Η άλλη προσφυγική κρίση για την οποία δεν μιλά κανείς
Οι παγκόσμιοι ηγέτες παρακολουθούν με κομμένη ανάσα τα εκατομμύρια Σύρων και Ιρακινών που φτάνουν στην Ευρώπη, ανήμποροι να δράσουν. Υπάρχει όμως κι ένα άλλο προφυγικό πρόβλημα για το οποίο δεν μιλά κανείς. Και είναι εξ’ ισου επικίνδυνο.
Εδώ και μήνες ολόκληρος ο πλανήτης παρακολουθεί ανήσυχος την τεράστια προφυγική κρίση που έχει δημιουργηθεί εξ’ αιτίας του πολέμου στη Συρία.
Η εποχή των μουσώνων τελειώνει στην Νοτιο-ανατολική Ασία. Αυτό σημαίνει πως δεκάδες χιλιάδε μουσουλμάνοι της φυλής Rohingya ετοιμάζονται να μαζέψουν ο,τι μπορούν, να πάρουν τις βάρκες και να φύγουν από τη Μιανμάρ. Να πάνε στην Ταιλάνδη και την Μαλαισία για μια καλύτερη ζωή.
Αν και οι αρχές και στις δυο χώρες τους προειδοποιούν πως δεν θα τους δεχτούν, εκείνοι επιμένουν. Δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια και την ελπίδα για ενα καλύτερο μέλλον για εκείνους και τα παιδιά τους.
Όπως συμβαίνει και στο Αιγαίο, η διακίνηση γίνεται με τη βοήθεια λαθρο-διακινητών οι οποίοι τους χρεώνουν μια περιουσία. Όπως συμβαίνει και στο Αιγαίο πολλοί χάνονται στα παγωμένα νερά κυνηγώντας το άπιστο για τους περισσότερους όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Όσοι τα καταφέρνουν δεν ζουν την ζωή που ονειρεύοταν αλλά πέφτουν στα χέρια της μαφίας και δικτύων εμπορίας λευκής σαρκός. Οι γυναίκες βιάζονται και οι άντρες αναγκάζονται να χτίζουν τάφους στις ζούγκλες για αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν τους… φόρους του κυκλώματος.
Παρ΄ολα αυτά οι άνθρωποι της Rohingya θεωρούν πως αξίζει το ρίσκο εάν έχουν έστω και την παραμικρή πιθανότητα να ξεφύγουν από την ανέχεια και την εθνοκάθαρση που τους κάνει η κυβέρνηση της χώρας, η οποία τους θεωρεί εισβολείς από το Μπαγκλαντές. Περισσότεροι από 140.000 Rohingya είναι φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Όπως λένε ακτιβιστές στην Μιανμαρ λένε πως αυτή η κατάσταση υπάρχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Κανείς όμως δεν έχει μπορέσει να κάνει κάτι για να επιλυθεί. Κανείς δεν έχει καν ασχοληθεί.
