Η Πόλη Unplugged: Πώς το ταπεινό ελληνικό περίπτερο προσγειώθηκε μέσα στην πολυτέλεια

Η Πόλη Unplugged: Πώς το ταπεινό ελληνικό περίπτερο προσγειώθηκε μέσα στην πολυτέλεια

Η Zeus & Dione συνεργάστηκε με τον εικαστικό Ανδρέα Finch και τοποθέτησε ένα ελληνικό περίπτερο μέσα στο ανακαινισμένο The Ilisian.

Υπάρχουν κτίρια που είναι εποχές ολόκληρες. Είναι οι αναμνήσεις μιας πόλης συμπυκνωμένες σε μπετόν, γυαλί και αρχιτεκτονικές γραμμές. Το ιστορικό Hilton Αθηνών ήταν ακριβώς αυτό. Ένα ξενοδοχείο-σύμβολο που φιλοξένησε από διεθνείς προσωπικότητες μέχρι κοινωνικές εκδηλώσεις, ένα σημείο αναφοράς που για δεκαετίες συνδέθηκε με την ίδια την εικόνα της μεταπολεμικής Αθήνας.

Δες περισσότερα άρθρα μας στις αναζητήσεις
Πρόσθεσε το ΚΛΙΚ στη Google

Σήμερα, το κτίριο επιστρέφει στη ζωή με νέο όνομα, νέα ταυτότητα και μια φιλόδοξη φιλοδοξία: να σηματοδοτήσει μια καινούργια εποχή για την πρωτεύουσα. Το ανακαινισμένο The Ilisian επιχειρεί να παντρέψει το παρελθόν με το παρόν, τη μνήμη με τη σύγχρονη πολυτέλεια, την ιστορία με έναν νέο τρόπο ζωής. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, ανάμεσα σε πισίνες, φοίνικες και υψηλή αισθητική, η Zeus & Dione αποφάσισε να κάνει κάτι μάλλον απρόσμενο,  να τοποθετήσει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και ταυτόχρονα πιο καθημερινά στοιχεία της ελληνικής αστικής ζωής. Ένα περίπτερο.

Σε έντονο κίτρινο χρώμα, το νέο περίπτερο της Zeus & Dione ξεχωρίζει μέσα στο χαλαρό περιβάλλον της ιστορικής πισίνας Oasis του The Ilisian, δημιουργώντας μια αναπάντεχη αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αντίθεση. Ανάμεσα στη μεσογειακή ατμόσφαιρα και την κοσμοπολίτικη πολυτέλεια, εμφανίζεται ξαφνικά μια εικόνα που όλοι οι Έλληνες αναγνωρίζουν αμέσως. Ένα μικρό αστικό κύτταρο που για περισσότερο από έναν αιώνα αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Για τους περισσότερους από εμάς, το περίπτερο ήταν πολύ περισσότερα από ένα σημείο αγοράς τσιγάρων ή εφημερίδων. Ήταν σημείο συνάντησης. Ήταν ο περιπτεράς που γνώριζε τα νέα της γειτονιάς καλύτερα από οποιονδήποτε. Ήταν οι πρώτες τσίχλες, τα παγωτά του καλοκαιριού, οι ποδοσφαιρικές εφημερίδες, τα περιοδικά που κρεμόντουσαν στις προθήκες, οι σύντομες στάσεις της καθημερινότητας. Ίσως γι’ αυτό η ιδέα που η Δήμητρα Κολοτούρα, CEO και Founder της Zeus & Dione, κουβαλούσε εδώ και χρόνια, βρήκε τελικά στο The Ilisian το κατάλληλο περιβάλλον για να υλοποιηθεί.

Η εταιρεία διατήρησε τις αναλογίες και την κλίμακα του παραδοσιακού ελληνικού περιπτέρου, επαναπροσδιορίζοντας όμως πλήρως το περιεχόμενό του. Στη θέση των παραδοσιακών προϊόντων, ο επισκέπτης συναντά μαγιό, γυαλιά ηλίου, ρούχα, αξεσουάρ παραλίας και επιλεγμένα εποχιακά αντικείμενα. Παράλληλα, περιοδικά και ειδικές εκδόσεις παραπέμπουν ευθέως στις κλασικές προθήκες που για δεκαετίες κοσμούσαν τα πεζοδρόμια της πόλης. Το αποτέλεσμα είναι ένα εμπορικό pop-up, το οποίο ντύνεται με αστική ανάμνηση.

Καθοριστική για την υλοποίηση της ιδέας υπήρξε η συμβολή του εικαστικού δημιουργού Ανδρέα Finch, ο οποίος εδώ και χρόνια μελετά, αρχειοθετεί και ανασυνθέτει τη μορφολογία των ελληνικών περιπτέρων μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο. Η σχέση του με το project μόνο τυχαία δεν ήταν: «Αφορμή για την επικοινωνία μας ήταν η έκθεση που είχα κάνει στο Δήμο Αθηναίων για τα περίπτερα. Συνέδραμα με το αρχειακό υλικό που έχω μαζέψει και με την γνώση που έχω αποκομίσει από την έρευνα μου για τα περίπτερα, την αρχιτεκτονική τους, τη μορφολογία αλλά και την οικονομία τους. Αυτό το περίπτερο έχει το εξής έξυπνο. Ναι μεν είναι περίπτερο μορφολογικά, αλλά είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να συνδυάζει την απόλυτη εργονομία για το σκοπό που το θέλουνε» αναφέρει.

Πράγματι, το περίπτερο του The Ilisian λειτουργεί ως σκηνικό αλλά είναι και απολύτως λειτουργικό. Τα ράφια, οι βιτρίνες και η διάταξή του παραπέμπουν στο γνώριμο αρχέτυπο, ενώ ταυτόχρονα εξυπηρετούν πλήρως τις ανάγκες ενός σύγχρονου luxury retail concept. Η παρουσία του Finch στον χώρο, μαζί με επιλεγμένες μινιατούρες και στοιχεία της προσωπικής του έρευνας, λειτούργησε προσθετικά υπενθυμίζοντας ότι το περίπτερο είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης: «Νομίζω ότι προσπαθούμε να μετατρέψουμε το περίπτερο σ’ ένα αντικείμενο ποπ κουλτούρας, επικαλούμενοι τη νοσταλγία. Να το αναδείξουμε ως κατατεθέν στοιχείο του αστικού μας πολιτισμού» σημειώνει ο εικαστικός.

Σε μια εποχή όπου η έννοια της ελληνικότητας αναζητά συνεχώς νέους τρόπους έκφρασης, το να ανατρέξει κανείς μόνο στην αρχαιότητα, τη λαϊκή τέχνη ή τη χειροτεχνία είναι κοινότοπο. Κι αυτό είναι το ωραίο εδώ, ότι ένα γνωστό brand κατάφερε ναεπανασυστήσει ένα καθημερινό, σχεδόν ταπεινό αντικείμενο, το οποίο όλοι θεωρούσαμε δεδομένο μέχρι τη στιγμή που άρχισε να εξαφανίζεται από τις γειτονιές μας. Η οικονομική κρίση, οι αλλαγές στις καταναλωτικές συνήθειες, η άνοδος των convenience stores αλλά και η γήρανση των ίδιων των κατασκευών οδήγησαν σταδιακά πολλά από αυτά στο κλείσιμο. Ο Ανδρέας Finch δεν εκπλήσσεται. Για τον ίδιο, το περίπτερο ήταν αναμενόμενο να οδεύσει προς εξαφάνιση μέσα από την πόλη, καθώς θεωρεί ότι ξεπέρασαν το προσδόκιμο ζωής τους, και στατικά, δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει αποκατάσταση.

Παρόλα αυτά, η μνήμη τους παραμένει ισχυρή και δεν είναι τυχαίο ότι το κίτρινο περίπτερο της Zeus & Dione έχει ήδη μετατραπεί σε ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία του The Ilisian. Ο Ανδρέας Finch βλέπει απόλυτη συνοχή ανάμεσα στο λαϊκό περίπτερο και το εμβληματικό ξενοδοχείο: «Το ότι το ταπεινό περίπτερο μπήκε σ’ ένα ανακαινισμένο ξενοδοχείο-σύμβολο, δεν το θεωρεί αντιφατικό. Ενώ το περίπτερο είναι ένα αρκετά λαϊκό στοιχείο και εκπροσωπεί τη γειτονιά, ταιριάζει με το ξενοδοχείο γιατί οι αρχιτεκτονικές και οι εποχές τους συμπίπτουν. Είναι σε μια πολύ καλή συνοχή. Και η δυναμική είναι ίδια. Όλοι θέλουν να βγάλουν μια φωτογραφία στο περίπτερο. Για κάποιο λόγο, τραβάει τους ανθρώπους και τους ξένους ακόμα. Οι μεν έχουν νοσταλγία, οι δε περιέργεια»

Και μάλλον έχει δίκιο. Γιατί τελικά, το περίπτερο είναι ένα μικρό κομμάτι της αστικής μας βιογραφίας. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη πολυτέλεια που μπορεί να προσφέρει σήμερα ένα ξενοδοχείο, όχι μόνο εμπειρίες υψηλής αισθητικής, αλλά και μια αφορμή να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε και ποια αντικείμενα της καθημερινότητας κατάφεραν, χωρίς ποτέ να το επιδιώξουν, να γίνουν σύμβολα μιας ολόκληρης πόλης.

Σχετικά άρθρα