Γροιλανδία: Στις ακτές μιας παγωμένης χώρας που λιώνει

 «Τον περασμένο Ιούνιο, έφυγα από το Παρίσι για να γίνω ναύτης» γράφει η φωτογράφος Camille Michel στο lensculture για τη σειρά της με θέμα τη Γροιλανδία. «Το ταξίδι ξεκίνησε στο Riviere-au-Renard, ένα χωριό στη χερσόνησο Gaspe του Κεμπέκ. Ξεκίνησα με ένα μικρό σκάφος αποστολής που κάλυπτε τα νερά μεταξύ Κεμπέκ, Νέας Γης, Λαμπραντόρ, Νουνάβουτ και Γροιλανδίας. Κατά μήκος της διαδρομής, αγκυροβολήσαμε σε πολλά σημεία, πολλά από τα οποία ήταν προσβάσιμα μόνο με βάρκα ή ελικόπτερο. Σε αυτά τα μέρη, η φύση εξακολουθεί να είναι πανταχού παρούσα. Για τέσσερις μήνες, ταξιδεύαμε και μπορούσαμε να ανακαλύψουμε νέα (για μένα) νησιά και τους πληθυσμούς τους. Αυτή η σειρά φωτογραφιών αντιπροσωπεύει το δεύτερο μέρος της αποστολής μου, εστιάζοντας στον χρόνο μου στη Γροιλανδία.

Η Γροιλανδία ή η Kalaallit Nunaat («η γη των Γροιλανδών» στη μητρική γλώσσα), είναι ένα τεράστιο νησί 57.000 κατοίκων. Το 90% του νησιού (κυρίως το κέντρο) καλύπτεται από ένα τεράστιο στρώμα πάγου, τόσο μαζικό που έχει συνθλίψει την κεντρική περιοχή για να σχηματίσει μια λεκάνη που βρίσκεται πάνω από 300 μέτρα κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Η Γροιλανδία είναι γνωστή στον έξω κόσμο για την άγρια ​​φύση της, αλλά και για τις παραδόσεις και την πολιτιστική πολυμορφία της. Κατά την επίσκεψή μου, είδα πώς το νησί έχει μεταμορφωθεί και εκσυγχρονιστεί σημαντικά από τα μέσα του 20ου αιώνα, ανοίγοντας στον δυτικό κόσμο και στους τρόπους του.

Σε όλη τη δυτική ακτή της Γροιλανδίας, ο νεωτερισμός και οι παραδόσεις συνυπάρχουν σε διαφορετικά, σχεδόν αντιθετικά, τοπία. Στο νότιο τμήμα του νησιού και στους μεγαλύτερους οικισμούς, η ζωή είναι υπερβολικά σύγχρονη. Τα σούπερ μάρκετ και ο τουρισμός ανθίζουν. Και όμως, στα χωριά στο βορρά και σε πιο απομονωμένες κοινότητες, ο τρόπος ζωής είναι πιο παραδοσιακός. Το κυνήγι και η αλιεία είναι απαραίτητες για την ύπαρξη των κατοίκων.

Η Γροιλανδία έγινε πολιτικά ανεξάρτητη από τη Δανία το 1979 και η χώρα μπαίνει σιγά-σιγά στην πορεία προς την οικονομική ανεξαρτησία. Μια ελπιδοφόρα (ίσως υπερβολικά ελπιδοφόρα) πορεία είναι μέσω της αυξημένης εκμετάλλευσης πετρελαίου. Το ζήτημα της πολιτικής ελευθερίας συνδέεται στενά με αυτές τα αλληλένδετα ερωτήματα σχετικά με την έρευνα του φυσικού αερίου και τις επακόλουθες συνέπειες για το περιβάλλον

Αλλά παράλληλα με αυτή την ελπίδα, κάτι σκοτεινό παραμονεύει στον ορίζοντα. Η «παγωμένη χώρα» ήδη ασχολείται με τις σοβαρές συνέπειες της αλλαγής του κλίματος, με περισσότερα να βρίσκονται μπροστά. Ο ταχύς ρυθμός της τήξης του πάγου γίνεται γρήγορα μια κύρια ανησυχία για την ίδια τη γη, το περιβάλλον, την οικονομία και, συνεπώς, το μέλλον της χώρας».

Le Manguier, Στενό του Davis Strait, ένα βόρειο τμήμα της θάλασσας του Labrador

Kim και Ringo. Το Saqqaq είναι ένας μικρός οικισμός στη δυτική Γροιλανδία. Το 2010, είχε μόνο 46 κατοίκους

Φώκιες, Στενό του Davis

Ο πατήρ Aabili στο Ilulissat, μια «πόλη» στη δυτική Γροιλανδία. Με πληθυσμό 4.541 κατοίκους, είναι ο τρίτος μεγαλύτερος οικισμός στη Γροιλανδία. Λέγεται ότι φιλοξενεί τόσα  σκυλιά ελκήθρων όσο ανθρώπους

Ο Kim στο έλκηθρό του, Saqqaq

Τα σκυλιά του Peter στο Aasiaat, μια πόλη στη δυτική Γροιλανδία

Η πόλη του Qeqertarsuaq, η μοναδική μεγάλη πόλη στο νησί Disko, ένα μεγάλο νησί στα δυτικά παράλια της Γροιλανδίας

Τουριστική περιοχή κοντά στο Ilulissat. Πρόκειται για τα Ilulissat Icefjord, ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Αυτά έχουν κάνει το Ilulissat τον πιο δημοφιλή τουριστικό προορισμό στη Γροιλανδία. Ο τουρισμός είναι πλέον η κύρια βιομηχανία της πόλης

Skate, Sisimiut. Το Sisimiut είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γροιλανδίας. Χάρη στο ελεύθερο από πάγο λιμάνι του, το άφθονο ψάρεμα και την αναπτυσσόμενη βιομηχανική βάση, είναι μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες πόλεις της χώρας

Εγκαταλελειμμένα σκάφη στο Aasiaat

Σάλικ, Sisimiut

Le Manguier μεταξύ Rodebay και Ilulissat

Salik, ψάρεμα καβουριών χιονιού, Sisimiut

Keven, Στενό Davis

Αστέρια πάνω από το Uummannaq, ένα δήμο στη βορειοδυτική Γροιλανδία

Αρκτικό Διαμάντι, Rodebay