Ένας απονενοημένος ανασχηματισμός

Ακριβώς στο μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο κρίσιμων ψηφοφοριών στη Βουλή οι οποίες θα κρίνουν την απεμπλοκή της χώρας από το αδιέξοδο που την έφερε η λανθασμένη στρατηγική των πεντάμηνων διαπραγματεύσεων, ο πρωθυπουργός αποφάσισε να αλλάξει το κυβερνητικό σχήμα. Ορθή κίνηση αφού οι δεσμεύσεις που πήρε έναντι των δανειστών απαιτούν υπουργούς που τουλάχιστον θα πιστεύουν την πολιτική που θα υλοποιήσουν. Θα περίμενε, όμως, κανείς ότι η αποκάλυψη των σχεδίων της Αριστερής Πλατφόρμας για το Πραξικόπημα του Νομισματοκοπείου, θα έδινε την άνεση στον Αλέξη Τσίπρα να επιλέξει πρόσωπα που θα μπορούσαν να κάνουν την ανατροπή, ακόμα και εκτός ΣΥΡΙΖΑ,  και θα απολάμβαναν και της αποδοχής της κοινής γνώμης η οποία σε συντριπτικό ποσοστό δεν θέλει ούτε να ακούσει για δραχμή. Όμως οι προσδοκίες διαψεύστηκαν για μια ακόμα φορά. Ο Αλέξης Τσίπρας συνεχίζει να μην τολμάει να ανοίξει μέτωπο με την Πρόεδρο της Βουλής , η οποία απειλεί ανοικτά να δυναμιτίσει τη συμφωνία  ενώ με τις επιλογές του έδειξε, μεταξύ άλλων, να επιβραβεύει το παιχνίδι του ακροδεξιού εταίρου του ο οποίος πλέον χτίζει πολιτική πελατεία στην πλάτη του σπαρασσόμενου ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί σίγουρα είναι παράδοξο να βάζει από εδώ και στο εξής, στο ίδιο τραπέζι με αριστερούς υπουργούς τον Παύλο Χαϊκάλη ο οποίος στην πρόσφατη ομιλία – μνημείο ρατσισμού, για το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια, υποστήριξε με πάθος ότι τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα δεν πρέπει να πάρουν την ελληνική ιθαγένεια γιατί «απειλούν την εθνική ομοιογένεια», τονίζοντας παράλληλα ότι «Έλληνας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι».

Αλλά στα νέα πρόσωπα τα οποία φιλοδοξεί (τουλάχιστον όπως λέει) ο πρωθυπουργός να σηκώσουν το βάρος των σκληρών μεταρρυθμίσεων και να προσπαθήσουν να ενώσουν τον διχασμένο ελληνικό λαό περιλαμβάνονται και περιπτώσεις όπως αυτές:

Του υφυπουργού Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Παύλου Πολάκη ο οποίος πριν μερικά χρόνια όταν ήταν δήμαρχος Σφακίων,  δήλωνε δημοσίως σε συνέδριο της ΚΕΔΕ ότι διατηρεί… μαύρο ταμείο χωρίς να νιώθει παράνομος:

«Εγώ έκανα μία συνειδητή επιλογή, μαζί με τους συνεργάτες μου, την οποία πλέον εδώ που φτάσαμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα, με όλη την ευθύνη αυτής της επιλογής, να την πω δημοσίως και να την πω και σε σας, διότι εδώ που μας φτάνουνε. Εγώ εδώ και έναν χρόνο διατηρώ διπλό ταμείο. Ένα μαύρο και ένα άσπρο. Ακούστε με προσεκτικά. Δεν νιώθω ούτε είμαι παράνομος, είμαι ο πιο διαφανής που υπάρχει, οποιοσδήποτε θέλει μπορεί να έρθει και να το δει στο ταμείο, και τα έσοδά του και τα έξοδά του, και αυτός είναι ο λόγος που έχω κρατήσει μία κοινωνία όρθια. Οταν πριν από δύο χρόνια έπαιρνα 42 χιλιάδες και τώρα παίρνω 20 χιλιάδες το μήνα πώς θα βρεθούν τα υπόλοιπα;».

Του  Χριστόφορου Βερναρδάκη, νέου Αναπληρωτή Υπουργού για θέματα Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο οποίος είχε ζητήσει να επανιδρυθούν τα συνδικάτα μετά την ανακοίνωση της ΓΣΕΕ υπέρ του ΝΑΙ

Επίσης χλευαστικά σχόλια είχε προκαλέσει σχόλιο του κ. Βερναρδάκη στο facebook όπου είχε διερωτηθεί εάν οι σφυρίχτρες των υποστηρικτών του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ήταν οι ίδιες με αυτές των μεταλλωρύχων της Χαλκιδικής.

Της  αναπληρώτριας υπουργού Εξωτερικών Σίας Αναγνωστοπούλου,  η οποία δηλώνει οπαδός της πολιτικής του Γιάνη Βαρουφάκη. Μάλιστα την ημέρα της αντικατάστασης του, έγραφε στο facebook”Γιάνη, ευχαριστούμε από καρδιάς!!! Είμαι σίγουρη ότι θα επιστρέψεις!!! Ευτυχώς που στο Υπουργείο αφήνεις άξιο αντικαταστάτη, τον Ευκλείδη μας. Ήσασταν ένα αχτύπητο δίδυμο που μας έκανε υπερήφανους

Λίγες μέρες αργότερα η νέα υπουργός  «μάλωνε» πάλι μέσω facebook όσους ασκούσαν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις, γράφοντας «Εξετάσεις περνάμε; Στις διαπραγματεύσεις όλοι κάνουν λάθη.»

Είναι προφανές ότι η μόνη κατεύθυνση που είχε ο ανασχηματισμός ήταν ο κατευνασμός των εσωτερικών ισορροπιών και η τοποθέτηση προσώπων απολύτου εμπιστοσύνης. Κάτι το οποίο έπραξε και ο Αντώνης Σαμαράς στον ανασχηματισμό του 2014 όταν πήρε το αρνητικό μήνυμα των ευρωεκλογών. Όμως τότε η Νέα Δημοκρατία ήταν με την πλάτη στον τοίχο. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι (τουλάχιστον δημοσκοπικά) και οι εκτιμήσεις περί προεκλογικής κυβέρνησης δεν συνάδουν με έναν απονενοημένο ανασχηματισμό. Οι διαφωνούντες στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν λαϊκή απήχηση και η εκλογική τους στόχευση εστιάζεται μόνον στο σκληρό πυρήνα του 4% του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί λοιπόν ο Αλέξης Τσίπρας δεν τολμάει να πορευθεί στην επόμενη μέρα του τρίτου Μνημονίου με πρόσωπα ικανά να πάρουν σκληρές αποφάσεις; Μήπως γιατί δεν πιστεύει ούτε ο ίδιος στα μέτρα; Μήπως πρέπει λοιπόν η αγωνία μας να παραταθεί;