Η Γκίλφοιλ και ο Άγιος Ελληνικός Σεξισμός
Ο Κυριάκος Βελόπουλος αποφάσισε να βαφτίσει τη Κίμπερλι Γκίλφοιλ... «Μιλφόιλ». Γιατί πάνω απ'όλα: Πατρίς, Θρησκεία, Πατριαρχία.
Λίγες μέρες πριν από την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η ελληνική Βουλή φρόντισε να μας θυμίσει ότι κάποιες παραδόσεις παραμένουν ακλόνητες. Ο Κυριάκος Βελόπουλος αποφάσισε να εμπλουτίσει τον κοινοβουλευτικό διάλογο με αφορμή τις εξελίξεις στο Ιράν, με ένα διεθνώς αναγνωρίσιμο όρο. Στην ομιλία του αναφερόμενος στην Κίμπερλι Γκιλφόιλ, την αποκάλεσε Μιλφόιλ: «και ήρθαν εδώ και μας είπαν οι Αμερικανοί και η κυρία “Μιλφόιλ”, πώς λέγεται αυτή η κυρία του κυρίου Αργυρού, που μας είπε κλείστε το λιμάνι, είναι κινεζικό». Απ’ όπου και να το πιάσεις, η ουσία είναι μια. Ο άγιος ελληνικός σεξισμός ζει και βασιλεύει. Και μάλιστα στη Βουλή.
Γιατί το είπε; Η πιο απλή απάντηση είναι ίσως και η πιο ειλικρινής. Γιατί προφανώς αυτό θεωρεί χιούμορ ο Πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης. Αντρική ατάκα καφενειακού επιπέδου με την απαραίτητη δόση σεξουαλικού υπονοούμενου. Είναι άλλωστε γνωστός για την αφοσίωση του στις παραδοσιακές αξίες. Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια-το βασικό τρίπτυχο. Και μαζί με αυτό το πατροπαράδοτο δικαίωμα του άντρα να σχολιάζει τις γυναίκες με τον απαραίτητο υπαινιγμό υποτίμησης.
Από Γκίλφοιλ σε.. Μίλφοιλ
Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τέτοιου είδους «όροι» απευθύνονται ως προσβολή μόνο σε γυναίκες – ο αντίστοιχος όρος «Dilf» χρησιμοποιείται κυρίως με θετικό πρόσημο. Δεν ξέρω βέβαια αν η Γκίλφοιλ θα έκανε καν τον κόπο να ασχοληθεί με το γεγονός ότι ο Βελόπουλος την αποκάλεσε με αυτό το χαρακτηρισμό. Ίσως πάλι να του έλεγε «τιμή μου και καμάρι μου» και να απομακρυνόταν περήφανα με τις ψηλοτάκουνες γόβες της.
Το πρόβλημα ωστόσο του Κυριάκου Βελόπουλου ίσως τελικά να είναι ακριβώς αυτό. Ότι η Κίμπερλι τον αγνοεί επιδεικτικά. Και δεν αναγνωρίζει ότι ο ίδιος ήταν από τους πρώτους που καβάλησαν το κύμα της ανόδου του Ντόναλντ Τραμπ στην Ελλάδα. Μπορεί να μην χόρεψε σαν την Αφροδίτη Λατινοπούλου το YMCA στην εκπομπή του Παπαδάκη αλλά ήταν από την αρχή από τους πιο θερμούς θιασώτες του MAGA ρεύματος με την ακροδεξιά anti-woke ατζέντα. Αυτής της νέας τάσης όπου ο πολιτικός λόγος γίνεται όλο και πιο ωμός, πιο προκλητικός, πιο «αντισυστημικός».
Ίσως γι’ αυτό όταν άκουσε τις αντιδράσεις που προκάλεσε το σχόλιο του εμφανίστηκε απτόητος. «Δεν έχουμε συνηθίσει να γλείφουμε σόλες παπουτσιών και γόβες πρεσβευτών», απάντησε με στόμφο. Ξέρει άλλωστε καλά από το εγχειρίδιο της μεγάλης σχολής του Τραμπ ότι τα culture wars χτίζουν πολιτική ταυτότητα και δεν θα έκανε βήμα πίσω. Αν βέβαια η Κίμπερλι τον καλούσε σε μια από τις δεξιώσεις της με οικοδεσπότη τον αγαπημένο της Αργυρό μπορεί από MILF να γινόταν ξαφνικά «αξιότιμη κυρία Γκιλφόιλ». Η ελληνική πολιτική σκηνή άλλωστε έχει μεγάλη παράδοση στις κυβιστήσεις. Ίσως σε αυτή την περίπτωση να βλέπαμε την πιο γρήγορη.
Σεξισμός στα έδρανα
Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που μια γυναίκα πολιτικός γίνεται στόχος τέτοιου είδους σχολίων μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είχε ακούσει το αλησμόνητο «πήγαινε να κάνεις κανένα παιδί» από συνάδελφο της την ώρα που βρισκόταν στο βήμα, μια φράση που συμπυκνώνει περιεκτικά όλη την πατριαρχική κουλτούρα.
Η γυναίκα είναι τελικά αποδεκτή μόνο όταν εντάσσεται σε ένα συγκεκριμένο παραδοσιακό πρότυπο. Της επιτρέπεται να είναι μάνα, σύζυγος, σύμβολο της οικογένειας. Αλίμονο αν θέλει να δουλέψει, να χτίσει καριέρα, να αναπτύξει και άλλες ικανότητες. Αν δηλαδή δεν έχει οικογένεια θα κρίνεται λιγότερο επαρκής;
Οι άντρες αντίθετα κρίνονται συνήθως για τις θέσεις τους, τις επιλογές τους ακόμη και τα λάθη τους. Για τις γυναίκες όμως προηγείται μια διαφορετική αξιολόγηση: πώς δείχνουν, πόσο «θηλυκές» είναι, αν είναι αρκετά «συμπαθείς». Τόσο συμπαθείς ώστε να γελάνε κιόλας όταν τις αντικειμενοποιούν.
Η Κίμπερλι το έχει ήδη διαπιστώσει από τότε που εμφανίστηκε στην ελληνική δημόσια σφαίρα. Τα σχόλια που ακούστηκαν δεν αφορούσαν μόνο τον πολιτικό της ρόλο ή τις θέσεις της, αλλά την εμφάνισή της, το στιλ της, ακόμη και την ηλικία της.
Τα παρατράγουδα της Βουλής
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο όσοι γελάνε με τα αναχρονιστικά, κακόγουστα αστεία της παλιάς καλής φαλλοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ο ευτελισμός του ελληνικού κοινοβουλίου. Και δυστυχώς τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά.
Τα κοινοβουλευτικά «παρατράγουδα» και η συνεχής υποβάθμιση του δημόσιου λόγου δεν είναι πια εξαιρέσεις. Τείνουν να γίνουν κανόνας. Και όταν τέτοιες συμπεριφορές γίνονται κανονικότητα ακόμη και μέσα στη Βουλή, είναι σαν να αποκτούν μια μορφή νομιμοποίησης.
