Γιατί κέρδισε ο Τραμπ…

Πριν από ένα μήνα περίπου μια φίλη με είχε ρωτήσει τι έβλεπα ότι θα γινόταν στις αμερικάνικες εκλογές. Της είχα πει λοιπόν ότι θα μου έκανε μεγάλη έκπληξη αν δεν κέρδιζε ο Τραμπ. Επειδή η απάντηση μου της είχε δημιουργήσει κάποια έκπληξη μου ζήτησε να της εξηγήσω γιατί. Της είπα λοιπόν, ότι κατά την γνώμη μου το αμερικάνικο “σύστημα” εξουσίας είναι διαφορετικό από τα “συστήματα” που υπάρχουν στις άλλες χώρες. Εκείνο που έχει αποδείξει το αμερικάνικο σύστημα είναι πως είναι πολύ επαγγελματικό. Πως καταλαβαίνει από μπίζνες και από σώου μπίζνες. Και πως επίσης καταλαβαίνει από επενδύσεις. Επίσης πως καταλαβαίνει πολύ καλά από ψυχολογία της μάζας και από την έννοια του όρου “αλλαγή”. Και κατέληξα λέγοντας πως θα μου έκανε έκπληξη το αν ένα σύστημα που τα καταλαβαίνει αυτά τόσο καλά είχε κάνει μια τόσο εξεζητημένη επιλογή όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, να μπει στον κόπο να κάνει μια τόσο έξω από τα καθιερωμένα επένδυση, για να καταλήξει στο τέλος να χάσει τις εκλογές.

Το στοιχείο της αλλαγής και μόνο λέει πως μετά από οκτώ χρόνια με έναν μαύρο στην εξουσία όπως ο Μπαράκ Ομπάμα, εκείνο που ανταποκρίνεται στον όρο “αλλαγή”, είναι ένας ξανθός λευκός. 

Αυτά όμως που παίζουν ρόλο κάθε φορά είναι οι συγκυρίες. Και υπήρχε λοιπόν κατ` αρχάς η αμερικάνικη συγκυρία. 

Ο Ομπάμα ήρθε σε μια τέτοια συγκυρία και ήταν επίσης μια σοφή επιλογή του αμερικάνικου συστήματος. Μετά από χρόνια εμπλοκής σε αδιέξοδους πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η Αμερική χρειαζόταν μια ανάπαυλα. Και ο Ομπάμα ήταν η καλύτερη λύση. Ο Ομπάμα ανέλαβε την Αμερική στην αρχή της παγκόσμιας κρίσης και αυτό που χρειαζόταν η Αμερική τότε ήταν μια απομάκρυνση από το παγκόσμιο σκηνικό και μια μετριοπαθής ηγεσία ώστε να μπορέσει να ασχοληθεί με τον καλύτερο τρόπο με το πρόβλημα της οικονομίας. Και αυτό έγινε. Ο Ομπάμα  απέφυγε να εμπλακεί στις περιφερειακές συγκρούσεις όπως αυτή της Συρίας και ασχολήθηκε κυρίως με την αμερικάνικη οικονομία. Η Αμερική βγήκε από την κρίση μάλλον γρήγορα, το 2011 και έχει καταφέρει όχι μόνο έχει ξεπεράσει την κρίση αλλά να έχει μια ανεργία που μόλις φτάνει το 4%.

Θα έλεγε κανείς πως μετά από μια τέτοια πετυχημένη πορεία, οι Αμερικανοί ψηφοφόροι θα επέλεγαν το κόμμα του Μαράκ Ομπάμα, δηλαδή το Δημοκρατικό κόμμα και την Χίλαρι Κλίντον. Αλλά οι σώου μπίζνες δεν λειτουργούν έτσι.Λειτουργούν με τους νόμους του θεάματος. Από την αρχή της προεκλογικής περιόδου, ήταν μάλλον φανερό ότι οι επιλογές του Δημοκρατικού κόμματος ήταν επιλογές ήττας, αφού είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στο Μπέρνι Σάντερς και την Χίλαρι Κλίντον. Όποια επιλογή και να έκαναν θα ήταν  μια επιλογή ήττας, όπως και έγινε.Η Χίλαρι όπως και να το κάνουμε δεν είναι συμβατή με τους όρους της σώου μπίζνες. Η επιλογή του Τραμπ από την άλλη μεριά εξυπηρετούσε του νόμους του θεάματος και με την εμφάνιση αλλά και με τους τρόπους του. Για τον Τραμπ που επίσης καταλαβαίνει από σώου μπίζνες, αλλά ήταν και κατάλληλα δασκαλεμένος, ήταν πολύ εύκολο με τα καραγκιοζιλίκια του να κάνει τα κορόιδα των διεθνών μέσων ενημέρωσης, να ασχολούνται κάθε μέρα μαζί του. Και όπως θα έλεγε και κάποιος σοφός διαφημιστής το θέμα είναι να ασχολούνται μαζί σου. Δεν υπήρχε όμως κανένας λόγος για να ασχοληθούν με την Χίλαρι. Το μόνο ξεθυμασμένο ατού που είχε η Χίλαρι ήταν ο Μπιλ Κλίντον, που ήταν καλός για την εποχή του, αλλά όχι και για σήμερα.

Πέρα όμως από την αμερικάνικη συγκυρία , υπήρχε και η διεθνής συγκυρία. Και η συγκυρία των τελευταίων ετών είχε να κάνει κυρίως με τους Τζιχαντιστές, οι οποίοι γνώστες επίσης των νόμων της σώου μπίζνες, είχαν καταφέρει να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον κόσμο με τους αποτρόπαιους αποκεφαλισμούς των θυμάτων τους. Και υπήρχαν επίσης και οι σφαγές σε ευρωπαϊκό έδαφος, το Μπατακλάν, η Νίκαια, οι Βρυξέλλες. Τώρα αν εσύ είχες απέναντι σου έναν Τζιχαντιστή με την χατζάρα να σου επιτίθεται, ποιον θα προτιμούσες δίπλα σου; Την Χίλαρι ή τον Τραμπ με την καραμπίνα του; Η εξίσωση είναι πολύ απλή. Και λειτουργεί. Πάντα. Ο φόβος είναι το πιο πειστικό μέσο ενημέρωσης.

Και εκτός από τους Τζιχαντιστές, υπάρχει και το πρόβλημα της Μέσης Ανατολής, με την αναμενόμενη αλλαγή συνόρων, που πιθανόν να συμπεριλάβει και την Τουρκία. Υπάρχει η Ρωσία του Πούτιν, υπάρχουν και οι Κινέζοι που βάζουν το πόδι τους παντού. Απέναντι σ` αυτές τις προκλήσεις που θα καθορίσουν τον κόσμο των επόμενων δεκαετιών δεν είναι εύκολο να σταθεί με ετοιμόρροπη μεσόκοπη κυρία.

Για να καταλάβει επίσης κανείς καλύτερα την εκλογή του Τραμπ, δεν χρειάζεται παρά να ρίξει μια ματιά στις αναρτήσεις που κάνουν τα νεαρά κορίτσια στο Facebook και τι γράφουν εκεί. Ο άμεσος προκλητικός λόγος του Τραμπ είναι απλώς πιο συμβατός με την σημερινή εποχή, σε σχέση με τον “καθώς πρέπει” λόγο της Χίλαρι.

Η στιγμή που ήταν το κρίσιμο σημείο της προεκλογικής εκστρατείας ήταν η λιποθυμία της Χίλαρι. Από αυτό και μόνο μπορούσε να πει κανείς ότι το παιχνίδι είχε κριθεί. Η απέναντι μεριά είχε ένα ακόμη πλεονέκτημα. Ότι αν έβγαινε Πρόεδρος ο Τραμπ, πρώτη κυρία θα γινόταν η Μελανία, όπως και έγινε. Δεν παίζονται τώρα αυτά τα μεγέθη. Από τη μια μεριά να έχεις την Χίλαρι και από την άλλη την Μελανία…

Εξ άλλου και πέρα από όλα αυτά το ποιος θα εκλεγεί Πρόεδρος στην Αμερική, δεν το αποφασίζουν οι ψηφοφόροι, όπως αφελώς πιστεύουν μερικοί. Οι ψηφοφόροι είναι απλώς για να πηγαίνουν στις κάλπες. Το τι θα ψηφίσουν το αποφασίζει ένα τεράστιο σύμπλεγμα συμφερόντων, όπου τον πρώτο λόγο έχουν οι βιομηχανίες του πετρελαίου και των όπλων, που αποφασίζουν για το μέλλον πολλά χρόνια πριν. Και στην συγκεκριμένη στιγμή χρειάζεται κάποιος που να τραβάει εύκολα το πιστόλι αν χρειαστεί. Και πολύ συχνά το να το γνωρίζεις απλώς αυτό, είναι αρκετό.

Ο Τραμπ μετά τις εκλογές και ως Πρόεδρος θα είναι διαφορετικός από τον Τραμπ που γνωρίσαμε, όπως φάνηκε και από τον νικητήριο λόγο του, όπου πρώτα απ` όλα συνεχάρη την Χίλαρι για την προεκλογική της εκστρατεία.

Εξ άλλου της χρωστάει πολλά.

Χάρη στην Χίλαρι κέρδισε πιο εύκολα…