Οι Γαστρονομικές Απογνώσεις του Ρεμί: Εγχειρίδιο επιβίωσης από κακοτοπιές, πανηγύρια και άλλες καλοκαιρινές απολαύσεις
Από τον παιδικό καπιταλισμό μέχρι τα πανηγύρια που απειλούν την ακοή, ο Ρεμί αναζητά την ελευθερία του ανάμεσα σε γαλακτομπούρεκα, ροζέ και ηλιοβασιλέματα.
Κεφάλαιο 1 — Ο Καπιταλισμός στα Νιάτα μου!
Θυμάσαι τις ημέρες που μέτραγες τα παγωτά και τα μπάνια; Εγώ σου είχα πει ότι μικρός μέτραγα, στα ατέλειωτα χιλιόμετρα, τα βενζινάδικα και τα ψυγεία των παγωτών. Τώρα, ποιος με έβαζε να μετράω μάρκες; Μάλλον δεν φταίνε οι γονείς μου, αλλά ήταν μια έλξη στον καπιταλισμό που είχα από μικρός.
Τώρα που το σκέφτομαι, είχα μια αντίστροφη και ανάποδη πορεία στη ζωή μου. Συνήθως όλοι μικροί θέλουν να είναι ελεύθερα πνεύματα και μετά ασπάζονται τον καπιταλισμό. Εγώ, από μικρός, ήθελα να γίνω ζάμπλουτος και τώρα, μεσήλικας, θέλω να νιώσω ελεύθερος και να αποτινάξω τη ματαιότητα του μετρήματος.
Βασικά, θέλω να κάθομαι και να μετράω ποτήρια ροζέ σε ηλιοβασιλέματα ή τις πόσες φορές θα λερωθώ σε μία ημέρα. Θέλω να μετράω τις βονγολές του καλοκαιριού και τις πόσες φορές θα αρνηθώ να πάω σε συναυλίες.
Στο Εγχειρίδιο Επιβίωσης από Κακοτοπιές, στο κεφάλαιο 7, παράγραφοι 10, 11 και 12, υπάρχει ειδική αναφορά στις «Συναυλίες της Φρίκης». Θεέ μου, τι φρικτή ταλαιπωρία! Ατέλειωτη ορθοστασία, ατέλειωτα γκαρίσματα.
Μου αρέσει η μουσική, τις συναυλίες βαριέμαι, εκτός αν μου πουν: «Ρεμί, η θέση σου θα είναι δίπλα στο stage και θα υπάρχει έξοδος διαφυγής, ειδική με κρυφό τούνελ, για να φύγεις άμεσα και να βρεθείς στο σπίτι σου γρήγορα».
Επειδή αυτό δεν γίνεται και, αν γίνεται, θα είναι πανάκριβο, προτιμώ να επενδύσω αυτά τα χρήματα στο να πάω και να φωτογραφίζω πορτοκαλόπιτες με παγωτό.
Εδώ, στο τυχαίο νησί, αποφάσισα να έχω και την πρώτη επαφή στην άμμο χωρίς ξαπλώστρα. Είναι λίγο δύσκολο, ήλιος και δισκοπάθεια, αλλά τουλάχιστον κουραζόμαστε και φεύγουμε σε μία ώρα το πολύ.
Τελικά, όταν το παίζεις ή νιώθεις ελεύθερος, κάνεις και μια μικρή οικονομία. Κρίμα που τόσα χρόνια δεν έκανα επαναστάσεις και ήμουν σκλαβωμένος στα πρέπει.
Βάζω και μουσική από ένα μικρό ηχείο και αυτόματα γίνομαι 19, χωρίς να ελπίζω για κάτι. Λένε ότι η ελπίδα είναι η μεγαλύτερη κατάρα του ανθρώπου. Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει αν πρέπει να ελπίζω ή όχι!
Τελικά, ποια είναι πιο όμορφη, η Ανατολή ή η Δύση του Ήλιου; Τελικά, πού ανήκουμε μαγειρικά, στην Ανατολή ή στη Δύση;
Κεφάλαιο 2 — Τα Πανηγύρια της Χώρας μας!
Ένα από τα πράγματα τα οποία γράφω στο νέο μου βιβλίο, το οποίο θα σας το παρουσιάζω ελεύθερα εδώ, είναι το «Εγχειρίδιο Επιβίωσης Ελληνικού Φωτεινού Καλοκαιριού — 100 πράγματα που πρέπει να αποφύγεις». Ένα από αυτά είναι το περιβόητο Ελληνικό Πανηγύρι.
Μετά από 46 χρόνια που ζω στην Ελληνική επικράτεια και μετά από 20-30 πανηγύρια στα οποία βρέθηκα, είτε με τη θέλησή μου, είτε με την απειλή της Λου, είτε κατά λάθος, έχω καταλάβει ότι δεν έχω περάσει ποτέ ωραία, ενώ έχω νιώσει έναν ατέλειωτο βιασμό στα αυτιά μου.
Τι σου προσφέρουν, άλλο, τα πανηγύρια; Απίστευτα κακό φαΐ, στριμωξίδι, ιδρώτα, τζόνι και χώμα. Άσε που δεν μπορώ και αυτήν την τρομακτική χαρά μερικών, που κάνουν λες και είναι η τελευταία ημέρα τους στη γη και χορεύουν και πίνουν μέχρι τελικής πτώσης.
Αν είσαι σε νησί, τρομάζεις με το τόσο κακό βιολί. Αν είσαι στην ύπαιθρο, τρομάζεις με το τόσο κακό κλαρίνο. Σε συνάρτηση με τις σκυλοφωνές, θέλεις να πάρεις τηλέφωνο την Αστυνομία της καλής δημοτικής μουσικής (όλοι κρύβουμε έναν Αρτέμη Μάτσα μέσα μας) και να τους συλλάβει και να τους εξορίσει διά παντός και να τους επιβάλλει απαγόρευση να μην ασχοληθούν ξανά με τη μουσική.
Αφού μπέρδεψα τη Λου με τα πανηγύρια, την πήγα 15αύγουστο στο Blue Oyster, το οποίο είναι ένα μαγαζί στον Αμπελά. Εκεί δοκίμασα μια εξαιρετική μακαρονάδα θαλασσινών και, βέβαια, νομίζω ότι έφαγα το καλύτερο γαλακτομπούρεκο στον κόσμο. Για σεμινάριο ήταν!
Βέβαια, μετά κατάλαβε η αγαπημένη μου ότι υπήρχε πανηγύρι στην Παροικία και γλίτωσα τον πνιγμό, γιατί την ενημέρωσαν ότι το καλύτερο είναι στις Λεύκες την επόμενη ημέρα.
Αισθάνθηκα ενοχές που δεν μπορώ τα πανηγύρια και, για εσωτερική τιμωρία, το ίδιο βράδυ αυτομαστιγώθηκα και είδα στο YouTube πανηγύρια από την Ικαρία και ένιωσα τόσο ευτυχισμένος που είμαι τόσο μακριά από αυτήν την αδυσώπητη χαρά.
