Η Πασιέντζα ή αλλιώς το Poker του φτωχού

Στην πολιτική υπήρχε πάντα ένα ενδιαφέρον στοίχημα. Και θα υπάρχει για πάντα. Πως μπορεί να συνδυάζεται η καθημερινή δημοκρατία με την ψυχρή άσκηση πολιτικής. Πως χωράνε σε ένα πλαίσιο συζητήσης 2 πράγματα που τις περισσότερες φορές έχουν τεράστια απόσταση. 

Το ένα, είναι πως ο λαός έχει άποψη για τα πάντα και πρέπει να έχει λόγο στο καθε τί. Το δεύτερο είναι πως οι ασκούντες την εξουσία όφείλουν να λαμβάνουν αποφάσεις, να τις υλοποιούν και να απολαμβάνουν ή να πληρώνουν τις επιπτώσεις των. 

Στην παρούσα φάση, το μπερδέψαμε. Μπορεί και να το επιδιώξαμε γιατί ως λαός είμαστε ποτισμένοι με την ανάλυση και την παρεμβατικότητα. 

Η γιαγιά μου, ετών 84 συζητά γεμάτη αγωνία για το Capital Control ενώ η μικρή μου εξαδέλφη Κατερίνα, αγχώθηκε για τα 327€ του κουμπαρά της και ενδεχόμενο Haircut. 

 Αρκούσε μια νύχτα για να μπερδέψουμε θανάσιμα το συλλογικό καλό από το προσωπικό ώφελος και να χάσουμε κάθε αίσθηση διαχωρισμού στις επιπτώσεις μιας πολιτικής απόφασης. Δεν θυμάμαι να υπήρξε σύναξη στο Σύνταγμα για τον κατώτατο μισθό ενώ αξιομνημόνευτο θα μείνει το θερινό μελτέμι που διέλυσε τους Αγανακτισμένους εκείνο τον Αύγουστο και τους ξέβρασε στις ακτές της άγονης γραμμής να πίνουν Mojito. 

Εδώ θα υποστηρίξει κανείς πως το ερώτημα είναι συλλογικό. Ευρώ ή Δραχμή. Και η απάντηση θα δοθεί με ΝΑΙ ή ΟΧΙ. Φαύλος κύκλος όπως η κρίση πανικού. Ακριβώς. Ξεκινάς με ψευδή ανησυχία και δημιουργείς γεγονός. Πότε δεν υπήρξε ερώτημα για νόμισμα. Και δεν δύναται να υπάρξει.

Η έξοδος μιας χώρας – μέλους από τη Νομισματική Ένωση δεν είναι μονομερής απόφαση αλλά το πόρισμα ενός business plan με τεράστιο risk assessment που σχεδόν πάντα έχει την ίδια σημείωση. Να μην συμβεί. Οι επιπτώσεις της εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη, εκτός του πολιτικού τσουνάμι που θα προκαλέσει σε Ισπανία και Ιταλία θα δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στους Οίκους που αποκλείεται να το εγκρίνουν. Γι’αυτό άλλωστε και προχωρούν σε σταδιακές υποβαθμίσεις, τρίζοντας με αυτό τον τρόπο απλά τα δόντια.

Από την άλλη, βρίσκεται η άσκηση εξουσίας. Που εκτός από ταλέντο, γνώση και σύνεση, οφείλει να έχει θάρρος, θράσσος, τόλμη και ρίσκο. Μια βεντάλια από χαρακτηριστικά που όπως όλες οι βεντάλιες, οφείλει να ανοίξει ολόκληρη προκειμένου να κάνει καλό αέρα. 

Αυτή την περίοδο απολαμβάνουμε δόσεις αέρα, από εκείνες που αναζητούμε μέσα στον καύσωνα από τα ξαφνικά αεράκια και λέμε να ταν κι’ άλλο. Γιατί η πολιτική βεντάλια της κυβέρνησης, οχι απλά δεν ανοίγει ολόκληρη αλλά ανοίγει ορισμένα φύλλα και μάλιστα, πολλές φορές δεν κάνει αέρα αλλά το αντίθετο.

Θάρρος δεν έχει, θράσσος καθόλου ενώ το ρίσκο και η τόλμη είναι βιαστικές κινήσεις εντυπωσιασμού. Κρυφή ατζέντα δεν υπάρχει ή αν υπάρχει είναι τόσο κρυφή που δεν θα τη βρούμε ποτέ. Και όμως, ο Αλέξης ακυρώνει τις προγραμματισμένες ενημερώσεις των ανταποκριτών ξένου τύπου (poker face), κάνει προτάσεις από το μυθικό κόσμο του Γκιούλιβερ (μπλόφα) ενώ τρίζει τα δόντια και κλείνει τις τράπεζες φλερτάροντας με haircut (τζόγος). 

Υπάρχει όμως μια κοινή παράδοχη που όλοι έχουμε ζήσει και ισχύει μόνο αν παίζεις με φασόλια. Ακόμα και αν η μπάνκα είναι γεμάτη και έχεις του φουλ του Άσσου, αυτός ο Άσσος δεν σημαίνει αποκλειστικά (Α)λέξης αλλά και (Ά)λλου. Και αν τα χρήματα που έβαλες στην αρχή τα δανείστηκες, τότε το πρόβλημα είναι μεγάλο, το παιχνίδι ουτόπια και η νίκη σου μια νιρβάνα.

Μια νιρβάνα που αγνόησες εξ’αρχής οτι το παιχνίδι ξεκίνησε με δανεική μπάλα, μια μπάλα που ζήτησες και έπαιξες 5 χρόνια, υποσχέθηκες να την επιστρέψεις και τώρα το ξέχασες. 

Ας πούμε οτι χτίζεις μια θεωρία σχετικά με τη μπάλα που δανείστηκες. Οτι το παιχνίδι ήταν άκυρο, ότι η μπάλα μετά από χρόνια έχασε μέρος της αξίας της, οτι από την αρχή αυτός που τη δανείστηκε δεν τα συμφώνησε καλά και οτι ποτέ δεν θα μπορέσεις να την επιστρέψεις όπως την πήρες γιατί δεν γίνεται.

Και ας πούμε οτι παίκτες μαζί με αυτόν που τη δανείστηκε είμαστε όλοι μας, όλοι παίξαμε και όλοι θα παίζουμε, το έχουμε ανάγκη και θα το έχουμε για πάντα. Και όλοι θέλουμε να μη τη γυρίσουμε ή τουλάχιστον να βάλουμε τις βάσεις για να αποκτήσουμε μια δική μας μπάλα και να παίζουμε για πάντα ανέμελοι.

Είναι πολύ μικρό πολιτικά, ερασιτεχνικό και λίγο να μην επιστρέψεις τη μπάλα λέγοντας πως ποτέ δεν υπήρξε. Και το χειρότερο, να ζητήσεις από τους συμπαίκτες σου να ψηφίσουν για το αν θα δώσουμε τη μπάλα πίσω.

Η άσκηση πολιτικής οφείλει να είναι ακέραια και τολμηρή. Αν δεν μπορείς, φεύγεις. Αν δεν τολμάς, δεν ξεκινάς. Αν όμως αποφασίσεις να παίξεις, παίζεις σκληρό πόκερ με δικό σου τζόγο και οταν πας να τραβήξεις το γερό χαρτί, το τραβάς και οτι γίνει. 

Αν δεν το κάνεις, γυρίσεις το κεφάλι και ζητήσεις από τη γοητευτική ξανθιά που κάθεται από πίσω σου να τραβήξει για σένα, τοτε απλά δεν παίζεις πόκερ αλλά μια τυχαία πασιέντζα, έτσι για να μείνεις στην ιστορία.