Η «κατσίκα του γείτονα» και άλλες μικρές ιστορίες
Πραγματικά, αυτό που βαρεθήκαμε να ακούμε στα social media αλλά και στα επίγεια media,ήταν το θέμα του διχασμού ή της πόλωσης. Μεταξύ πολιτικών, μεταξύ πολιτών, μεταξύ δημοσιογράφων. Από την Κατερίνα Χαμαλέλη
Στην αρχή, προσωπικά, σοκαρίστηκα, αλλά έπειτα συνειδητοποίησα το γελοίο του όλου πράγματος, ιδιαίτερα μετά τη λήξη της ψηφοφορίας και ακόμη περισσότερο, έπειτα από την καταμέτρηση του εκλογικού αποτελέσματος.
«Τελικά, σκοτώσατε την κατσίκα του γείτονα.» Έτσι, μερικοί αξιολόγησαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ενώ λίγο πριν καλούσαν σε «αγάπη, ενότητα και προδέρμ». Σοβαρά; Σοβαρά, τώρα; Καταρχήν, δεν είναι κακό να είναι κάποιος «βολεμένος». Καθόλου. Είτε τα βρήκε έτοιμα, είτε είναι αυτοδημιούργητος. Ο καθένας όμως, πάει με γνώμονα το προσωπικό του συμφέρον- ιδιαίτερα στο δημοψήφισμα αυτό- και με την κοινωνική του τάξη. Άλλος κόσμος πήγε στις εκδηλώσεις του «ναι», άλλος στις εκδηλώσεις του «όχι». Τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή! Όμως, με ποια κριτήρια κατηγορείς τον κόσμο, που δεν ψήφισε με βάση τις δικές σου ανάγκες, αλλά τις δικές του; Είναι καθαρά ουτοπικός τρόπος σκέψης και… φτηνός. Πιο φτηνός και από προπέρσινη μεταχειρισμένη λουί βιτόν.
Η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων δε, ήταν εκείνη που συνέτρεξε, φωνάζοντας «bullying», για την κριτική πολιτικών αλλά και κοινού προς ορισμένους «δημοσιογράφους». Ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε και λίγο-πολύ ξέρετε για ποιους λέω. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να μπερδεύεις την είδηση με την προσωπική σου άποψη, άλλωστε. Πάντως, εξαιρετική ιδέα το bullying, φοριέται πολύ τελευταία, δεν το συζητώ. Αφού να φανταστείτε λέω να αρχίσω να τον χρησιμοποιώ και εγώ ως όρο, όταν τρώω εκφοβισμό για άρθρα μου, από άτομα του περίγυρου μου, κοινωνικού και συγγενικού. Βέβαια, είναι λίγο ντροπή 25 ετών γαϊδάρα να πω πως μου κάνουν «bullying»,αλλά μισή ντροπή δική μου, μισή ντροπή δική τους. Μπορεί να γυρίσω και κάνα βιντεάκι, που ξέρεις;
Που λέτε, υπάρχουν πολλά συμφέροντα σε τούτη την κοινωνία, αλλά κάποια είναι πραγματικά εξόφθαλμα. Ο κόσμος δεν είναι χαζός. Δεν μπορείς να του πασάρεις ό,τι θες, και ακόμη και να το κάνεις, αργά ή γρήγορα θα σε πάρει πρέφα. Δεν είμαστε οι Έλληνες όσο τεχνοφοβικοί θα έπρεπε. Τόσο, όσο να βόλευε κάποιους, τουλάχιστον. Για παράδειγμα, και η πιο ηλικιωμένη γραία από το πιο απομακρυσμένο χωριό θα ενημερωθεί για τα τεκταινόμενα, από το παιδί της ή το εγγόνι της. Υπάρχει ένα σημείο που δεν μπορείς πια να στρουθοκαμηλίζεις, δεν μπορείς πια να χειραγωγήσεις τον κόσμο. Απλά δεν μπορείς. Μια ώρα που όλα καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος και εσύ φωνάζεις σε Θεούς και Δαίμονες, που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν πια.
Η πραγματική νίκη του δημοψηφίσματος, ήταν αυτό το τέλος του Τρόμου. Επιτέλους, είδαμε πως διαθέτουμε φωνή, πως έχουμε ανθρώπους που μας εκπροσωπούν επάξια, που μιλάνε έξω από τα δόντια για να διασφαλίσουν τα συμφέροντα μας. Νικήσαμε και ας ακούγαμε νυχθημερόν πως δεν θα έχουμε τρόφιμα ή φάρμακα. Νικήσαμε την προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση, την τρομολαγνεία, τις κλειστές τράπεζες αλλά και τον ίδιο τον Φόβο.
Ό,τι και αν συμβεί, τουλάχιστον είδαμε να πέφτουν οι μάσκες και να προοιωνίζεται η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Για όλους. Ακόμα και για όσους μας κατηγορούν πως φθονούμε την… «κατσίκα του γείτονα».
