Από τα κάγκελα στα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων
Η ΕΡΤ είναι ένα από τα «λάφυρα» της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Ραχήλ Μακρή στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία
Αυτό που έγινε στη σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής σίγουρα δεν έχει προηγούμενο στη μεταπολιτευτική ιστορία της Ελλάδας.
Ωστόσο όσοι παρακολουθούν τις μετεκλογικές εξελίξεις στην ΕΡΤ, σίγουρα δεν έπεσαν από τα σύννεφα.
Η ΕΡΤ είναι ένα από τα «λάφυρα» της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της Ραχήλ Μακρή στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την εξουσία. Άλλωστε τα κάγκελα στα οποία ανέβηκε η τότε βουλευτής των ΑΝΕΛ αποτέλεσαν κατά ένα σουρεαλιστικό τρόπο και το διαβατήριο της για τη μεγάλη αγκαλιά του Αλέξη Τσίπρα. Μην ξεχνάμε και την σφοδρή επίθεση τότε του επικοινωνιακού κονσόρτσιουμ του ΣΥΡΙΖΑ στον Δημήτρη Χατζόπουλο ο οποίος «τόλμησε» να εμπνευστεί από τα όσα τραγελαφικά έγιναν εκείνες τις μέρες μπροστά στο Ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής.
Τόσο η Ζωή όσο και η Ραχήλ έδειξαν σήμερα ότι δύσκολα θα αφήσουν την ΕΡΤ να γίνει «παιχνιδάκι» στα χέρια του υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά.
Ιδιαίτερα η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε αναλάβει από τα τέλη Ιανουαρίου να «σκουντάει» την κυβέρνηση όποτε άφηνε να κυλίσει παρακάτω στην ατζέντα της το θέμα της ΕΡΤ. Και αυτό είναι κάτι που εκτίμησε πολύ ο σκληρός πυρήνας των δημοσιογράφων της ΕΡΤ που εκτός από την απεριόριστη στήριξη που της παρέχει καθημερινά στα socialmedia, την έχει βοηθήσει και σε δύσκολες επικοινωνιακά στιγμές όπως για παράδειγμα με τον εντοπισμό του μοναδικού μάρτυρα, μέσω του ertopen, που την στήριξε στην –μέχρι και σήμερα-μυστηριώδη υπόθεση του βενζινάδικου.
Γι αυτό και η πρόεδρος της Βουλής θεωρεί αυτοδικαίως ότι θα πρέπει να έχει το μερίδιο που της αναλογεί στην επαναλειτουργία της ΕΡΤ. Το έδειξε σήμερα με την άκομψη ερώτηση «Τι κάνατε όσο καιρό ήταν κλειστή η ΕΡΤ» που υπέβαλε με τον γνωστό ανακριτικό της τρόπο, τόσο στον υποψήφιο πρόεδρο Διονύση Τσακνή όσο και τον υποψήφιο διευθύνοντα σύμβουλο Λάμπη Ταγματάρχη. Μια ερώτηση που έγινε περισσότερο για να στείλει μήνυμα στους έξω, ότι στην ΕΡΤ θα επιστρέψουν μόνο όσοι διαμαρτυρήθηκαν στις συγκεντρώσεις, κάτι που άλλωστε φρόντισε να υπενθυμίσει πρόσφατα και ο Στάθης Παναγούλης. Σίγουρα θα ήταν πιο εύκολο η πρόεδρος να ψάξει στο google αν είχε δώσει συναυλία συμπαράστασης ο Τσακνής, παρά να ζητήσει σχεδόν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, προκαλώντας ανάμεσα σε άλλα και την οργή του Αλέξη Μητρόπουλου. Βέβαια, οι ιστορικοί του μέλλοντος πέρα από την ερώτηση της Ζωής θα στηλιτεύσουν και τη στάση και των δύο υποψήφιων, που δέχτηκαν αδιαμαρτύρητα την ανάκριση. Ίσως έδωσαν τόπο στην οργή μιας και ανυπομονούν να σηκώσουν τα μανίκια για να αναστήσουν την ΕΡΤ.
Ποια θα είναι η επόμενη μέρα; Σίγουρα η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν σκοπεύει να αφήσει την ΕΡΤ εκτός ελέγχου της. Έστω και αν δεν μπορεί να εμπλακεί εκ θέσεως στη διαδικασία ελέγχου της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, είναι βέβαιο ότι δεν θα αφήσει από τα μάτια της τα τεκταινόμενα στην ΕΡΤ. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι η ΕΡΤ θα απολαύσει και την «προίκα» του περιορισμού των αδειών των ιδιωτικών καναλιών που προωθεί ο Νίκος Παππάς αλλά και την εμπλοκή της, χωρίς μάλιστα διαγωνιστικές διαδικασίες, στο παιχνίδι της ψηφιακής τηλεόρασης.
Το βέβαιο είναι ότι οι μέχρι τώρα διαδικασίες αλλά και η ανυπομονησία των συνδικαλιστών της ΠΟΣΠΕΡΤ να επιστρέψουν στα πράγματα σαν να μην έχει περάσει μια μέρα από την συνδιοίκηση της ΕΡΤ, δημιουργούν μια τεράστια απαισιοδοξία για το εάν ο θόρυβος που έγινε για την ΕΡΤ, τον οποίο έκανε σημαία ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε ως στόχο να επιστρέψει η δημοκρατία στα κρατικά ΜΜΕ. Είναι σαφές άλλωστε ότι αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν την κρατική τηλεόραση ως μια μεγάλη ευκαιρία να δημιουργήσουν ένα μαζικό όργανο προπαγάνδας το οποίο θα προσπαθήσει να χτίσει την επιρροή που δεν κατάφεραν να καλλιεργήσουν τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης, ούτε η εφημερίδα «Αυγή» αλλά ούτε και ο ραδιοσταθμός «Στο Κόκκινο».
Το πιθανότερο είναι βέβαια να απογοητευτούν κάτι που συνέβη χωρίς καμία εξαίρεση και σε όσους προκατόχους τους είχαν ανάλογα «όνειρα». Δυστυχώς η απαξίωση της ΕΡΤ από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων τηλεθεατών και ακροατών, έχει προέλθει από αυτήν ακριβώς τη μανία της εξουσίας να την ελέγξει.