George Feydeau | Αν μπορούσε κανείς να δει τις γυναίκες 20 χρόνια μετά, δε θα τις παντρευόταν 20 χρόνια πριν.

“Ο Φεϋντώ είναι κύριος εκπρόσωπος της γαλλικής, κλασικής πια, φάρσας, που είναι καθαρό θέατρο. Υπακούει στην αριστοτελική διαπίστωση ότι είναι δηλαδή μίμηση πράξεως και όχι μίμηση ανθρώπων. Έχει λοξή ματιά, διαβολικό ρυθμό, ανατρεπτική διάθεση, παιδική αφέλεια, παιγνιώδες χιούμορ και σκανδαλώδη πρόθεση. Κύριος στόχος της τα μικροαστικά και αστικά ήθη, η σεμνοτυφία, η υποκρισία και η κάθε μορφής ασέλγεια των χορτάτων. Ιδού λοιπόν, πεδίον λαμπρό για τους θιάσους” έχει γράψει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος για εκείνον.

Τον σπουδαίο Γάλλο δραματικό συγγραφέα, γιο του μυθιστοριογράφου Ερνέστ Φεντώ. Από νεαρή ηλικία βρέθηκε μέσα στον κόσμο των γραμμάτων. Ο Εζέν Λαμπίς- διάσημος συγγραφέας έργων του βωντβίλ- τον παρότρυνε να γράφει μονολόγους που τους ερμήνευε ο ίδιος. Το 1887, όταν ήταν 25 ετών,  γνώρισε την πρώτη μεγάλη του επιτυχία με το “Ράφτη κυριών”. Τα επόμενα χρόνια έγραψε αρκετά έργα . Ωστόσο, δεν κατόρθωσαν να πείσουν ούτε το κοινό, ούτε τους κριτικούς. Ήταν το 1892, όταν το “Monsieur chasse” γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία. Ακολούθησαν: το “Champignol malgre lui” και “Le systeme Ribadier”. Αυτά κατάφεραν να ανοίξουν το δρόμο σε μια σειρά από κλασικά έργα του βωντβίλ: “Un fil a la patte” και “L` hotel libre echange”, “Η κυρία του Μαξίμ”, “Η Δούκισσα των Φολί-Μπερζέρ”, “Ψύλλοι στ` αφτιά” και “Το νου σου στην Αμέλια”.

“Αν μπορούσε κανείς να δει τις γυναίκες 20 χρόνια μετά, δε θα τις παντρευόταν 20 χρόνια πριν.” έλεγε ο Feydeau με το απολαυστικό του χιούμορ, έχοντας στο μυαλό του την αντίληψη πως οι γυναίκες μετά το γάμο “εγκαταλείπουν” τη φροντίδα της εξωτερικής τους εμφάνισης και μετά από χρόνια είναι… αποκρουστικές… Ίσως κάποτε υπήρχε μια δόση αλήθειας στην πεποίθησή του -κάτι που ίσχυε και για τους άνδρες- ωστόσο σήμερα, οι γυναίκες μεγαλώνοντας γνωρίζουν καλύτερα πώς να περιποιούνται τον εαυτό τους, βελτιώνουν ό,τι δεν τους αρέσει πάνω τους και κυρίως δεν αφήνονται στο “χρόνο” και στην τύχη… Κυρίως μετά τα 40 τους χρόνια, έχoυν κατασταλάξει στο τί τους αρέσει και τί όχι, έχουν  πάρει τα απαραίτητα “μαθήματα” από καλές ή κακές επιλογές του παρελθόντος, έχουν βρει το δικό τους προσωπικό στυλ ύστερα από πειραματισμούς ετών.

Όπως και να είναι όμως η εξωτερική τους εμφάνιση, αυτό που έχει την ουσιαστική σημασία, είναι η προσωπικότητά τους, η ψυχή, τα συναισθήματά τους… 

Ας θυμηθούμε κάποια από τα απολαυστικά αποφθέγματά του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα…

Δεν είναι άραγε πιο ηθική η ελεύθερη ένωση δυο εραστών που αγαπιούνται από τη νόμιμη ένωση δυο πλασμάτων χωρίς αγάπη;