Μαμά μου πάρε με από εδώ…

Ήταν μια καθημερινή μέρα σαν όλες τις άλλες. Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7, ετοιμάστηκα στα γρήγορα και είκοσι λεπτά αργότερα ξύπνησα τα παιδιά για το σχολείο. Πρώτο δρομολόγιο για το γιο μου στο δημοτικό, δεύτερο για την κόρη μου στο νηπιαγωγείο. “Μαμά, μην ξεχάσεις να μου πάρεις εκείνη την κούκλα που σου έδειξα χθες στη διαφήμιση!” είπε η μικρή… “Κι εμένα εκείνες τις τάπες με τους μπασκετμπολίστες για τη συλλογή μου!” συμπλήρωσε ο μικρός… Οι καθιερωμένες μας αγκαλιές και τα φιλιά πριν χτυπήσει το κουδούνι.Κι εγώ να τα παρατηρώ καθώς μπαίνουν στο προαύλιο. Χαρούμενες φωνούλες ακούγονται και σκέφτομαι πόσο πολύτιμη κι απαραίτητη είναι εκείνη η παιδική ανεμελιά που σε όσους μεγαλώσαμε, μας λείπει…

`Ερχεται η ώρα για να πάρω το κοριτσάκι μου από το νηπιακό. Κρατώ αγκαλιά την κούκλα που της είχα πάρει για να τη δει και να χαρεί. Με βλέπει και τρέχει με χαρά στην αγκαλιά μου. Με σφίγγει, μου δίνει το πιο γλυκό φιλί και μου λέει με νάζι: “Μου έλειψες μαμά μου τοοοοοόσο πολύ!” Κι ας ήταν ούτε τρεις ώρες που αποχωριστήκαμε… 

Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και της λέω ότι πριν επιστρέψουμε στο σπίτι, θα πάμε μαζί  να βάλουμε βενζίνη για να διαλέξει τα βιβλιαράκια με τις Μικρές Κυρίες που έχουν δίπλα στο ταμείο και της αρέσουν πολύ. Όταν φτάσαμε στο βενζινάδικο, είδαμε πως έκαναν κάποια ανακαίνιση. Έσκαβαν με κομπρεσέρ και ο θόρυβος ήταν ιδιαίτερα ενοχλητικός. Βγάζω τη μικρή από το αυτοκίνητο, την παίρνω στην αγκαλιά μου και κατευθύνομαι στο μαγαζί για να πληρώσω. Η κόρη μου είχε γαντζωθεί πάνω μου και προσπαθούσε να κλείσει τα αυτιά της για να μην ακούει. Δεν είχαν περάσει ούτε τρία λεπτά που ήμασταν εκεί και μου είπε :”Μαμά μου πάρε με από εδώ!” Κι όντως  φύγαμε αμέσως.

Τον τελευταίο καιρό στο μυαλό μου έρχονται συνέχεια τα παιδάκια στη Συρία… 

Θυμήθηκα μια εικόνα με ένα τρυφερό πατουσάκι ενός παιδιού που είχε ταράξει την ψυχή μου. Το πρόσωπό του και το σωματάκι του δεν μπόρεσε να τα δει κανείς κι αυτό γιατί είχαν καλυφθεί από τα συντρίμμια. Η παιδική του φωνούλα έχει σβήσει πια, αλλά είμαι σίγουρη πως αν μπορούσε να μιλήσει θα ρωτούσε “Γιατί;”

Kι ένα κοριτσάκι με μάτια που φανερώνουν τα τραύματα της παιδικής ψυχής της, κοιτάζει με θλίψη για ό,τι έχει συμβεί κι απορία για το τι άλλο πρόκειται να γίνει … Με το δείκτη του δεξιού χεριού της δείχνει κάτι… Σαν να θέλει να προστατεύσει τον εαυτό της από όλην αυτή τη συμφορά, σαν να περιμένει από κάπου μιαν απάντηση…

Αντίστοιχες εικόνες – με τις παραπάνω που περιέγραψα- εικόνες απροστάτευτων παιδιών που παλεύουν ή να γλιτώσουν από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης με το κρύο, την πείνα, τις αρρώστιες ή να μην σκοτωθούν, υπάρχουν δυστυχώς, πολλές… Δεν είναι λίγα εκείνα που  έχουν χάσει τους γονείς και τους συγγενείς τους- και εκτός από τους δικούς τους, γυρεύουν ένα ανθρώπινο αύριο. Αθώες ψυχούλες που είναι μόνο άτυχα θύματα πολέμων, δίχως να έχουν ακόμα προλάβει να ζήσουν , να γευτούν, να σφάλλουν, ή να μάθουν. ‘Αψυχα κορμάκια, χωρίς όνομα και ταυτότητα, που θυσιάζονται στο βωμό των ολίγων επιφανειακών που στερούνται συνείδησης κι ανθρωπιάς.

Ανέκαθεν ήμουν ευαισθητοποιημένη με ότι αφορούσε τα παιδιά. Από τη στιγμή όμως που έγινα μητέρα, όλα μου φάνηκαν πιο ξεκάθαρα. Συνειδητοποίησα πως αυτά τα μικρά πλασματάκια είναι το μέλλον μας. Είναι η ελπίδα να υπάρξει ίσως κάποια ριζική αλλαγή στη χαοτική, σαθρή, χωρίς φραγμό κι έλεος κοινωνία που ζούμε. Τα παιδιά είναι η πηγή και η χαρά της ζωής. Σε αυτά πρέπει να διδάξουμε αξίες όπως αυτές της ηθικής, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της μεγαλοψυχίας, προκειμένου να διαμορφωθούν υγιείς πνευματικά άνθρωποι. 

Αν το δικό μου το παιδί είπε :“Μαμά μου πάρε με από εδώ!” στο άκουσμα ενός κομπρεσέρ από το οποίο κανείς μας δεν κινδύνευε, τί άραγε να σκέφτονται και να λένε εκείνα τα παιδάκια που βιώνουν τη φρίκη του πολέμου;  Πώς θα ήθελα να μπορούσα να κρύψω στην αγκαλιά μου όλες αυτές τις αθώες ψυχούλες και να τις προστατέψω… Λυπάμαι που δεν γίνεται αυτό, όμως εύχομαι να βρεθεί κάποια λύση. Κάποιοι μεγάλοι να ακούσουν… Να σκεφτούν πώς θα τους φαινόταν αν το δικό τους παιδί ήταν στη δύσκολη αυτή θέση. Άραγε θα τολμούσαν να το αφήσουν να δει τέτοιες εικόνες;