Ένας χρόνος μετά | Μόνο η αγάπη μένει…
Η αγάπη οφείλει να είναι όπως το νερό. Να σε ξεδιψάει δίχως να σε πνίγει. Να προσφέρεται δίχως προσμονή για ανταπόδοση. Τότε μόνο πολλαπλασιάζεται κι επιστρέφει ακόμη πιο δυνατή στην πηγή της.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Λένε πως τρία είναι τα σημαντικά πράγματα που πρέπει να κάνει κανείς στη ζωή του. Να γίνει γονιός, να χτίσει ένα σπίτι και να γράψει ένα βιβλίο.
Αν κι η λογική με τον ρεαλισμό έχουν κερδίσει σημαντικό χώρο στη ζωή μου, νομίζω ότι το συναίσθημα εδώ κυριαρχεί. Οι εμπειρίες που έχω αποκτήσει έως σήμερα, με έχουν οδηγήσει στο εξής συμπέρασμα : δεν υπάρχει “πρέπει” να κάνεις “αυτό” για να είσαι επιτυχημένος, ή αποδεκτός, ή θαυμαστός. Σημασία έχει να είναι κανείς ευτυχισμένος ή έστω να μην είναι δυστυχής… Να νιώθει αγάπη για ό,τι επιλέγει να κάνει και όχι πως εκτελεί μια λίστα από υπαγορεύσεις που κάποιοι του έχουν επιβάλει.
Τους τελευταίους μήνες, λόγω καραντίνας, με τα παιδιά μου είμαστε μαζί 24 ώρες το 24ωρο. Μας δόθηκε, λοιπόν, η ευκαιρία να κάνουμε περισσότερα πράγματα μαζί, όπως να τους διηγηθώ ιστορίες από τα παιδικά μου χρόνια που δεν γνώριζαν, αλλά και να τους απαντήσω σε απορίες που τους γεννήθηκαν.
“Ποιο είναι το πιο δυνατό σου σημείο, μαμά;” με ρώτησε ο γιος μου κάποια στιγμή βάζοντάς με σε σκέψεις… Αναρωτήθηκα πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός και το μωρό μου μεγάλωσε…
Κατόπιν σκέφτηκα πως ό,τι του απαντήσω, θα “γράψει” στη συνείδησή του και ίσως τον επηρεάσει. Ωστόσο, δεν υπάρχει σωστή ή λάθος απάντηση αλλά αληθινή, όπως αυτή που του έδωσα…
“Το δυνατό μου σημείο; Τώρα πια τολμώ περισσότερο να κάνω ό,τι αγαπώ, και τότε το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό!”
“Και πώς καταλαβαίνεις αν είναι πολύ καλό το αποτέλεσμα;” με ρώτησε με εκείνη την παιδική αφοπλιστική του αθωότητα, ενώ η κορούλα μου συμπλήρωσε: ”Παίρνεις βραβείο μαμά μου;”
“Όταν αγαπάς κάτι πολύ, δεν έχεις ανάγκη ούτε από βραβεία, ούτε από μπράβο για να καταλάβεις ότι τα πήγες καλά σε αυτό. Απλά το νιώθεις. Παίρνεις χαρά και τη μοιράζεσαι με τους άλλους γύρω σου. Εκείνους που είναι πιο κοντά σου…” τους είπα και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την φράση μου, ακούω την μικρή μου να λέει: “Όπως τις “7 λέξεις που σημάδεψαν την καρδιά μου;” εννοώντας το βιβλίο μου.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου να γράψω ένα βιβλίο ή να ακολουθήσω την “τέχνη” της συγγραφής. Ήταν κάτι που προέκυψε. Μια εσωτερική ανάγκη να συγκεντρώσω σκέψεις δικές μου αλλά και σημαντικών προσωπικοτήτων, και να τις συνδέσω με γεγονότα που έζησα και με σημάδεψαν. Κίνητρό μου ήταν ο γιος μου και η κόρη μου. Τα δυο πλάσματα που αγαπώ περισσότερο στον κόσμο. Μεγαλώνοντας θα μπαίνουν όλο και περισσότερο στο παιχνίδι της ζωής και θα αναζητούν απαντήσεις, λύσεις για τόσα πολλά… Νομίζω ότι κάποιες θα τις βρουν στο βιβλίο που έγραψα για εκείνα. Ίσως όχι με την πρώτη ανάγνωση. Θα χρειαστούν χρόνο να επεξεργαστούν γεγονότα και σκέψεις. Ξέρω όμως ότι αν έχουν αγάπη μέσα τους, αν ελπίζουν, αν δεν πτοηθούν από την όποια προδοσία, αν γυρίσουν νέα, φωτεινή σελίδα σε ό,τι προσπαθήσει να θλίψει την ψυχή τους, αν δεν αγνοήσουν τα λόγια μου και τολμήσουν να ακολουθήσουν το δρόμο της καρδιάς τους, τότε θα βρουν το πολυπόθητο κλειδί της ευτυχίας. Αυτό που όλοι μας αναζητούμε και στο χέρι μας είναι να το κρατήσουμε.
Ένα χρόνο μετά από την έκδοση των “7 λέξεων που σημάδεψαν την καρδιά μου”, το μήνυμά μου σε όσους τυχαίνει να διαβάσουν αυτό το κείμενο, είναι το εξής:
“Η αγάπη οφείλει να είναι όπως το νερό. Να σε ξεδιψάει δίχως να σε πνίγει. Να προσφέρεται δίχως προσμονή για ανταπόδοση. Τότε μόνο πολλαπλασιάζεται κι επιστρέφει ακόμη πιο δυνατή στην πηγή της.”
7 λέξεις που σημάδεψαν την καρδιά μου – Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
Έρωτας
Αγάπη
Μητρότητα
Προδοσία
Αχαριστία
Θλίψη
Ελπίδα
Ευτυχία
