Μενέλαος Λουντέμης | Φαίνεται πως η αγάπη φοβάται μονάχη της και πάει μαζί με την τρέλα, για να μη ντρέπεται…
Αποφθέγματα & αποσπάσματα από έργα του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα που έλεγε ότι αγαπώ θα πει εγώ αγαπώ...Το τί κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά..-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
“Φαίνεται πως η αγάπη φοβάται μονάχη της και πάει μαζί με την τρέλα, για να μη ντρέπεται…” μια φράση του Μενέλαου Λουντέμη που είχα διαβάσει χρόνια πριν και σήμερα έτυχε και πάλι να “βρεθεί” μπροστά μου…
Ο Μενέλαος Λουντέμης -ένας από τους σπουδαιότερους και πολυγραφότερους `Ελληνες συγγραφείς που άφησε πίσω του σημαντική πνευματική κληρονομιά – περιγράφει με μοναδικό τρόπο την αγάπη στα έργα του.
Ανήκει στους Έλληνες λογοτέχνες του μεσοπολέμου που στράφηκαν προς τον κοινωνικό ρεαλισμό. Το έργο του θεωρείται ιδιότυπο λόγω του “ερασιτεχνικού” τρόπου γραφής του συγγραφέα, τον οποίον υπηρέτησε με πλήρη συνείδηση, καθώς ο ίδιος υποστήριζε πως δεν τον ενδιαφέρει η Τέχνη. Κύριος σκοπός του ήταν η καταγραφή της πραγματικότητας και η κατάδειξη της κοινωνικής ανισότητας. Το έργο του εντάσσεται στο ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και χαρακτηρίζεται από τη ρεαλιστική απεικόνιση τοπίων και προσώπων με έντονη αισθηματολογία. Στο Μενέλεαο Λουντέμη άρεσε να στρέφεται γύρω από ένα κεντρικό πρόσωπο – αφηγητή, που ανήκει καταπιεσμένα κοινωνικά στρώματα, δίνοντάς την προσωπική οπτική του ανεκπλήρωτου έρωτα, της μοναξιάς, αλλά και της δυστυχίας του κόσμου.
`Εγραφε με ιδιαίτερο λυρισμό, αμεσότητα, δύναμη και ρεαλισμό. Πολλά από τα μυθιστορήματά του – ανάμεσά τους : «Συννεφιάζει», «Οι κερασιές θα ανθίσουν φέτος» και το μπεστ-σέλερ «Ένα παιδί μετράει τ` άστρα» διαβάστηκαν πολύ από τους νέους, τις δεκαετίες του `50, του `60 και του `70.
Επέλεξα κάποια από τα σπουδαιότερα αποσπάσματα από έργα του για την αγάπη και σας τα παραθέτω:
“Αγάπη είναι, θα σου περάσει… Και τότε κατάλαβα ότι αυτό που είχα, ή ήταν αγάπη ή ήμουνα τρελός. Τώρα κατάλαβα ότι είναι και τα δύο… Φαίνεται πως η αγάπη φοβάται μονάχη της και πάει μαζί με την τρέλα, για να μη ντρέπεται…”
“Η αγάπη είναι σαν το νερό που τρέχει, τρέχει ασυλλόγιστα στους γκρεμούς, που δε διαλέγει αυλάκι, δε ρωτά τα λουλούδια που ποτίζει, ούτε και τα χαλίκια που κατρακυλά. Δε ρωτά τίποτα, μόνο τρέχει.
Να πεις “όχι” στην αγάπη είναι σαν να κατσουφιάζεις μπροστά σ` ένα λουλούδι που ετοιμάζεται ν` ανοίξει. Σαν να βρίζεις το φως που σου έδειξε τον κόσμο».
Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Οταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν την χάσουμε.
Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Καν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Καν’την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς. Είναι σαν να την βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει.”
“Η αγάπη είναι ανήμερο θεριό που τρώει τη ζωή μας. Μα μόλις φύγει, καταλαβαίνουμε ότι αυτή ήταν η ζωή μας. Λοιπόν; Σ’ άφησε; Σε πρόδωσε; Καλύτερα έτσι. Θα ‘χεις κουράγιο να ξαναδοκιμάσεις. Αν έμενε κι ανακάλυπτες τι ψεύτικο μικροπραγματάκι ήταν, θα πληγωνόσουν για πάντα. Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν τη χάνουμε. Όταν την έχουμε, μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθησή της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν τη χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Κάν’ την τραγούδια, ξενύχτια. Κάν’ την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην τη μοιρολογάς. Είναι σαν να τη βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει. Κοίταξέ με προσεκτικά και θα καταλάβεις. Για την αγάπη μιας γυναίκας έγινα ποιητής. Δεν τη συγκίνησα. Έγινα κλόουν, καραγκιόζης, Ρωμαίος, Νίγκελ, Άμλετ… Κείνη προσπέρασε πλάι απ’ τις τραγικές μεταμορφώσεις μου αγέρωχη και πήγε να θαφτεί στο άγνωστο. Ήταν τρελή; Ήταν άρρωστη; Χαλασμένη απ’ τα βιβλία; Δεν ξέρω. Ένα πράγμα ξέρω: πως μ’ έκανε δυστυχισμένο. Εκείνοι που είναι για να γίνουν μεγάλοι όχι μόνο δεν τους χρειάζεται η δυστυχία αλλά και τους μπαίνει εμπόδιο. Γιατί τώρα σ’ τα είπα όλα αυτά; Για να σε φέρω στα συγκαλά σου; Για να σε παρηγορήσω; Για να σε πλαντάξω; Δεν ξέρω. Η αγάπη είναι το φαρμάκι και το νέκταρ της ζωής μας. Αν θέλεις να πιεις, θα τα πιεις και τα δύο μαζί. Ένα ένα δεν σ’ τα δίνουν. Γιατί κλείνεις τα μάτια σου; Νυστάζεις ή πονάς; («Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους»)
