9 χρόνια πριν, εγώ, με μάσκα στην Ιταλία…

Από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα, αμφιταλαντευόμουν για το αν θα έπρεπε να γράψω αυτό το κείμενο. Αρκετές φορές προσπαθούσα να ξεκινήσω την περιγραφή της ιστορίας μου, αλλά κάτι με σταματούσε. Κι επειδή τα τελευταία χρόνια έχω οδηγηθεί στο συμπέρασμα πως καλύτερα να μην βιάζουμε τις καταστάσεις, την ανέβαλα για την κατάλληλη στιγμή για μένα.

Εννέα χρόνια πριν, λοιπόν, συγκεκριμένα τον Οκτώβριο του 2011, ταξίδεψα στην Ιταλία. Μια χώρα που αγαπώ ιδιαίτερα για πολλούς λόγους και που κάθε φορά που επιστρέφω από εκείνη, νιώθω πως της αφήνω ένα μέρος της σκέψης και της καρδιάς μου.

Ένα πρωινό, ενώ έπινα τον φρέσκο χυμό μου σε μια πολυσύχναστη καφετέρια κοιτώντας ταυτόχρονα τον ταξιδιωτικό οδηγό για τα μέρη της Βενετίας που σκόπευα να επισκεφτώ, άκουσα φασαρία από έντονες συνομιλίες. Στο διπλανό ξενοδοχείο, μόλις είχε φθάσει ένα τουριστικό λεωφορείο γεμάτο Κινέζους. Πριν πω τη συνέχεια, θα ήθελα να κάνω την εξής διευκρίνηση. Ουδέποτε είχα καμία ρατσιστική τάση για την Κίνα και τους κατοίκους τους. Αντιθέτως, έχω μελετήσει με προσοχή την κινεζική φιλοσοφία, την εξέλιξη του ανατολικού στοχασμού. Συγκεκριμένα, κάποιες από τις σοφίες του Κομφούκιου, με έχουν βοηθήσει σε αδιέξοδες στιγμές. Επίσης, την περίοδο των σπουδών μου είχα αναπτύξει καλή φιλία με Κινέζες.

Επανέρχομαι στους Κινέζους τουρίστες, οι οποίοι κατέφθασαν με θορυβώδη τρόπο στην καφετέρια όπου καθόμουν, κι άρχισαν να σκορπίζονται παντού. Να κατακλύζουν το μέρος από τις φωνές τους, τα φωτογραφικά κλικς με τις selfies που έβγαζαν έχοντας ανά χείρας εκείνα τα μακριά κοντάρια -σαν μπαστούνια- που κρατούσαν τα τελευταίας τεχνολογίας κινητά τους.

Σε χρόνο dt, σηκώνομαι και φεύγω από εκεί, κρατώντας μάλιστα την αναπνοή μου, δίχως να έχω δώσει στο μυαλό μου καμία σαφή εξήγηση για την αντίδρασή μου.

Πήρα μια βαθιά ανάσα, όταν είχα πια απομακρυνθεί από εκεί, ενώ η περίεργη συμπεριφορά μου συνεχίστηκε… Άρχισα αγωνιωδώς να αναζητώ φαρμακείο. Έριξα μια γρήγορη ματιά τριγύρω και με ανακούφιση εντόπισα ένα λίγο πιο πέρα. Μπήκα μέσα αλαφιασμένη, χαιρέτησα ευγενικά τον φαρμακοποιό και του ζήτησα να μου δώσει μάσκες για το πρόσωπο. Με ρώτησε πόσες χρειάζομαι. Του είπα ότι καμιά δεκαριά ήταν προς το παρόν εντάξει. “Είστε μήπως γιατρός;” αυτή ήταν η επόμενη ερώτησή του. “Όχι, τουρίστρια.” του απάντησα βιαστικά. “Μήπως θέλετε να δούμε τη θερμοκρασία σας;” συνέχισε να με ρωτά ευγενικά. “Σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι μια χαρά. Χρειάζομαι τις μάσκες για να μην κολλήσω…” του απάντησα, τις πλήρωσα κι έφυγα από το μαγαζί του νιώθοντας ασφαλής καθώς μπορούσα να προστατευτώ.

Τελικά, μια μάσκα χρησιμοποίησα μόνο. Αυτή που φόρεσα εκείνη τη στιγμή και για όσο ήταν τριγύρω μου το γκρουπ των Κινέζων. Τις υπόλοιπες μέρες, απλά απομακρυνόμουν όταν έβλεπα κάποιους να βρίσκονται σκόρπια.

Τότε, ήταν αδύνατο να δώσω κάποια σαφή εξήγηση για το τι ήταν αυτό που με είχε τόσο αναστατώσει και ένιωθα πως απειλούταν η υγεία μου.

Αφού επέστρεψα από την Ιταλία, άκουσα για μια ταινία που είχε δεχθεί πολύ καλές κριτικές. Το “Contagion”. Την υπόθεση δεν την γνώριζα, μέχρι που την είδα στον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα αμερικανικό περιπετειώδες θρίλερ σε σκηνοθεσία Στίβεν Σόντερμπεργκ. Μιλάει για μια θανατηφόρα ασθένεια που ξεσπά και μια ομάδα γιατρών από όλο τον κόσμο καλείται από το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών για να την αντιμετωπίσει. Από το σινεμά βγήκα “παγωμένη”. Στο μυαλό μου έφερνα το περιστατικό με τη μάσκα στην Ιταλία. Προτίμησα όμως να με καθησυχάσω, σκεπτόμενη ότι αυτά στην αληθινή ζωή δεν συμβαίνουν. Ή μήπως συμβαίνουν τελικά;

Από τον Μάρτιο του 2020, ο τρελός covid-19 που έχει φέρει τα πάνω κάτω σε ολόκληρο τον πλανήτη και δεν λέει να εξαφανιστεί, νομίζω πως μου απάντησε στο τι μου συνέβη  εννέα χρόνια πριν στην Ιταλία. Ήταν κάτι σαν διαίσθηση ; `Iσως μια εικόνα από το μέλλον που είχε ήρθε σ` εμένα; Κι επέλεξε να έρθει στην Ιταλία, που βασανίστηκε τόσο πολύ από τον κορωνοιό ; Τυχαίο, δεν πιστεύω πως ήταν. Τίποτα δεν είναι. Ό,τι μας συμβαίνει αποκτά το νόημά του αργά ή γρήγορα.

 Αυτός ο “κακός ιός” – όπως τον αποκαλούν τα παιδιά μου, εκτός από εκατοντάδες χιλιάδες θύματα και απώλειες δισεκατομμυριών στην οικονομία, έφερε στη ζωή μας τη ΜΑΣΚΑ. Κι έτσι, εκτός από τη νοητή μάσκα- προσωπείο που φοράνε ουκ ολίγοι, υπάρχει κι αυτή που οφείλουμε να φοράμε όλοι. Όχι για να ξεγελάσουμε τους άλλους, όχι για να προσποιηθούμε πως είμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που παρουσιάζουμε, αλλά για να προστατεύσουμε και να προστατευτούμε.

Την πανδημία την πήρα στα σοβαρά από την πρώτη στιγμή και παρόλο που δεν είμαι απαισιόδοξη, ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξεμπερδεύαμε από αυτήν εύκολα. Ίσως γιατί υπολόγιζα σε μια παράμετρο που οι περισσότεροι αψηφούν. Στο ότι ο κόσμος, δυστυχώς, ξεχνά γρήγορα. Κι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να ξεχάσει τις φρικαλέες εικόνες με τα χιλιάδες φέρετρα στη γειτονική μας χώρα και σε τόσα άλλα μέρη του πλανήτη. Και όμως… Λες και δεν συνέβη τίποτα ή σαν να έζησε κάποιος άλλος το lock down, φορούν πολλοί τη μάσκα μόνο και μόνο για να μην πάρουν πρόστιμο. Ή κάνουν πως τη φορούν, καθώς την βάζουν και τη βγάζουν διαρκώς με την περισσότερη ώρα να βρίσκεται στο πηγούνι τους, άλλοτε η μπροστινή κι άλλοτε η πίσω μεριά της…

Μακάρι, να είχα ένα μαγικό ραβδί να κάνει τον covid-19 παρελθόν. Ή έστω να ταρακουνήσει τους πάντες δίνοντάς τους θεία φώτιση να τηρούν το σωτήριο τρίπτυχο της χρήσης μάσκας (με σωστό τρόπο), της απόστασης, της απολύμανσης των χεριών.

Περισσότερο από όλους, σκέφτομαι τα παιδιά. Πώς να τους μάθεις την σπουδαιότητα του αγγίγματος, της αγκαλιάς, του φιλιού στην εποχή του κορωνοιού; Τώρα που πολλές ψυχαναγκαστικές κινήσεις οι οποίες έχουμε αναγκαστικά υιοθετήσει, βάζουν φρένο στον αυθορμητισμό και την εκδήλωση συναισθήματος;

Με την ευχή, το επόμενο καλοκαίρι να μας βρει όλους γερούς και να μην μας απασχολεί πια καμία πανδημία…

Οκτώβριος 2011 – στην Ιταλία