Για τον πατέρα μου που έφυγε τόσο νωρίς…
Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα, σήμερα....-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
“Θα ξανάρθω… Στο υπόσχομαι…” μου είπες κι εγώ γαντζώθηκα πάνω σου για να σε κρατήσω εκεί… Μαζί μου… Δεν είχες επιλογή… Το ξέρω. Ήθελα να έχεις κάτι δικό μου, για να μη νοιώθεις μόνος σου. Σου έδωσα ένα αρκουδάκι μου για να σου κρατά συντροφιά. Η ματιά μου δεν έφευγε από πάνω σου, μέχρι που άνοιξες την πόρτα, με κοίταξες και μου έστειλες ένα τελευταίο φιλί. Κουλουριάστηκα στην αγαπημένη σου πολυθρόνα και κάθισα εκεί για αρκετή ώρα… Ίσως γιατί είχα την ανάγκη να μείνω στην “αγκαλιά σου” για λίγο ακόμα…
Δύο εβδομάδες αργότερα, ήρθες στο όνειρό μου. Η μία εικόνα διαδεχόταν άλλη… Σε είδα να με κρατάς από το χέρι και να πηγαίνουμε βόλτα στη θάλασσα… Να είμαστε στο σαλόνι του σπιτιού μας και να μου βάζεις ιταλικά τραγούδια στο πικάπ. Εσύ να τραγουδάς κι εγώ, πατώντας με τις μύτες των ποδιών μου πάνω σου, να ακολουθώ τα βήματά σου… Και το βράδυ, να μου λες μια όμορφη ιστορία για να αποκοιμηθώ…
Το κουδούνισμα από το τηλέφωνο με ξυπνά… Είναι από το νοσοκομείο… 28 Νοεμβρίου 1991, ξημερώματα… Σηκώνομαι από το κρεβάτι μου και τρέχω στο υπνοδωμάτιο που είναι η μαμά… “Έφυγε;” την ακούω να ρωτά με λυγμό. Και μετά σιωπή… Ξέρω πως το “ταξίδι” σου μόλις ξεκίνησε… “Ο πατερούλης σου είναι στον ουρανό και θα είναι για πάντα ο δικός σου φύλακας άγγελος… Θα σε προστατεύει από εκεί ψηλά… Κι εγώ θα είμαι δίπλα σου, να σε μεγαλώσω σαν μπαμπάς και μαμά μαζί” μου λέει η μαμά μου ενώ με κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της.
Από τότε πέρασαν χρόνια πολλά… Από μικρό κοριτσάκι που ήμουν, τώρα έχω γίνει πια μαμά… Κι έχω τόσα να σου πω… Η αλήθεια είναι ότι δεν έπαψα ποτέ να σου μιλάω. Γιατί ήξερα πως με ένα “μαγικό” τρόπο ήσουν πάντα εδώ. Στις χαρές αλλά και στις δυσκολίες. Στις απογοητεύσεις και στα όνειρα. Στις σκέψεις και στις αναζητήσεις μου. Ο δικός μου φύλακας άγγελος… Δεν σου κρύβω πως πολλές φορές με πιάνει το παράπονο. Γιατί μπορεί να σε νοιώθω κοντά μου αλλά μου λείπει η φυσική σου παρουσία. Η πληγή από το “φευγιό” σου μπορεί να έκλεισε, το σημάδι όμως δεν έφυγε ποτέ. Παραμένει εκεί και κάποιες φορές πονάει… Όπως τη φορά που ο Άγγελος, ο εγγονός σου, με ρώτησε “Πού είναι ο δικός μου παππούς, μαμά;”. Η Νόνικα άρχισε να μιλάει πια, και ξέρω πως σε λίγο κι εκείνη θα μου κάνει την ίδια ερώτηση. Και πάλι θα κοιτάξω ψηλά στον ουρανό για να σε αναζητήσω…
Θέλω να είσαι περήφανος για εμένα. Η μαμά έκανε τα πάντα για να με μεγαλώσει σωστά… Μου έδωσε τόση αγάπη… Η ζωή δεν είναι ρόδινη. Υπάρχει αδικία πολλές φορές… Κι εσύ που με λατρεύεις, μπορεί να μην είσαι πάντα ευχαριστημένος με το πώς εξελίσσονται τα πράγματα στη ζωή μου… Στο βάθος, όμως, υπάρχει φως… Κι εκείνο είναι που βλέπω και με βοηθά να συνεχίσω με περισσότερη αισιοδοξία, θάρρος και τόλμη…
Μπορεί να λέω στα μικρά μου πως είσαι εκεί ψηλά στον ουρανό, όμως για εμένα είσαι εδώ… Γιατί όσο αγαπάμε εκείνους που “φεύγουν”, τους “κρατάμε” για πάντα μέσα μας…
Σ’αγαπάω μπαμπά μου…
Εγώ, σου χρωστάω πολλά… Εσύ, μερικές απαντήσεις…
