Μια σκληρή αλήθεια της ζωής σε ένα 5λεπτο animation

Όποιος έχει πει κάποια στιγμή στη ζωή του «Δεν με νοιάζει για κανένα», ας σηκώσει το χέρι. Ας φωνάξει δυνατά «εγώ», θα είναι άλλωστε αγαπημένη λέξη όπως αποδεικνύει η παραπάνω φράση, σωστά; Μπορεί και όχι, η βιασύνη βλέπεις πολλές φορές βάζει στο στόμα μας λέξεις που ποτέ δεν θα θέλαμε να πούμε.

Έχουμε μάθει να βλέπουμε τον κόσμο μόνο από τη δική μας πλευρά. Είτε σε αυτό οδηγεί το «Εγώ είμαι και άλλος κανείς», ή το «ποιος είμαι εγώ που…», το αποτέλεσμα είναι μια άκρως υποκειμενική αντίληψη της πραγματικότητας που στο τέλος της ημέρας έχει το ίδιο αποτέλεσμα. Μοναξιά.

Κάθε μας πράξη, επηρεάζει και είναι προϊόν επιρροής. Κοίτα γύρω και θα το καταλάβεις. Τίποτα δεν γίνεται απλά επειδή εσύ το θέλεις. Ένας ολόκληρος μηχανισμός πρέπει να λειτουργήσει για να φτάσεις στο σημείο τα θέλω σου να γίνονται πραγματικότητα. Μηχανισμός με μέγεθος που δεν μπορείς να φανταστείς. Μάλλον μπορείς, ποτέ δεν θέλησες να γνωρίσεις ίσως. Φταίει αυτή η εγωκεντρική ψευδαίσθηση πως δημιουργούμε μόνοι μας τη ζωή μας. Μη βάζεις στοίχημα.

Τα πάντα είναι μια μεγάλη αλυσίδα, κάθε κρίκος της οποίας είναι τόσο σημαντικός για το σύνολο όσο ο προηγούμενος και ο επόμενος. Μπορεί να αδιαφορείς για την ύπαρξη του οδηγού του λεωφορείου, είναι όμως αυτός που θα σε πάει στη δουλειά σου. Δεν θυμάσαι καν πως είναι η κοπέλα που κάθε πρωί σου ετοιμάζει τον καφέ στο μαγαζάκι απέναντι από το γραφείο, σκέψου όμως πόσο άσχημα θα ξεκινήσει η μέρα αν ο καφές είναι χάλια. Θα σηκώσεις το τηλέφωνο και για να μιλήσεις κάποιος θα έχει ανέβει νωρίτερα σε μια κολώνα δεκάδων μέτρων για να αποκαταστήσει μια βλάβη. Βάζεις ακόμα στοίχημα;

Για να σκεφτούμε την άλλη πλευρά, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε συγχρόνως και η άλλη πλευρά. Στο δικό μας μικρόκοσμο. Αν είναι δύσκολο, το animation ακολουθεί το κάνει λίγο πιο ξεκάθαρο….