Δύο καλτ φιγούρες σε μια ημέρα; Αυτό πάει πολύ!
Μπορεί ο χαμός των Βασίλη Λεβέντη και Γιώργου Μόσιου να μας χάλασε την εβδομάδα. Μας συνέδεσε, όμως, και με την αθώα πλευρά μας.
Περιεχόμενα
Υπάρχει ένα καλό με την ανάμνηση: Δεν μπορεί να σου την πάρει κανείς. Άλλωστε, το έχει περιγράψει όμορφα η Μάγια Αγγέλου, με το γνωστό τσιτάτο που περνάει από κάθε timeline κάθε τρεις και λίγο: «Οι άνθρωποι θα ξεχάσουν τι είπες, θα ξεχάσουν τι έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να νιώσουν». Αν αυτό είναι ένα είδους μέτρο αποδοχής και αγάπης, ο Βασίλης Λεβέντης και ο Γιώργος Μόσιος κατάφεραν κάτι σπουδαίο: Να κάνουν τους Έλληνες να νιώσουν οικεία μαζί τους. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η σπουδή να επικοινωνήσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τον χαμό δύο εκ των τελευταίων καλτ ηρώων της χώρας.
Λεβέντης – Μόσιος: Μια διαδρομή… κοινή!
Τι είναι αυτό, όμως, που τους έκανε αγαπητούς; Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι περισσότερο από την αυθεντικότητά τους. Ο Βασίλης Λεβέντης και ο Γιώργος Μόσιος ήταν ένα τυπικό δείγμα του μέσου -και κατώτερου, Έλληνα πολίτη των 70s και των 80s. «Ένας από εμάς». Και δεν έπαψαν ποτέ να είναι αυτό!
Ο πρώτος, ήταν μια τυπική φιγούρα των καφενείων της εποχής. Με τον πύρινο λόγο του κατακρεουργούσε κάθε πολιτικό ηγέτη από την ψάθινη καρέκλα του, έπειτα από μια δύο τσικουδιές. Με έναν τέτοιον έμοιαζε ο Βασίλης Λεβέντης. Ο δονκιχωτισμός ενός αγαθού πολίτη, του οποίου οι αγνές φιλοδοξίες δεν εξαντλούνταν στο -τότε- κλισέ της εποχής: «Ε και να ήμουνα πρωθυπουργός για μια μέρα». Το ευτύχημα για εκείνον ήταν πως κάποια στιγμή το manifestation πραγματοποιήθηκε: Μπήκε στη Βουλή! Όρθωσε το ανάστημά του σε εκείνους που για χρόνια τον λοιδορούσαν, αν δεν τον απαξίωναν.
Διαβάστε επίσης
Ο δεύτερος, αποτέλεσε μια φυσική συνέχεια ενός άλλου μεγάλου λαϊκού ήρωα, που έσβησε μαζί με τον Ευγένιο Σπαθάρη: Του Καραγκιόζη. Ένα δείγμα Έλληνα πολίτη που με την πονηριά του επιβιώνει και θριαμβεύει. Θριάμβευσε και ο Μόσιος, έζησε την πανηγυρική δικαίωση, γυρίζοντας μερικές δεκάδες φαρσοκωμωδίες, αγαπήθηκε από τον λαό, έγινε αναφορά στα χείλη εκατομμυρίων. Έτσι, ήταν αυτή η πορεία προς τη δικαίωση, η οποία γέμισε τους σημερινούς boomers με αναμνήσεις, και χρωμάτισε τα νιάτα τους.
Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο, ήθελα να σιχτηρίσω και τους δύο: «Παναθέμα σας, φύγατε και πήρατε μαζί σας τις αναμνήσεις μας». Δεν είναι έτσι!
Διαβάστε επίσης
Ακόμη και με το φευγιό τους, μας υπενθύμισαν ότι υπάρχει ακόμη μέσα μας εκείνη η ανέμελη πλευρά, η καταπιεσμένη. Δεν χάθηκε. Ο χρόνος απλώς έριξε τη σκιά του πάνω της και μας την έκρυψε. Κι εκείνοι, για άλλη μια φορά, έπραξαν αυτό που ήξεραν να κάνουν καλύτερα!
Διαβάστε επίσης
