Μια γυναίκα, ένα ποδήλατο και ένα ταξίδι από την Αγγλία στο Ιράν…
11,260 χιλιόμετρα, από το Λονδίνο στο μακρινό Ιράν. Το ταξίδι μιας Αγγλίδας με το ποδήλατό της σε μια από τις πιο επικίνδυνες γειτονιές του κόσμου.
Το να ξεκινήσεις ένα ταξίδι με ποδήλατο στην καρδιά του καλοκαιριού, δεν φαντάζει και τέλεια ιδέα. Ειδικά όταν η κατεύθυνσή σου είναι από τον δροσερό βορρά, στον θερμότερο νότο. Και όμως, μέσα στον Ιούλιο του 2015, η Rebecca Lowe, άφησε το σπίτι της στο Λονδίνο και έκανε τις πρώτες της πεταλιές, σε ένα ταξίδι 11,260 χιλιομέτρων, που θα ήταν και η κύρια ασχολία της για τον επόμενο χρόνο.
Η σχέση της με το ποδήλατο δεν ήταν ποτέ τόσο στενή. Η ίδια ήταν απροετοίμαστη για ένα τέτοιο εγχείρημα. Η μεγαλύτερη ίσως απόδειξη να ήταν η επιλογή του χρόνου. Φόρτωσε όσα μπορούσε να βαφτίσει η ίδια χρήσιμα, πήρε μια βαθιά ανάσα και μέσα σε τέσσερις μήνες, κατάφερε να βρεθεί στις άκρες της Ευρώπης, ατενίζοντας με κάποιο τρόμο την «αφιλόξενη» στο μυαλό των περισσότερων, Ανατολής.
Πέρα από τις προσωπικές της φοβίες και τα όρια, που είχε στο μυαλό της πως πρέπει μέσα από ένα τέτοιο ταξίδι να ξεπεράσει, η Rebecca ήθελε να ανατρέψει τα στερεότυπα που έχει ο δυτικός κόσμος για τους κατοίκους των χωρών της Μέσης Ανατολής. Ανθρώπους αναγκασμένους από τη μοίρα να κατοικούν σε μια γειτονιά γεμάτη εντάσεις ανά τους αιώνες, μια γειτονιά προβληματική αλλά με μια άγρια ομορφιά που μαγεύει. Χώρες με πολιτεύματα που δύσκολα θα χαρίσουν ελευθερίες, περιοχές όπου ο θρησκευτικός φανατισμός κάποιων, θα καταπιέσει όσο τίποτα τις ζωές πολλών. Παραμερίζοντας όμως αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, οι κάτοικοι έχουν ένα σπίτι ανοιχτό σε όποιον έχει ανάγκη. Είναι έτοιμοι να μοιραστούν μαζί του τα πολλά ή λίγα που έχουν και τις σίγουρα αμέτρητες ιστορίες για τον τόπο τους.
Δεν ήταν ένα γρήγορο ταξίδι και αυτό είχε πολλούς λόγους. Πρώτων, η σχέση της με το ποδήλατο ήταν μόνο περιστασιακή. Έπρεπε να κινείται με αργούς ρυθμούς, επιτρέποντας στο σώμα της να προσαρμοστεί χωρίς προβλήματα και τραυματισμούς. Το βασικότερο όμως όλων ήταν η ανάγκη της να γίνει ένα με τους τόπους που οι ρόδες πατούσαν. Να ρουφήξει τη φύση, να γεμίσει το μυαλό της με μυρωδιές που θα τη συντροφεύουν χρόνια φέρνοντας πίσω αναμνήσεις, να καταγράψει εικόνες της όμορφης, αλλά και της σκληρής πλευράς της ζωής. Ένας χρόνος στο δρόμο, γεμάτος συγκινήσεις που δύσκολα μπορεί να ζήσει κάποιος επιλέγοντας μια συμβατική ζωή.
Αφήνοντας την Ευρώπη και διανύοντας τα πρώτα μέτρα στην Τουρκία, ήξερε πως έμπαινε πραγματικά σε έναν άλλο πλανήτη, άγνωστο και τόσο διαφορετικό για έναν δυτικό και τον τρόπο που σκέφτεται. Έναν πλανήτη που πολλές φορές η γυναίκα έχει μια αυστηρά καθορισμένη θέση. Προς μεγάλη της όμως έκπληξη, διαπίστωσε πως οι καθημερινοί άνθρωποι που συνάντησε, το βίωναν αυτό με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο αστυνομικός θα της έκανε παρατήρηση για την κίνησή της να βγάλει τη μαντίλα έστω και κάτω από θερμοκρασία Σαχάρας, λίγη ώρα όμως αργότερα, θα τρώει μαζί της σε συγγενικό του σπίτι. Δύο διαφορετικοί κόσμοι. Αυτός που οι πολιτικοί και θρησκευτικοί άρχοντες καθορίζουν και αυτός που οι απλοί πολίτες θέλουν να ζουν. Και δεν είναι λίγες οι φορές που βρίσκουν την ισορροπία μεταξύ των δύο, σίγουρα πάντως, μακριά από τα μάτια των αρχών.
Τουρκία, Λίβανος, Ιορδανία, Αίγυπτος, Σουδάν, Ομάν, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τέλος Ιράν. Μια σειρά κρατών δύσκολων. Αποστάσεις τεράστιες, πληθυσμοί εκατομμυρίων, με ένα μεγάλο τους ποσοστό να ανήκει σε εκείνους που δεν είχαν την ευκαιρία να μορφωθούν και από την άλλη, μια γυναίκα μόνη της στις ερημιές. Δεν ήταν το ασφαλέστερο πράγμα που δοκίμασε στη ζωή της, κατάλαβε σύντομα όμως, πως όσες φορές θα κινδύνευε, θα ήταν από ανθρώπους που δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα να μάθουν πως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Ανθρώπους πιεσμένους και σίγουρα όχι έτοιμους να αντιμετωπίσουν αντίσταση. Κάθε φορά, με μάτια γεμάτα αποφασιστικότητα, κατάφερνε να πείσει πως αυτή η Αγγλίδα δεν παίζει. Και όλα τελείωναν είτε ήρεμα, είτε με την επέμβαση κάποιων που δεν είχε καλή κατάληξη για αυτόν που την επέλεξε σαν θύμα του.
Από τις παγωμένες πεδιάδες της Τουρκίας και τους υγρούς προσφυγικούς καταυλισμούς του Λιβάνου, στην έρημο του Σουδάν και τη θεοκρατική αυστηρότητα του Ιράν, η Rebecca γνώρισε μια παρεξηγημένη γωνιά του πλανήτη. Μπορεί οι κίνδυνοι να είναι καθημερινοί, οι σχέσεις των γειτονικών κρατών, τεταμένες, μπορεί τα ηχεία να ξεφωνίζουν κηρύγματα μίσους, αλλά στις γειτονιές, άνθρωποι είναι έτοιμοι να μοιραστούν τα πάντα. Να ανοίξουν σπίτια και ψυχές και να δώσουν όσα διαθέτουν. Άνθρωποι αγνοί ακόμα, ακροβατώντας σε μια καθημερινότητα που τους επιβάλουν άλλοι. Η Μέση Ανατολή είναι σκληρή. Η Μέση Ανατολή όμως μαγεύει.
