Η πονηρή τακτική του Τσίπρα να βάζει του Υπουργούς του να γαυγίζουν
Τα τέσσερα βασικά κόλπα του Πρωθυπουργού για να ελέγχει το πολιτικό παιχνίδι
Τις τελευταίες μέρες ο Πολάκης ξαναχτύπησε. Με αφορμή την αιχμηρή ερώτηση της δημοσιογράφου του Άλφα, Ευαγγελίας Τσικρίκα, που έκανε τον Τσίπρα να χάσει την ψυχραιμία του και να της απαντήσει με απαράδεκτα κυνικό τρόπο, ο Πολάκης πήρε την σκυτάλη με τον γνωστό του τρόπο που δεν διεκδικεί και βραβεία κομψότητας. Οπότε φούντωσε και η δημοσιογραφική κριτική από κανάλια , ραδιόφωνα και εφημερίδες, ενώ πήραν φωτιά και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πράγμα που έδωσε την ευκαιρία στον Πολάκη να επανέλθει, με ιστορίες για “δολοφονίες χαρακτήρα” και άλλες σαχλαμάρες, που έχουν γίνει τυφλοσούρτης για τα στελέχη του Σύριζα. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγει η προσοχή της κοινής γνώμης από την δήλωση του Πρωθυπουργού και να στραφεί προς τον Πολάκη. Γνωστό και δοκιμασμένο.
Είδες τον Τσίπρα να πει καμιά κουβέντα για όλα αυτά; Είδες ποτέ τον Τσίπρα να κάνει κουβέντα για δηλώσεις οποιουδήποτε Υπουργού του ξεφεύγουν από το μέτρο ή ακόμη και από την πολιτική που χαράσει ο ίδιος ο Τσίπρας;
Όχι δεν είδες.
Το γιατί είναι απλό. Γιατί είναι θέμα τακτικής που έχει μεθοδεύσει ο ίδιος ο Τσίπρας με τους στενούς του συνεργάτες, δηλαδή τον Νίκο Παππά και τον πατέρα του και κάνα δυο άλλους. Η τακτική αυτή που την ακολουθεί κατά γράμμα όλο το σύστημα του Σύριζα, στηρίζεται σε τρεις βασικές γραμμές.
1. Για κάθε θέμα που προκαλεί διχογνωμίες, μετά από την βασική κατεύθυνση που δίνει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας και η οποία προκαλεί αντιδράσεις, συνήθως θα βγουν κάμποσοι Υπουργοί ή βουλευτές του Σύριζα, που ο καθ` ένας θα λέει και από μια διαφορετική άποψη. Αποτέλεσμα; Μετά από δυο μέρες κανείς δεν ξέρει με σαφήνεια ποια είναι η άποψη του Σύριζα για το θέμα. Το να θολώνεις τα νερά είναι μια από τις αγαπημένες τακτικές του ίδιου του Πρωθυπουργού.
2.Ο ίδιος ο Τσίπρας ποτέ δεν σχολιάζει τις απόψεις των Υπουργών και των στελεχών του. Αφήνει τους “λοχαγούς” και τους “στρατιώτες”, να πάρουν επάνω τους το βάρος της αντιπαράθεσης. Έτσι δεν φθείρεται ο ίδιος, αλλά οι υπόλοιποι, που έτσι κι αλλιώς είναι αναλώσιμοι. Αν στέκει ο Σύριζα , παρά τις καταστροφές που προκαλεί, είναι γιατί ακόμη αντέχει ο ίδιος ο Τσίπρας. Όσο αντέχει. Όχι όσο κάποτε, αλλά ακόμη αντέχει.
3. Η κριτική στον Σύριζα οφείλεται στους “εχθρούς”. Είναι βασικό χαρακτηριστικό των ακροαριστερών , αλλά και των ακροδεξιών κομμάτων η δημιουργία “εχθρών”. Την κριτική στον Σύριζα και τον Τσίπρα την κάνουν είτε “ξεπουλημένοι δημοσιογράφοι”, είτε “μεγάλα συμφέροντα”, είτε οι “εχθροί” στην Ευρώπη ή στον κόσμο. Ή ακόμη και οι εξωγήινοι. Η κριτική στον Τσίπρα και στον Σύριζα, δεν είναι ποτέ καλόπιστη. Ο Τσιπρας και ο Σύριζα δεν κάνουν ποτέ λάθος.
4. Οι επιθέσεις σε δημοσιογράφους. Αυτό είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του φασισμού. Δεξιού ή Αριστερού. Και έχει ξεκινήσει από τα χρόνια της αντιπολίτευσης και συνεχίζεται όλο και πιο έντονα. Ο λόγος για την οξεία κριτική στους δημοσιογράφους αυτόν τον καιρό, οφείλεται και στο ότι ο Σύριζα στήνει αυτήν την εποχή το δικό του σύστημα Διαπλακής. Την Υπερδιαπλοκή.
Όλες αυτές οι τακτικές, δίνονται ως οδηγίες στα στελέχη του Σύριζα ώστε να υπάρχει κοινή γραμμή, όταν έτσι έχει αποφασιστεί και για αυτό μοιάζουν σαν να έχουν γίνει με καρμπόν.
