Η φθίνουσα πορεία της Αριστεράς και ο κατακερματισμός της…
35 χρόνια μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, η Αριστερά δεν μπορεί ακόμη να βρει ένα καινούργιο σύγχρονο όραμα και αφήγημα
Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί τα κόμματα της Αριστεράς στην περιθωριοποίηση των ;….
Μήπως η πολιτική ιδεολογία που πρεσβεύουν μετουσιωμένη στον Σοσιαλισμό, στον Κομμουνισμό ή στον τότε υπαρκτό Σοσιαλισμό, δεν αντιπροσωπεύεται , μια που όλος ο πλανήτης πλέον διέπεται από καπιταλιστικές δομές;…
Η ιδεολογία του Σοσιαλισμού, υπαρκτού και μη, έχει πεθάνει μαζί με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης από τον τελευταίο εκπρόσωπό της Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στα τέλη της δεκαετίας του 80…Το πείραμα της κρατικής κατοχής των μέσων παραγωγής εφαρμόζοντας την Μαρξιστική οικονομική θεώρηση απέτυχε και η ιδιωτική πρωτοβουλία, που το κέρδος ειναι η κινητήρια δύναμη, αντικατέστησε τις κρατικές φάμπρικες απανταχόθεν … Τα υψηλόβαθμα στελέχη της τότε Σοβιετικης νομενκλατούρας, μετά την κατάρρευση του συστήματος απο τον άνεμο της Περεστρόικα και της Γκλάσνοστ, αντικαταστάθηκαν σιγά σιγά απο τους πανίσχυρους ολιγάρχες ….
Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και η κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού είχε σημαντικό αντίκτυπο στην αριστερή ιδεολογία και την πολιτική σκηνή παγκοσμίως.
Η έλλειψη ενός εναλλακτικού μοντέλου και η επικράτηση του καπιταλισμού ως το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα έχουν οδηγήσει σε μια κρίση αφηγημάτων και ιδεολογικής βάσης για την Αριστερά.
Η Σοβιετική Ένωση και ο υπαρκτός σοσιαλισμός αντιπροσώπευαν ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης και κοινωνικής οργάνωσης, το οποίο τώρα έχει χαθεί.
Ο καπιταλισμός έχει γίνει το κυρίαρχο οικονομικό σύστημα στον πλανήτη και πολλοί πιστεύουν ότι δεν υπάρχει πλέον εναλλακτική λύση.Η Αριστερά δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα και να βρει ένα νέο αφηγηματικό και ιδεολογικό πλαίσιο!
Στην Ευρώπη η αντιπαράθεση για εφαρμογή του Σοσιαλισμού, δηλαδή κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής με το πείραμα Μιτεράν και την κατά 180 μοίρες τελικά στροφής του από τις προεκλογικές εξαγγελίες του 1980, για εθνικοποιήσεις των πάντων ,έληξε οριστικά…
Δηλαδή η προσπάθεια του Μιτεράν να εφαρμόσει το μοντέλο των εθνικοποιήσεων των μέσων παραγωγής οραματιζόμενος τον υπαρκτό Σοσιαλισμό στην Σοβιετική Ενωση και έχοντας συνάψει συμφωνία κοινού προγράμματος με το κομμουνιστικό κόμμα του Ζορζ Μαρσέ ,μετά από κάποιους μήνες άλλαξε ρώτα και επέστρεψε στην φιλελεύθερη οικονομική πολιτική..!!!Ετσι έκανε μια “στροφή στη λιτότητα” (tournant de la rigueur), εγκαταλείποντας τις σοσιαλιστικές συνταγές και υιοθέτησε μέτρα για να αντιμετωπίσει τον πληθωρισμό και να διατηρήσει το φράγκο στο Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Αυτή η αλλαγή πολιτικής οδήγησε σε μια φιλελεύθερη οικονομική πολιτική, που περιλάμβανε την απελευθέρωση των αγορών και την προώθηση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης …
Στη συνέχεια υπέγραψε τη Συνθήκη του Σένγκεν και τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, που ενίσχυσαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Ετσι η Ευρώπη, με κυριάρχουσα την φιλελεύθερη ιδεολογία του Καπιταλιστικού συστήματος, και την συνθήκη του Μάαστριχ θέσπισε κανόνες για την νομισματική ενοποίηση και την έλευση του Ευρώ.
Η γέννηση του Ευρώ και οι υποχρεωτικοί κανόνες που οφείλουν να ακολουθούν τα κράτη μέλη, ουσιαστικά βάζει οριστική ταφόπλακα στις πολιτικές ιδεολογίες με αριστερό πρόσημο …
Όλες οι κυβερνήσεις πλέον ειναι διαχειριστές μιας πολιτικής, δημοσιονομικής και νομισματικής σταθερότητας που πηγάζει απο το Σύμφωνο του Μάαστριχ με συγκεκριμένους στόχους όπως: ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα μικρότερο του 3% του ΑΕΠ και συνολικό δημόσιο χρέος που δεν πρέπει να υπερβαίνει το 60% του ΑΕΠ . Όταν όμως υπάρχει δημοσιονομικός εκτροχιασμός όπως αυτόν που βιώσαμε, οδηγούμεθα σε μνημόνιο , τις συνέπειες του οποίου ζήσαμε για περισσότερα από 10 χρόνια…
Συμπερασματικά, η διαμάχη των πολιτικών ιδεολογιών αφήνει την θέση της στην τεχνοκρατική διαχείριση των κυβερνήσεων, με σκοπό την επίτευξη των οικονομικών στόχων τα όρια των οποίων πρέπει να τηρούνται. Άλλως επέρχονται τα μνημόνια με πολλά δεινά που γίνονται αισθητά στην καθημερινή ζωή όλων μας …
Το παράδειγμα του μεγάλου και σόφρωνα πολιτικού ηγέτη Φρανσουά Μιτεράν με την πολιτική αναδίπλωση και αναίρεση της σοσιαλιστικής οικονομικής , αναδεικνύει την αναγκαιότητα εφαρμογής των ενδεδειγμένων οικονομικών πολιτικών στις αντίστοιχες οικονομικές συγκυρίες ανεξάρτητα των πολιτικών πεποιθήσεων και ιδεολογιών….
Αυτή την τεχνοκρατική διαχείριση μέσα στα πλαίσια του υπάρχοντος μοντέλου του φιλελευθερισμού με τις καπιταλιστικές του δομές καλείται να υπηρετήσει η εκάστοτε κυβέρνηση ανεξαρτήτως της, άνευ πλέον αξίας , ονοματολογίας του κόμματός της …
Το όνομα, είτε με σοσιαλιστικό πρόσημο, είτε οτιδήποτε άλλο, παραπέμπει μόνο σε ιστορικούς λόγους, διότι, στην πράξη, οποιαδήποτε κυβέρνηση οφείλει να κινείται μέσα στα προαναφερθέντα πλαίσια…
Ζήσαμε τους πειραματισμούς του κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ και τις ολέθριες συνέπειες τους..
Μετα την αποχώρηση του Α.Τσίπρα ο επόμενος πρόεδρος του Συριζα Σ.Κασσελάκης θέλοντας να απαγκιστρωθεί απο το ατυχές παρελθόν, και, ενδεχομένως, να αποστασιοποιηθεί απο τις αριστερές ιδεοληψίες, ομιλούσε απαξιωτικά περί “αριστερίλας”στο κόμμα που ηγείτο…
Φυσικά, με τέτοιες δηλώσεις άνοιξε την πόρτα εξόδου και τον διαμελισμό του κόμματος που αργότερα και ο ίδιος εγκατέλειψε ….
Το βέβαιο είναι ότι αυτό που ακολούθησε από το , πρώτη φορά Αριστερά , είναι ο κατακερματισμός της!
Η Αριστερά οφείλει να εγκαταλείψει την ιδεοληψία περί της “πάλης των τάξεων” και να αφήσει την καραμέλα του μονοπωλίου της υπεράσπισης των φτωχών και αδυνάτων .
Πρέπει επίσης να εγκαταλείψει τον στείρο καταγγελτικό λόγο και αντί να συνθηματολογεί και να ψάχνει ιδεολογικό περιεχόμενο σε κάθε τι , οφείλει να καταθέτει προτάσεις για την καλυτέρευση και την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής ζωής και εκπαίδευσης των πολιτών…
Είναι φυσικά απαραίτητο και επιβεβλημένο για ένα δημοκρατικό πολίτευμα να υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση που θα ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση και θα συμβάλλει με χρήσιμες και εποικοδομητικές προτάσεις στον κοινωνικό διάλογο….
Το κυβερνών κόμμα σήμερα, χρησιμοποιώντας τις πιο εξειδικευμένες τεχνοκρατικές μεθόδους μέσα σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό περιβάλλον λόγω παγκοσμιοποίησης , ανεξάρτητα πολιτικής προέλευσης, οφείλει να προσπαθεί για την μεγαλύτερη δυνατή αύξηση του εθνικού πλούτου και στη συνέχεια, για την πιο δίκαιη αναδιανομή του ,λαμβάνοντας υπόψη και την αναγκαιότητα της αμυντικής προάσπισης της χώρας …
Τέλος, στα συνθήματα, στις ιδεολογίες ,τις προκαταλήψεις και τις ιδεοληψίες…
Στην εποχή του κυβερνοχώρου και της τεχνητής νοημοσύνης όλα αυτά τα πεπαλαιωμένα ιδεολογικά συνθήματα ηχούν σήμερα τόσο ξεπερασμένα και απλά έρχονται στη μνήμη μας μόνο για ιστορικούς λόγους ..
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ σε, συνέντευξή της είχε δηλώσει ότι είναι αριστερή, πιστεύοντας σε μια καλύτερη διανομή του δημόσιου πλούτου. Ωστόσο, όταν ρωτήθηκε αν παραμένει αριστερή απάντησε ότι δεν νομίζει πως το δεξιός και το αριστερός είναι πράγματα υπαρκτά.
Είπε χαρακτηριστικά: “Σήμερα, είμαι αριστερή, αν θέλετε, επειδή όλα πρέπει να περάσουν από εκεί, αλλά είμαι δεξιά γιατί νομίζω ότι από εκεί όλα θα φτιάξουν” ….
