Ο Δρόμος των δακρύων του Χόρχε Μπουκάι | 11 αλήθειες που χρειάζεται να αποδεχθείς για να προχωρήσεις μετά από απώλεια
Τα δάκρυα είναι οι λέξεις που η καρδιά δεν μπορεί να πει.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε απαιτητικές, δύσκολες στιγμές της ζωής μου, ανατρέχω σε κείμενα του ψυχαναλυτή Χόρχε Μπουκάι. Του γιατρού και ψυχοθεραπευτή ενηλίκων, ζευγαριών και κοινωνικών ομάδων στο Μπουένος Άιρες. Ενός ανθρώπου ειδικευμένου στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών, ο οποίος εργάστηκε αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές, ενώ στη συνέχεια έδωσε διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς. Όταν πήρε την απόφαση να ασχοληθεί και με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να είναι πρώτα στις προτιμήσεις.
Σήμερα, ζει στα προάστια του Μπουένος Άιρες με τη γυναίκα και τα δύο του παιδιά.
Αυτήν τη φορά, επέλεξα να αναφερθώ στο βιβλίο του: “Ο δρόμος των δακρύων” , μια αληθινή ιστορία που αναφέρεται στη δύναμη που έχουν οι πεποιθήσεις μας.
Μέσα από αυτό εξηγεί με ευρηματικό τρόπο πως δημιουργώντας πεποιθήσεις, βεβαιότητες για κάποια πράγματα που θεωρούμε ότι θα μας συμβούν, τα προκαλούμε. Αν οι σκέψεις μας είναι αρνητικές, τότε μπλοκάρουμε, καταστρέφουμε τη ζωή μας.
Η αυτονομία, ο έρωτας, ο πόνος, η ευτυχία και η πνευματικότητα είναι οι πέντε δρόμοι τους οποίους πρέπει να διανύσει μέσα από προσωπικές εμπειρίες προκειμένου να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του και να νιώσει την ολοκλήρωση. Τα δύσβατα μονοπάτια του πόνου, του πένθους και των απωλειών είναι απαραίτητα για να μπορέσουμε να συνειδητοποιήσουμε τί έχει αξία στη ζωή. Για να συνεχίσουμε όμως, οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας αυτό που δεν είναι πια εδώ μαζί μας. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε.
Ο δρόμος των δακρύων του Χόρχε Μπουκάι μας δίνει σπουδαία μαθήματα ζωής, ώστε να συμβιβαστούμε με ό,τι χάσαμε και να ξεκινήσουμε πάλι από την αρχή, πατώντας γερά στα πόδια μας. Δίχως να υπάρχει εξάρτηση από “το βλέμμα του άλλου”- όπως περιγράφει.
Ακολουθεί ένα υπέροχο απόσπασμα από το βιβλίο του με τις 11 μεγάλες αλήθειες που χρειάζεται να αποδεχθούμε για να προχωρήσουμε τη ζωή μας μετά από απώλειες…
Όσο και να μας αγαπάει η μητέρα μας, κάποτε θα μας αφήσει, όπως κι εμείς εκείνη, δεν θα έχουμε ποτέ την αποκλειστικότητα στην αγάπη των γονιών μας.
Αυτό που μας πλήγωσε δεν θεραπεύεται πάντοτε μ’ ένα φιλί.
Θα πρέπει να δεχόμαστε την αγάπη που είναι ανάκατη με μίσος, και το καλό που έχει μέσα του κάτι κακό.
Ο πατέρας (ή η μητέρα) σου δεν πρόκειται να σε παντρευτούν ούτε κι αν τα κατάφερες να είσαι όπως σε ήθελαν (κι όχι μόνο αυτό, αλλά πιθανότατα δεν εγκρίνουν καθόλου το πρόσωπο που διάλεξες για να τους αντικαταστήσεις στην καρδιά σου).
Κάποιες επιλογές μας περιορίζονται από τη σωματική μας διάπλαση.
Σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν προβλήματα και συγκρούσεις.
Οι επιθυμίες των ανθρώπων που αγαπάμε δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις δικές μας, μερικές φορές μάλιστα είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους.
Δεν έχει καμιά σημασία πόσο έξυπνοι, ή πόσο προσεκτικοί είμαστε, κάποτε έρχεται η σειρά μας να χάσουμε.
Η ύπαρξη μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι αδυσώπητα εφήμερη. Αυτό πάντως που είναι πιο δύσκολο να δεχτεί κανείς ( εγώ τουλάχιστον), και όχι γιατί δεν είναι αλήθεια, είναι ότι…
…Είμαστε εντελώς ανίκανοι να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα την προστασία που θα θέλαμε ενάντια σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε πόνο, ενάντια στις ματαιώσεις, τον χαμένο χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο.
Οι απώλειες αυτές αποτελούν μέρος της ζωής μας. Είναι σταθερές καθολικές και αναπόδραστες, και τις χαρακτηρίζουμε «απαραίτητες», γιατί μέσα απ’ αυτές μεγαλώνουμε.
“Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να μην υποφέρουμε “περισσότερο”, δεν είναι να αγαπάμε “λιγότερο”, αλλά να μάθουμε, όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ή της απώλειας, να μη μένουμε κολλημένοι σ` αυτό που δεν υπάρχει πια. Να χαιρόμαστε τη στιγμή, όσο διαρκεί, και να προσπαθούμε να την κάνουμε όσο γίνεται καλύτερη. Να ζούμε ρισκάροντας κάθε λεπτό της ζωής μας. Τέλος, να μη ζήσουμε αύριο με τη σκέψη στη σημερινή μέρα που ήταν τόσο ωραία, γιατί αύριο θα έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε ό,τι φέρει το αύριο. Και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε κι αυτό εξίσου ωραίο.”
* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.
