«Bring a Book»: Για να δεις την πασαρέλα του Valentino στην Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι έπρεπε να φέρεις ένα βιβλίο μαζί σου
Μα θα το φέρναμε ούτως ή άλλως, κύριε Αλεσάντρο Μισέλ μας!
Πολύ καλά μας τα λέει ο Αλεσάντρο Μισέλ, ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Valentino: πέραν του ότι δεν πολυγουστάρει το AI και το δείχνει με τις γκριμάτσες του σε άλλες πασαρέλες όπου πρωταγωνιστούν ρομπότ, αποδεικνύεται και βιβλιόφιλος. Η Κυριακή που μας πέρασε, εκτός από άλλη μια μέρα – φούεγκο για τους δρόμους του Παρισιού, ήταν η μέρα που ο οίκος Valentino παρουσίασε την κολεξιόν Άνοιξη / Καλοκαίρι 2027, με τίτλο «Antibiblioteca», στο πλαίσιο της Εβδομάδας Μόδας. Μόνο που το ενδιαφέρον δεν στράφηκε απευθείας στα ρούχα αλλά στην… πρόσκληση για το show, στην οποία αναγραφόταν το μήνυμα «Bring a Book»: για να μπεις μες το κλαμπ των μοδάτων καλεσμένων του Αλεσάντρο Μισέλ, κάνεις ντου με ένα βιβλίο, που το ρίχνεις σε μια κάλπη, και αυτό μετά οδηγείται σε τοπική βιβλιοθήκη.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Με μάτι γερακίσιο είδαμε τις εξής επιλογές εκλεκτών καλεσμένων: ο Κόλμαν Ντομίνγκο έφερε «Mastering the Art of French Cooking» της Julia Child, ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ εκτός από την παρουσία του προσέφερε την ψαγμενιά «Isländska Sagor» (Ισλανδική Σάγκα), η Σίνθια Ερίβο έριξε στην κάλπη το «Δωμάτιο του Τζοβάνι» (που θα βρεις φρεσκομεταφρασμένο από τις εκδόσεις Μεταίχμιο), ενώ ο Τζο Άλγουιν πήρε από τη βιβλιοθήκη του πατρικού του (υποθέτουμε) τον «Τζίμη και το Γιγαντοροδάκινο» του Ρόαλντ Νταλ. Ετερόκλητες επιλογές, μπορούμε να πούμε, πάλι καλά δεν έπεσε κανένας Παπαμάρκος ή Μακριδάκης να έχουμε άλλα δράματα σήμερα στο Παρίσι και στο ελληνικό Facebook.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
«Όταν ο Νασίμ Νικόλας Ταλέμπ αφηγείται την ιστορία της βιβλιοθήκης του Ουμπέρτο Έκο στο βιβλίο «Ο Μαύρος Κύκνος», δεν γοητεύεται από τα βιβλία που είχε διαβάσει ο Έκο, αλλά μάλλον από τον απίστευτο αριθμό τόμων που δεν είχε διαβάσει ακόμα. Διότι η αξία μιας αντιβιβλιοθήκης δεν έγκειται σε ό,τι ήδη γνωρίζουμε, αλλά στην απτή παρουσία όσων ακόμα δεν γνωρίζουμε. […] Η αντιβιβλιοθήκη μοιάζει με εκείνη την ιαπωνική πρακτική που είναι γνωστή ως tsundoku (積ん読): τη συνήθεια να αγοράζει κανείς βιβλία και να τα αφήνει να συσσωρεύονται χωρίς να τα διαβάζει. Αυτό που μπορεί να μοιάζει με μια μορφή αναβλητικότητας αποκτά εδώ μια διαφορετική σημασία. Αυτά τα βιβλία δεν είναι αχρησιμοποίητα αντικείμενα, αλλά παρουσίες που μαρτυρούν την υπερβολή του κόσμου πέρα από ό,τι γνωρίζουμε. Κάθε τόμος, ακόμα κλειστός, με τη μυρωδιά του ανέγγιχτου χαρτιού, είναι ένα ενθύμιο ζωών, ιδεών και ιστοριών που περιμένουν να τις γνωρίσουμε. Μια υπόσχεση ευτυχίας που φυλάσσεται ως θησαυρός στην προσμονή […] Ακόμη και τα ρούχα που δεν θα φορέσουμε ποτέ, όπως και εκείνα τα βιβλία που παραμένουν κλειστά στα ράφια μας, εξακολουθούν να μας μιλούν για τις ζωές που θα μπορούσαμε να έχουμε ζήσει». Τάδε έφη Αλεσάντρο Μισέλ, στο σημείωμά του για την κολεξιόν αυτή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εμείς πάντως τα λέγαμε πριν λίγο καιρό: τα DNF δεν είναι να τα ντρέπεσαι, αλλά να τα χαίρεσαι (εντάξει, όχι παραπάνω από ένα Valentino κομμάτι, έχει και η υψηλή κουλτούρα τα όριά της).
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
