Generic AI: Η Πειστική μίμηση της Γνώσης

Οι ιδέες δεν έχουν πλέον σημασία διότι, έχουν γίνει «αλλόκοταανεστραμμένες».

Η γενετική Τεχνητή Νοημοσύνη (Generic AI), ισχυρίζεται, ότι έχει κάνει εύκολη την παραγωγή σίγουρων ιδεών.

Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Είναι, στην πραγματικότητα, ένα από τα παλαιότερα προβλήματα στην ιστορία της ίδιας της εμπειρίας, το ερώτημα, πώς ένα κοινό διακρίνει την γνήσια γνώση από την πειστική μίμησητης.

Το 1782, ένας Άγγλος δικαστής, διετύπωσε την άποψη ότι δεν μπορούσαν να επιλυθούν όλα τα θέματα, μόνο με μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων. Ήταν απαραίτητη η επιστημονική συλλογιστική. Ο δικαστής επικαλέστηκε έναν κορυφαίο πολιτικό μηχανικό της εποχής του, και κρίνοντας την κατάθεσή του παραδεκτή, διατύπωσε κάτι που τα νομικά συστήματα δεν είχανποτέ καταστήσει σαφές.

Ότι υπάρχει δηλαδή μια κατηγορία γνώσης και κρίσης που σχηματίζεται από συσσωρευμένη εμπειρία και εκπαιδευμένη συλλογιστική και όχι από άμεσο μάρτυρα.

Ήταν η ιδρυτική στιγμή του εμπειρογνώμονα στο κοινό δίκαιο.

Η πρώτη επίσημη αναγνώριση ότι ορισμένες μορφές γνώσης απαιτούν πιστοποίηση ακριβώς επειδή το κοινό δεν μπορεί να τις αξιολογήσει ανεξάρτητα. Η εμπειρογνωμοσύνη όμως, δημιουργεί μια ασυμμετρία. Ο ειδικός ισχυρίζεται ότι γνωρίζει πράγματα που το κοινό δεν γνωρίζει και για αυτό ακριβώς το κοινό τον χρειάζεται και ακριβώς για αυτό δεν μπορεί εύκολα να επιβεβαιώσει αν πραγματικά γνωρίζει.

Τα δικαστήρια έλυσαν αυτό το πρόβλημα μέσω της διαδικασίας της αντιπαράθεσης και της αντεξέτασης.

Το οικοσύστημα της ηγεσίας της σκέψης δεν είχε ποτέ ισοδύναμους μηχανισμούς.

Ένα συνέδριο δεν προσφέρει αντεξέταση.

Μια πληροφόρηση στα social media δεν προσκαλεί αντίθετο ειδικό. Για δεκαετίες, αυτή η απουσία ήταν ανεκτή επειδή τα εμπόδια στην παραγωγή αξιόπιστης εμπειρογνωμοσύνης ήταν δύσκοληπολλά και δύσκολα, ώστε να λειτουργούν  ως άτυπα φίλτρα. Η γενετική τεχνητή νοημοσύνη όμως, τα έχει εξαλείψει.

Η γνωστική εργασία που απαιτείται για τη δημιουργία μιας αποδεκτής θέσης για να επιτευχθούν οι σωστές λέξεις-κλειδιά, να παρατεθεί η σωστή έρευνα και να δομηθεί το επιχείρημα με φαινομενική αυθεντία, έχει μειωθεί από χρόνια σε λεπτά!

Αυτό που έκανε η τεχνητή νοημοσύνη είναι η βιομηχανοποίηση της γνώσης, αφαιρώντας την τελευταία τριβή και κρίση που έκανε η  αίθουσα του δικαστηρίου, μέσω της επίσημης διαδικασίας.

Ο Αριστοτέλης, ως θεωρητικός αλλά και ως διαγνωστικός στη ρητορική, εντόπισε τρεις τρόπους πειθούς που είναι διαθέσιμοι σε κάθε ομιλητή:

1. τη δύναμη του ίδιου του επιχειρήματος 2. τη συναισθηματική σύνδεση με τοκοινό 3. την αξιοπιστίατου χαρακτήρα του ομιλητή

Από αυτούς, θεωρούσε τον χαρακτήρα ως τον πιο ισχυρό. Η πειθώ μέσω του χαρακτήρα λειτουργεί σε δύο βήματα:

1. ο ομιλητής λέει ή κάνει κάτι που τον καθιστά αξιόπιστο 2.  αυτό που λέει ο ομιλητής γίνεται πιστευτό επειδή ο ίδιος γίνεται πιστευτός.

Η αξιοπιστία, με τη σειρά της, βασίζεται επίσης σε δύο αποδείξεις:

1. ο ομιλητής κατέχει γνώση που αξίζει να ληφθεί υπόψιν 2. ο ομιλητής τη μεταδίδει για καλούς λόγους και η πρόθεσή του είναι να ωφελήσει το κοινό του

Η αυθεντικότητα, ένα βασικό μέρος της αξιοπιστίας, δεν είναι μόνο ένα εγγενές χαρακτηριστικό του ομιλητή, αλλά και μια κρίση που κάνει το κοινό για τους ισχυρισμούς του ομιλητή σχετικά με τον χαρακτήρα του. Αυτό που ο δικαστής, θεσμοθέτησε και ο Αριστοτέλης διατύπωσε είναι το ότι, η νομιμότητα της εμπειρογνωμοσύνης δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη του ισχυρισμού αλλά στα στοιχεία πίσω από αυτόν.

Η πλημμύρα των «γνώσεων» που παράγεται από την Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι ο θάνατος της γνήσιας πνευματικής εξουσίας, είναι μάλλον η διευκρίνισή τους.

Αυτές δεν είναι νέες αρετές που απαιτεί η εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Είναι αρχαίες αρετές, που η εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει κάνει εκ νέου ευανάγνωστες και κρίσιμες, επειδή όλα όσα θα μπορούσαν να θεωρηθούν λανθασμένα έχουν υποτιμηθεί. Αυτό που απομένει σήμερα, είναι η κρίση που διαμορφώνεται με βάση τα γεγονότα από κάποιον που έχει ζήσει ανάμεσα σε αυτά τα γεγονότα για αρκετό καιρό ώστε να είναι υπόλογος σε αυτά, που μπορεί να αποδείξει τι γνωρίζει, να αναγνωρίσει τι δεν γνωρίζει και να δείξει ότι διακυβεύεται κάτι για να το κάνει σωστά. Αυτά ήταν πάντα τα πραγματικά διαπιστευτήρια της εμπειρογνωμοσύνης. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν τα έχει τελειοποιήσει, απλώς μας έδειξε, για άλλη μια φορά ότι, αυτά είναι τα μόνα διαπιστευτήρια που πραγματικά μετράνε.

Συνεπώς, το ΑΙ είναι ένα σημαντικό σημείο αναφοράς στην κρίση μας. Την ιστορία όμως, θα την διηγηθεί ο εισηγητής και πάντα εξαρτάται πόσο καλά και πειστικά χρησιμοποιεί τα δεδομένα του.

Για αυτό χρειαζόμαστε ακόμη τους «αφηγητές», τους «εισηγητές» τους καθηγητές και τους επιστήμονες,, για να τροφοδοτούν το ΑΙ.