντας εξατομικευμένη προσέγγιση και μια έντονη αίσθηση κοινότητας.
Running Late Athens
Γεννήθηκε από μια ανάρτηση στο Instagram, με την οποία μια κοπέλα, η Μίνα, αναζητούσε ανθρώπους για να τρέξουν μαζί της. Πολύ γρήγορα έγινε σαφές ότι υπήρχαν πολλοί που ήθελαν να εντάξουν το τρέξιμο στη ζωή τους, αλλά οι υποχρεώσεις δεν τους επέτρεπαν να συμμετέχουν σε πρωινές ή απογευματινές προπονήσεις. Έτσι δημιουργήθηκε αυτή η βραδινή κοινότητα τρεξίματος. Κάθε Δευτέρα στις 20:00 ή 20:30, τα μέλη του Running Late Athens συναντιούνται εναλλάξ στο Ζάππειο και στο Παναθηναϊκό Στάδιο, ακολουθώντας εύκολες και κοινωνικές διαδρομές που μπορούν να υποστηρίξουν δρομείς κάθε επιπέδου. Σήμερα η κοινότητα αριθμεί περίπου 30 ενεργά μέλη, Έλληνες και ξένους που ζουν στην Αθήνα, κυρίως ηλικίας από τα τέλη των 20 έως τα 40 τους χρόνια, και συνεχίζει να μεγαλώνει. Το όνομα Running Late δεν αναφέρεται μόνο στο γεγονός ότι οι προπονήσεις πραγματοποιούνται αργά το βράδυ, αλλά εκφράζει και μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής: ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει κανείς, ακόμη κι αν νιώθει πως η καθημερινότητα τον έχει αφήσει πίσω. Το καλύτερο; Μετά από κάθε προπόνηση ακολουθεί το «third half», μια συνάντηση για μπίρα ή σουβλάκι στο Παγκράτι.
Offline Running Association
Εδώ δεν έχουμε ένα ακόμα running club, αλλά κάτι που περιστρέφεται γύρω από έναν τρόπο ζωής. Πίσω από το Offline Tunning Association βρίσκονται ο Γιώργος Λέντζας και ο Βασίλης Στεφανάκης, ιδρυτές, αλλά και άλλοι που προστέθηκαν στην πορεία, όπως ο Γιώργος Λαγουδάκης και Γιώργος Σεμπέκος. Η φιλοσοφία βασίζεται στην ιδέα ότι η ζωή πρέπει να βιώνεται έξω, μακριά από οθόνες και περισπασμούς. Οι συμμετέχοντες δεν τρέχουν μόνο μαζί, αλλά ταξιδεύουν, διοργανώνουν εξορμήσεις, συμμετέχουν σε εμπειρίες εκτός πόλης και δημιουργούν ισχυρούς δεσμούς. Η κοινότητα είναι ανοιχτή σε όλους, είτε πρόκειται για κάποιον που μόλις ξεκινά είτε για έναν έμπειρο μαραθωνοδρόμο. Αυτό που ξεχωρίζει είναι η αίσθηση του «ανήκειν» και το γεγονός ότι η προσπάθεια και η συνέπεια ανταμείβονται έμπρακτα.
BeWell Movement Running Club
Αυτό το running club έχει καταφέρει να συνδέσει το τρέξιμο με την ολιστική ευεξία. Οι μηνιαίες διοργανώσεις του είναι ανοιχτές σε όλους και διαθέτουν διαφορετικές ομάδες ανάλογα με το επίπεδο του κάθε συμμετέχοντα, από γρήγορους δρομείς μέχρι αρχάριους. Αυτό που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι ότι η εμπειρία δεν περιορίζεται στο τρέξιμο, αλλά υπάρχει διαρκής καθοδήγηση, θετική ενέργεια, after-run ατμόσφαιρα και μια διάθεση να νιώσεις καλά ανεξάρτητα από την επίδοσή σου. Μου τράβηξε επίσης το ενδιαφέρον ότι υπάρχουν ακόμη και ειδικές αποστάσεις για παιδιά, κάτι που δείχνει ότι το club αντιμετωπίζει το τρέξιμο και ως οικογενειακή δραστηριότητα. Ίσως γι’ αυτό έχει φτάσει να έχει πάνω από 500 ενεργά μέλη και τουλάχιστον εκατό συμμετέχοντες σε κάθε ραντεβού για τρέξιμο.
Διαβάστε επίσης
Rhefuel Run Club
Το Rhefuel έχει χτίσει τη φιλοσοφία του γύρω από τη σύνδεση της άσκησης, της αποκατάστασης και της συνολικής φροντίδας του σώματος. Το δημιούργησε ο Chris γιατί ήθελε οι Κυριακές του, όπως λέει, να ξεκινούν με ενέργεια και θετική διάθεση. Προσεγγίζει το τρέξιμο, όχι αποκλειστικά ως άσκηση, αλλά ως κομμάτι ενός πιο ισορροπημένου lifestyle. Κι αυτό που μου αρέσει προσωπικά, είναι ότι το αντιμετωπίζουν και σαν Κυριακάτικη βόλτα. Σου λένε μέσω Instagram και WhatsApp group το σημείο και τη διαδρομή, και πραγματικά, κάθε τους συνάντηση μοιάζει μ’ ένα μικρό πάρτι μεταξύ ανθρώπων που θέλουν να βελτιώσουν τη φυσική τους κατάσταση, χωρίς να θυσιάσουν τη χαρά της διαδικασίας. Η έμφαση δίνεται στην ποιότητα της προπόνησης, στη σωστή αποκατάσταση και στη δημιουργία μιας κοινότητας ανθρώπων με κοινές αξίες γύρω από την ευεξία.
Fit Mamas by Ελεάννα Λίμα
Πίσω από το Fit Mamas βρίσκεται η Ελεάννα Λίμα. Μητέρα και η ίδια, κατάφερε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο πολλές μητέρες βλέπουν την άσκηση και τη φροντίδα του εαυτού τους. Μέσα από το συγκεκριμένο community, το τρέξιμο και η κίνηση γίνονται προσβάσιμα σε όλες και η προσέγγισή είναι βαθιά ανθρώπινη και ενθαρρυντική, δίνοντας έμφαση στη συνέπεια, στη δύναμη της κοινότητας και στην ανάγκη κάθε γυναίκας να βρίσκει χώρο μέσα στην καθημερινότητά της για κίνηση. Ξεκινούν κάθε Σάββατο πρωί (τώρα το καλοκαίρι Παρασκευή απόγευμα) από τη πρώτη Μαρίνα Γλυφάδας και δεν υπάρχει τίποτα πιο ωραίο από μια παρέα γυναικών που τρέχουν με τα μωρά τους στα καρότσια μέσα στην πόλη. Σε μια εποχή όπου μητρότητα σημαίνει πολύ συχνά απομόνωση και περιορισμούς, αυτό είναι μια ευκαιρία για κοινωνικοποίηση και αίσθηση ελευθερίας. Πολλές φορές μαζί με το τρέξιμο κανονίζονται και δραστηριότητες για τα μωράκια, όπως αισθητηριακή παιχνίδια.
Θα κλείσω με την πεποίθηση ότι τα running clubs είναι η πιο υγιής μορφή κοινωνικοποίησης που έχουμε ανακαλύψει τα τελευταία χρόνια. Σήμερα που όλοι ψάχνουμε τρόπους να συνδεθούμε ουσιαστικά με τους άλλους, το να μοιράζεσαι χιλιόμετρα, ιδρώτα, μικρές νίκες και προπονήσεις μοιάζει πιο αυθεντικό από ποτέ. Το ακόμα πιο απίστευτο είναι που το κλασικό «πάμε για ποτό;» μετατρέπεται ολοένα και συχνότερα σε «πάμε για ένα τρεξιματάκι;». Για να είμαι ειλικρινής, δεν μας το είχα. Να, όμως, που ο Έλληνας διέψευσε το στερεότυπο και πολύ χαίρομαι γι’ αυτό.
