Δολοφονία Γεωργίου: Μία διαπόμπευση, χιλιάδες τοξικά σχόλια που αρρωσταίνουν
Η δολοφονία του ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου ήταν ανατριχιαστική. Ακόμη πιο ανατριχιαστική, όμως, ήταν η εικόνα στα social media.
Περιεχόμενα
Μία δολοφονία με προσωπικά κίνητρα, αυτή του Σταύρου Γεωργίου, κατάφερε να αναδείξει τη δυσωδία μέσα στην οποία προσπαθούμε να αναπνεύσουμε. Όταν η αστυνομία απέκλεισε το ενδεχόμενο ότι τα κίνητρα του δράστη έχουν να κάνουν με την επαγγελματική δραστηριότητα του ποινικολόγου, τότε ακριβώς ήταν που ξεκίνησε το τοξικό πάρτι στα social media.
Έτσι, αναρτήσεις από αμφιβόλου ποιότητας websites στο Facebook πλημμύρισαν από σχόλια χρηστών που «μύρισαν αίμα» και θέλησαν να κάνουν μια επίδειξη ηθικολογίας -αρχικά, και παραδειγματισμού -στη συνέχεια, για όποιον ζει μια διπλή ζωή!
Εκτέθηκα σε αυτά τα σχόλια, καθώς ο αλγόριθμος του Facebook μού πέταξε στα μούτρα όλες αυτές τις αναρτήσεις. Έτσι λειτουργεί ο αλγόριθμος… Όσο περισσότερα σχόλια έχει μια ανάρτηση, τόσο περισσότερο εμφανίζονται στη Ροή του δημοφιλούς μέσου.
Άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ τους συμφωνούσαν σε πολλά προσβλητικά σχόλια εναντίον του θύματος, ενώ λυπόντουσαν τους συγγενείς του. Αυτά ήταν τα πιο κολακευτικά σχόλια… Υπήρχαν ακόμη πιο κακόβουλα, όσο σκρόλαρα προς τα κάτω.
Όσο περισσότερα διάβαζα, τόσο βαθύτερη γινόταν η πεποίθησή μου πως λίγα πράγματα κινητοποιούν πλέον τόσο έντονα την κοινωνία μας όσο το αίμα, ο πόνος και η κλειδαρότρυπα. Και πλέον δεν πρόκειται για μια ισχνή μειοψηφία. Είναι χιλιάδες άνθρωποι που βουτούν, με περίσσεια χάρη και χωρίς ίχνος αναστολής, στη λάσπη κάποιων websites που εμπορεύονται τα πιο ταπεινά ένστικτα του κόσμου. Αρκεί να ποστάρουν μια τραγική είδηση και να μην απενεργοποιήσουν τα σχόλια – ακόμη κι όταν αυτά είναι εμετικά. Ξέρουν πως έτσι διαφημίζουν αποτελεσματικά την αρρωστημένη πραμάτειά τους στα social media.
Θα πετούσα και ένα τσιτάτο του τύπου, «Πού είναι η ΕΣΗΕΑ;», αλλά οι δημοσιογράφοι – μέλη της Ένωσης δεν είδα να ξεφεύγουν. Τουλάχιστον μέχρι τώρα… Αν κανείς έχει ξεφύγει είναι η κοινωνία μας. Τα μέλη της μοιάζουν με τα τσακάλια, έτοιμα να ορμήξουν στη μυρωδιά του αίματος.
Μια κοινωνία τυφλή, αρνούμενη να μάθει
Και αν δεν το μάθαμε με τη δολοφονία του Σεργιανόπουλου και αν δεν το μάθαμε με τη δολοφονία του Ταχτσή ακόμη πιο πίσω χρονολογικά, πρέπει να καταστεί σαφές αυτό: Πρέπει ως κοινωνία να αποδεχθούμε την ομοφυλοφιλία και να πάψει μια μερίδα συμπολιτών μας να ζει διπλή ζωή.
Όσο επιβάλλουμε στους γκέι να ζουν κρυμμένοι, τόσο αυξάνουμε την πιθανότητα να εκτεθούν σε καταστάσεις που δεν θα είχαν επιλέξει αν μπορούσαν να ζήσουν ανοιχτά. Αλλά εμείς, με το πρόσχημα του «ας τα κάνουν στα κρύφα», τους σπρώχνουμε στην αρένα του περιθωρίου. Δεν το αξίζουν. Και εμείς, οι «κανονικοί», γινόμαστε με κάποιον τρόπο οι… αθώοι θεατές.
Δεν είμαι σίγουρος πως μπλοκάροντας αυτά τα websites «τα έδωσα ένα μάθημα». Ακόμη και αν όλοι τα μπλοκάρουμε, θα εμφανιστούν νέα. Θα μπορούσαμε να πιάνουμε έναν έναν τους ανθρώπους που θέλησαν να σχολιάσουν κάτω από αυτές τις αναρτήσεις και να τους ρωτήσουμε ποια ανάγκη τους καλύφθηκε με αυτή την τυμβωρυχία; Αδύνατον! Ας σώσουμε όμως τις νέες γενιές από τις παθογένειες που μας επέβαλαν οι προηγούμενες και που εμείς συντηρήσαμε. Και, κυρίως, ας μην είμαστε τόσο μοιρολάτρες… Ας δαγκώσουμε τα χέρια που μας ταΐζουν με αίμα.
