Γαλλία: H πολιτική τάξη μοιάζει να τραβάει μια κάθετη γραμμή στον εθνολαϊκισμό, απομένει ο λαός

Οι εκλογές στην Γαλλία, ήταν και είναι ζήτημα κομβικής σημασίας. Η Δύση, ο δημοκρατικός κόσμος μοιάζει να στροβιλίστηκε πρόσκαιρα μπροστά σε ένα ενδεχόμενο: την απώλεια της εξουσίας από έναν αρχετυπικό εκπρόσωπο της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που εξελίσσεται σε ηγετική μορφή του ελεύθερου κόσμου, του Εμμανουέλ Μακρόν.

Η εναλλακτική του για την εξουσία σε ακριβώς αντίθετα μονοπάτια. Μαξιμαλιστικές εθνοκεντρικές υποσχέσεις με ακροδεξιό πρόσημο, γλώσσα και ρητορική που διεγείρει πάντα τα κατάλληλα ακροατήρια, φιλία με το θηριώδες καθεστώς του Πούτιν, εχθρότητα με το Δυτικό ως ολότητα, την Ε.Ε, τις ΗΠΑ, και το έωλο πρόταγμα της ισχυρής Γαλλίας για τους Γάλλους και μόνο, ό,τι και να σημαίνει αυτή η ταυτολογία.

Μοιάζει το πρώτο παράδειγμα ότι τα κεκτημένα της φιλελεύθερης δημοκρατίας δεν είναι καθόλου αυτονόητα, και πάντα θα διακυβεύονται ανάμεσα στο πρόταγμα της αργής, σταθερής, καθόλου μαγικής πορείας, του Ορθού λόγου ουσιαστικά, και μιας μαγικής, ριζοσπαστικής, λύσης για όλα, και όλους, που ποτέ δεν ξεφεύγει από συνθήματα, και είναι δεδομένο ότι ποτέ δεν θα βρίσκει λύσεις σε προβλήματα, παρά μόνο θα εκτονώνει το θυμικό ανθρώπων που ορίζονται πιο κατάλληλα από την λέξη: αγανακτισμένοι, ανεξάρτητα με την χώρα και την περίσταση.

Όμως, ποιος μπορεί να ήταν ο κόμβος που κάνει την επικράτηση του Εμμανουέλ Μακρόν αρκετά πιο πιθανή την Κυριακή που μας έρχεται, παρά το γεγονός ότι σε πρώτο επίπεδο οι θέσεις του, το μοντέλο που εκφράζει, κάθε άλλο παρά πλειοψηφικό ρεύμα μπορεί να θεωρείται, μετά και τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου στην Γαλλία.

Μοιάζει η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μετά και από την παροιμιώδη δήλωση του αριστερού, λαϊκιστή Μελανσόν «καμία ψήφο στην Λεπέν» να είναι εύκολη: η πολιτική τάξη στην Γαλλία έδειξε να είναι πιο σοβαρή από όσο θα νομίζαμε. Τράβηξε μια κάθετη γραμμή στον ακροδεξιό Λαϊκισμό, δείχνει να λέει όχι σε εξαλλοσύνες που μπορεί να απομακρύνουν την Γαλλία από τον εξωστρεφή, παγκόσμιο, ευρωπαϊκό προσανατολισμό της, έδειξε να αναγνωρίζει όρια, σαφείς περιορισμούς στο τι τελικά θέλει να γίνεται, και να διακυβεύεται.

Όμως μένει πάντοτε μετέωρη η επιθυμία του ίδιου του εκλογικού σώματος στην Γαλλία, για να σφραγιστεί με ασφάλεια μια σειρά από κεκτημένα και παραδοσιακές στοχεύσεις του Γαλλικού έθνους, οριστικά.

Κι αυτό μένει να αποδειχθεί την Κυριακή με την εκλογή του Εμμανουέλ Μακρόν, η επιβεβαίωση ότι η Γαλλία θα συνεχίσει να πορεύεται σε ράγες που μοιάζουν να έχουν τεθεί στέρεα για αυτήν τα χρόνια μετά τον πόλεμο, και μέχρι σήμερα.

Και για να αποδειχθεί μένει η πλειοψηφία των πολιτών που θα ενδιαφερθούν με έναν μίνιμουμ τρόπο και θα προσέλθουν στις κάλπες να αποδείξουν ότι δεν είναι εθισμένοι, εδραιωμένοι υποστηρικτές ενός σχήματος σκέψεων που με λίγα λόγια εκφράζεται ως Τραμπισμός-Πουτινισμός, και έχει χαρακτηριστικά που όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ, αλλά είδαμε την τελευταία δεκαετία να κερδίζει έδαφος σε πλήθος δυτικών χωρών, πάντα με την υποβοήθηση του καθεστώτος του Πούτιν, και να κερδίζει ερείσματα στις κοινωνίες, εξουσία, και αφού έδειξε να ηττάται, τείνει στο πρόσωπο της Μαρίν Λεπέν να είναι έτοιμο να κερδίσει έδαφος ξανά.

Το αποτέλεσμα, παρά όλα όσα μπορεί να ευχόμαστε είναι ξεκάθαρα μετέωρο, και μοιάζει να είναι το απόλυτο τεστ: εάν ο Γαλλικός λαός αποφασίσει να στηρίξει πλειοψηφικά όλο αυτό το σετ σκέψεων που συγκροτούν μια κοσμοθεωρία, η φιλελεύθερη δημοκρατία θα έχει υποστεί μια εμβληματική ήττα, και μια δίκαιη ήττα.

Η καθυστέρηση της εμβάθυνσης της δημοκρατίας, της προόδου και της συγκροτημένης τάξης για τον δυτικό κόσμο θα είναι απλά θέλημα λαού. Του όποιου λαού, όπως έχει διαμορφωθεί μέσα στην παγκόσμια κατάσταση, όπως αφέθηκε να διαμορφωθεί κι αυτή με την σειρά της.